Αναξιοκρατία

Το χειρότερο δεν ήταν η αδυναμία να πάρει η εθνική ομάδα την πρώτη θέση σε ένα γκρουπ με Σλοβενία, Κόσοβο, Μολδαβία. Ούτε πως έμεινε στην

ίδια… τάξη, πάει να πει δεν ανέβηκε κατηγορία. Φυσικά, σε μια αποτίμηση το να ειπωθεί ότι ναι, σε κάποια παιχνίδια λειτούργησε ως ομάδα και προσπάθησε να αποδώσει ωραίο ποδόσφαιρο, είναι μάλλον κάτι αναμενόμενο.

Αν κάποιος θέλει να ομολογήσει τι βγάζει περισσότερο αυτή τη στιγμή η εθνική ομάδα, είναι τούτο: έλλειψη ομαδικότητας και παντελής απουσία αξιοκρατίας. Και επειδή ορισμένοι θέλουν παραδείγματα ή αλλιώς να γίνει… πενηνταράκια τι ακριβώς συμβαίνει, ιδού:

Αναξιοκρατία είναι όταν…

Παίζουν σε μόνιμη βάση κεντρικά μπακ ο Τζαβέλλας και ο Χατζηδιάκος, με ελάχιστες αλλαγές. Ποιος διαφωνεί στα σοβαρά ότι υπάρχουν καλύτεροί τους;

Δεν αγωνίζεται πάντα βασικός ο κατά τεκμήριο καλύτερος έλληνας μέσος, ο μοναδικός με ξεχωριστές οργανωτικές ικανότητες, ο Φορτούνης.

Βρίσκει θέση στην ενδεκάδα ο Παυλίδης και εσχάτως ο Γιακουμάκης σε ρόλο κεντρικού επιθετικού. Σαφώς έχουμε ζήτημα μεγάλο στο γκολ, αλλά αλίμονο αν το συγκεκριμένο δίδυμο θεωρείται το καλύτερο που διαθέτει η χώρα. Μάτια υπάρχουν για να βλέπουμε.

Γίνεται μπακ ο Μαυρίας που ασφαλώς και καταθέτει φιλότιμο, ωστόσο ουδέποτε ήταν και μάλλον δεν θα γίνει κάτι το ιδιαίτερο σε μια θέση που έχει απαιτήσεις στο σύγχρονο ποδόσφαιρο.

Λογίζεται ως αναντικατάστατος ο Κουρμπέλης. Οχι πως δεν παλεύει ο χαφ, είναι όμως ο παίκτης που θα πάρει τη φανέλα του βασικού σπίτι του; Το ένα έχει τεράστια διαφορά με το άλλο.

Ισως υπάρχουν και ορισμένα ακόμη σημεία να πιαστεί κάποιος. Διότι στην ομάδα που βλέπουμε, ακόμη και ορισμένοι από τους ποδοσφαιριστές που καλούνται γνωρίζουν ότι δεν είναι οι καλύτεροι και σίγουρα όχι οι πλέον φορμαρισμένοι. Αυτό δεν είναι δίκαιο. Ασφαλώς και αναντίστοιχο με όσα θέλει να βλέπει το ευρύ κοινό που τουλάχιστον απαιτεί να απαρτίζουν το ρόστερ οι υπέρτεροι σε δυνατότητες και ταλέντο, σε κάθε θέση. Απλή ερώτηση σε όποιον έχει την ελάχιστη αμφιβολία: υπάρχουν ή όχι καλύτεροι ποδοσφαιριστές σε σχέση με όσους περνάνε το κατώφλι της ομάδας ή παίρνουν φανέλα βασικού; Οποιος θέλει να δώσει απάντηση, ας κοιτάξει τον  καθρέφτη και να πει την αλήθεια. Δεν είναι δύσκολο. Η ειλικρίνεια δεν κοστίζει. Βγαίνει, πηγάζει από την ψυχή. Και η Εθνική που είδαμε σε αρκετά ματς, όχι μόνο στερείται ορισμένων πολύ αξιόλογων ποδοσφαιριστών, αλλά ενίοτε για να φτάσει σε θετικό αποτέλεσμα, μας… βγάζει την ψυχή!