NON PAPER

Στη ζώνη του λυκόφωτος

Στα χρόνια της εφηβείας μου, κυκλοφορούσε από στόμα σε στόμα μια ιστορία που πολύ με είχε εντυπωσιάσει. Να πω την αλήθεια, δεν τη θυμάμαι πια με ακρίβεια. Σε γενικές γραμμές κάποιος, κάπου είχε γνωρίσει μια κοπέλα που μετά το πρώτο ραντεβού τους κάπως εξαφανίστηκε και μετά από λίγες μέρες αυτός βρέθηκε, με κάποιον τρόπο, σε ένα νεκροταφείο και είδε σε έναν τάφο τη φωτογραφία της κοπέλας και μάλιστα με τα ίδια ρούχα, αλλά εκείνη είχε πεθάνει πριν από πολλά χρόνια. …Περισσότερο από την ιστορία, θυμάμαι τη βεβαιότητά μου ότι τα πράγματα είχαν συμβεί ακριβώς έτσι. Προφανώς διότι η δύναμη του αφηγήματος δεν ήταν αυτό καθαυτό το συμβάν, αλλά το ότι είχε όντως συμβεί – δινόταν έμφαση στις λεπτομέρειες ώστε το εξωπραγματικό να έχει την «αλήθεια» του πραγματικού.

Εκείνη την εποχή ήταν της μόδας οι ιστορίες για την τέταρτη διάσταση και την έκτη αίσθηση, το στοιχειωμένο σπίτι στην Παιανία, οι «Αναμνήσεις από το μέλλον» του Ντένικεν ενώ στα πρώτα ερωτικά μας ραντεβού πηγαίναμε στην Πάρνηθα (ή στην Πεντέλη;), στο σημείο που το νήμα της στάθμης ήταν λοξό και το αυτοκίνητο τσούλαγε από μόνο του με όπισθεν στην κατηφόρα.

Οι «αληθινές ιστορίες», που ενίοτε παρουσιάζονται και ως βιωματικές, είναι σταθερή αξία. Απλώς, αλλάζουν ανάλογα με τις συνθήκες της εποχής. Κατά καιρούς έχουμε ακούσει για ανθρώπους που έχασαν τις αισθήσεις τους και τις ξαναβρήκαν μέσα σε μια μπανιέρα, αφού όμως προηγουμένως τους είχαν αφαιρέσει το νεφρό, για κάποιον που, μετά από one night stand, είδε γραμμένο με κραγιόν στον τοίχο του σπιτιού του «Σήμερα είναι η πρώτη σου μέρα με AIDS»  και για παιδάκια που χάνονται και μετά βρίσκονται κουρεμένα γουλί, να μιλάνε μια γλώσσα «νεκρή». Στα χρόνια των Μνημονίων – και με τη βοήθεια των ΜΚΔ – διακινήθηκαν κατά κόρον ιστορίες με γιαγιάδες που έμπαιναν παραμονές του Πάσχα σε κρεοπωλείο και τα χρήματά τους έφταναν να αγοράσουν μισό κοτόπουλο αλλά ο αλληλέγγυος χασάπης τους χάριζε ένα αρνί και 24 μπιφτέκια και οι υπόλοιποι πελάτες χειροκροτούσαν κλαίγοντας και κραδαίνοντας τους κιμάδες στον αέρα. Και βέβαια, μην ξεχνάμε τον αστικό μύθο για τις ξανθές με τις σινιέ φόρμες που έκαναν απόβαση με μαύρα τζιπ στη Βαρβάκειο και μοίραζαν σακούλες με τρόφιμα.

(Δεν) ζούμε τις μικρές μας ιστορίες

Στην εποχή του κορωνοϊού δεν θα ήταν δυνατόν να μη διακινηθούν και πάλι βιωματικές ιστορίες από τη ζώνη του λυκόφωτος. Για γιαγιάδες που μας άφησαν χρόνους από πέσιμο (ή από το ομοιοκατάληκτο που θέλει ο σοφός λαός να «πηγαίνει» ο γέρος), αλλά από το νοσοκομείο μοίρασαν χιλιάρικα για να πουν οι συγγενείς ότι πέθαναν από κορωνοϊό, για ηθοποιούς που παριστάνουν τους διασωληνωμένους, για μυστικά πάρτι σε βίλες με χίλια ευρώ εισιτήριο. Εσχάτως μάλιστα για τεστ που ενώ δεν έγιναν, οι ενδιαφερόμενοι έλαβαν απάντηση ότι είναι θετικοί στον ιό, διότι θέλουν να ανεβάσουν τα θύματα για να μας κλείσουν μέσα και να μας φιμώσουν ίσως και να μας δείρουν, δεν ξέρω…

Σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη

Εντάξει, πλάκα έχουν αυτά όσο διακινούνται από τους φύλακες του περιθωρίου και της γραφικότητας. Οταν όμως τα επαναλαμβάνει ο πρώην πρύτανης του ΑΠΘ και πρώην πρόεδρος της Αττικό Μετρό και της ΕΡΤ 3 Γιάννης Μυλόπουλος, χρήζουν πιο δραστικής αντιμετώπισης. Ο καθηγητής αναπαρήγαγε στα σόσιαλ μίντια την εμπειρία μιας Θεσσαλονικιάς (χωρίς λοιπά στοιχεία) που ενώ δεν έκανε το τεστ, την ειδοποίησαν ότι είναι θετική. Ο ΕΟΔΥ έκανε μήνυση στον κ. Μυλόπουλο, εκείνος κατέβασε την ανάρτηση και εγώ θυμήθηκα που καλούσε τα πλήθη σε αντιμνημονιακό ξεσηκωμό και, αφού πολέμησε με πάθος το νομοσχέδιο για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, δίδαξε σε ιδιωτικό πανεπιστήμιο στην Κύπρο.