Ας αρχίσει η συζήτηση για το Κέντρο

Οπως προβλέπει το καταστατικό του ΚΙΝΑΛ, και όπως έχει προγραμματιστεί, τον Νοέμβριο του 2021 θα εκλεγεί νέα ή νέος αρχηγός του κόμματος, ενώ παράλληλα θα έχουν συζητηθεί η έως τώρα πορεία του, οι πολιτικές επιλογές του, η δυναμική του και οι προοπτικές του. Με δεδομένο ότι η διαδικασία αυτή προβλέπεται για τον επόμενο χρόνο, μήπως είναι πρόωρη η συζήτηση για την επόμενη μέρα του κόμματος – και του ευρύτερου δημοκρατικού Κέντρου; Κι αν είναι πρόωρη, μήπως είναι περιττή ή και επιζήμια;

Η αλήθεια είναι ότι, στο επίκεντρο μιας σφοδρής υγειονομικής κρίσης με πολλές οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις, συζήτηση στο εσωτερικό ενός οποιουδήποτε κόμματος για την πολιτική του αποτελεσματικότητα και την ηγετική του ομάδα θα ήταν κίνηση εσωστρέφειας. Ειδικά για το ΚΙΝΑΛ, όμως, και επειδή Κυριακή κοντή γιορτή, οι επιπτώσεις από μια τέτοια συζήτηση, είτε αρχίσει τώρα είτε αρχίσει σε μερικούς μήνες, θα είναι ελάχιστες. Το κόμμα της ελάσσονος αντιπολίτευσης με τη βαριά κληρονομιά και τη σημερινή γενικόλογη αντιπολιτευτική γκρίνια, έχει διαλέξει μόνο του στάση κομπάρσου. Στα αριστερά του, ο ΣΥΡΙΖΑ γκρινιάζει καλύτερα. Στα δεξιά του, η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη εκπροσωπεί ένα ευρύτερο της συντηρητικής παράταξης ρεύμα που διαχειρίζεται την κρίση της συγκυρίας ενισχυμένο με προσωπικότητες που το ΚΙΝΑΛ δεν έκρινε άξιες να το εκφράζουν (Χρυσοχοΐδης, Πιερρακάκης, Διαμαντοπούλου, πολλά στελέχη οργανισμών κ.λπ.).

Στην επέτειο του Πολυτεχνείου, το κόμμα, επιλέγοντας να επικρίνει την κυβέρνηση που διακήρυσσε ότι θα επιτηρήσει την απαγόρευση και θα επιβάλει την τάξη, έμεινε έξω από τις εξελίξεις. Και η προχθεσινή επιλογή, όπως και η γενικότερη πολιτική στάση του ΚΙΝΑΛ, εύλογα απασχολούν τους ψηφοφόρους του. Αλλά όχι μόνο αυτούς. Η ηγεσία, που ελέγχει όλο το πολιτικό σύστημα για την αποτελεσματικότητά του, είναι με τη σειρά της ανοιχτή στον έλεγχο. Ολοι κρίνονται.

Στην εποχή μας, μάλιστα, η κριτική στις πολιτικές ηγεσίες είναι συνεχής και καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις. Σε όλες, και όχι μόνο σε αυτή που χθες τάραξε την ηγετική ομάδα του ΚΙΝΑΛ. Γιατί; Επειδή δείχνουν ότι οι πολίτες δεν συμμερίζονται τις πολιτικές επιλογές της, μέρος των οποίων δεν θα επέλεγε εκ νέου τη Φώφη Γεννηματά στην ηγεσία. Σε όλες τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις καταγράφεται αυτό που ξέρουμε: ότι η πολιτική του ΚΙΝΑΛ δεν συγκινεί ευρύτερες δυνάμεις, ότι το κόμμα έχει μείνει στάσιμο. Ωστόσο, μέσω κύκλων, η ηγεσία δήλωσε δημοσίως τη δυσαρέσκειά της, κάνοντας λόγο για μεθοδεύσεις που στόχο έχουν να ανακόψουν τη δημιουργική πορεία της παράταξης.

Δεν ξέρω τι συμβαίνει με το παιχνίδι των συσχετισμών μέσα στο ΚΙΝΑΛ. Σε κάθε περίπτωση, όμως, όσοι δεν εθελοτυφλούν, ανησυχούν με τη δημοσκοπική καθήλωσή του, που τροφοδοτεί τις μοιραίες διερωτήσεις, πώς το κόμμα θα προχωρήσει ανακτώντας χαμένες δυνάμεις και επιρροή. Αυτή τη συζήτηση δεν την υπαγορεύουν πονηρά πνεύματα που εποφθαλμιούν το ιερό δισκοπότηρο της σοσιαλδημοκρατίας, αλλά η ίδια η ανάγκη ύπαρξης ενός σοβαρού και αποτελεσματικού κεντρώου σχηματισμού, με αυτοδύναμη παρουσία. Η συζήτηση αυτή δεν μπορεί να περιοριστεί στους κομματικούς μηχανισμούς, αφορά πολύ ευρύτερες δυνάμεις, ουσιαστικά παροπλισμένες. Τις δυνάμεις αυτές το ΚΙΝΑΛ, αντί να θεωρεί ότι το υπονομεύουν, θα έπρεπε να επιδιώκει να τις συναντήσει.