Πίεση

Δεν χρειάζεται κανείς να ντυθεί «τουρκολόγος» για να καταλάβει ότι ο Ερντογάν βρίσκεται σε εξαιρετικά δύσκολη θέση.

Οχι επειδή απέκτησε συναίσθηση της παράνοιάς του και θα κόψει το νταηλίκι. Ούτε επειδή νίκησε ο Μπάιντεν κι όχι ο Τραμπ.

Αλλά επειδή η οικονομία του βρίσκεται στα όρια της κατάρρευσης και δεν βλέπω πολλούς υποψηφίους να τη σώσουν.

Ο χρόνος λοιπόν τελειώνει.

Την ίδια στιγμή στον δυτικό κόσμο αναπτύσσονται πλέον δύο στρατηγικές, ενδεχομένως συμπληρωματικές.

Μια στρατηγική που επιδιώκει να θάψει τον Ερντογάν στα ερείπια της οικονομίας του. Το αίτημα της Γαλλίας να ανασταλεί η τελωνειακή ένωση ΕΕ – Τουρκίας ή οι κυρώσεις που δεν είναι πια απίθανες, εκεί οδηγούν.

Τη στιγμή που η τουρκική οικονομία παρουσιάζεται τόσο ευάλωτη, οι όποιες ευρωπαϊκές ενέργειες εναντίον της μάλλον τη βοηθούν να καταρρεύσει.

Μια στρατηγική πίεσης και απειλής με την ελπίδα ότι θα συνετίσει την Τουρκία και θα την επαναφέρει στα σύγκαλά της.

Είναι η μέθοδος την οποία φαίνεται να προκρίνει η Γερμανία, αλλά ενδεχομένως και η νέα διακυβέρνηση Μπάιντεν.

Σε αυτήν την περίπτωση μπορεί να μην καταρρεύσει η Τουρκία (το κόστος μιας τέτοιας εξέλιξης για την Ευρώπη θεωρείται υψηλό, αν και όχι ανυπόφορο…), αλλά πολύ δύσκολα θα καταφέρει να σώσει ο Ερντογάν τα προσχήματα της υποχώρησης στην οποία θα αναγκαστεί.

Δεν ξέρω τι θα συμβεί τελικά. Δεν ξέρω προφανώς τι θα επιλέξει η Αγκυρα. Αλλά δεν έχω την αίσθηση ότι η αναταραχή που επιδιώκει από το 2016 τη βγάζει κερδισμένη.

Είναι πια αρκετοί εκείνοι που δεν θα στενοχωρηθούν αν πάρει ένα μάθημα.

Ούτως ή άλλως, η δική μας στρατηγική μοιάζει περίπου αυτονόητη. Θέλουμε ασφαλώς να επιστρέψει ο Ερντογάν στο τραπέζι του διαλόγου και των διερευνητικών, αλλά με τους όρους που η ευρωπαϊκή κι η ελληνική πλευρά έχουν περιγράψει.

Υποψιάζομαι πως όποια μορφή ήττας κι αν επιλέξει ο τούρκος πρόεδρος, δύσκολα θα το αποφύγει. Φυσικά δεν είναι δουλειά της Ελλάδας να του χρυσώσει το χάπι. Και προφανώς δεν συζητάμε καμία «μοιρασιά» για την οποία τόσο πολύ νοιάζεται ο Τσαβούσογλου.

Αν χάσει, έχασε.

Το ευχάριστο είναι πως συγκεντρώνονται σταδιακά οι προϋποθέσεις για μια κοινή στρατηγική του δυτικού κόσμου απέναντι στην Τουρκία. Ολοι φαίνεται να θεωρούν πλέον ότι μοχλός πίεσης πρέπει να είναι η οικονομία.

Το δυσάρεστο είναι ότι ο Ερντογάν θα δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να βρει διέξοδο απέναντι στην πίεση που θα του ασκηθεί.

Αυτό τον καθιστά περισσότερο απρόβλεπτο; Ενδεχομένως.

Αλλά και τώρα απρόβλεπτος δεν είναι;