Συμπολίτη μου, Κυριάκο

Μου επιτρέπεις, Κυριάκο, τον ενικό. Αλλωστε όλοι εδώ οι «συμπολίτες σου», όπως μάς αποκαλείς, μια παρέα είμαστε. Μαζί τα λέμε, μαζί τα πίνουμε, μαζί βάζουμε κι έναν μεζέ στη μέση να τσιμπάνε τα παιδιά. Κι εσύ, συμπολίτη Κυριάκο, τον συμπολίτη μας τον Τσιόδρα «Σωτήρη» τον αποκάλεσες.

«Σωτήρη». Δημόσια αυτό. Στην τηλεόραση. Σωτήρη. Γεια σου, ρε Σωτήρη, λεβεντιά παιδί, πιάσε μια ρακή για τον Σωτηράκη. Γεια σας, κύριε Πρόεδρε, απάντησε ο Σωτήρης. Ο κολλητός σου, ο κουμπάρος σου, ο κάνατε μαζί φαντάροι, γεια σας. Στον πληθυντικό. Με σεβασμό προς το αξίωμά σου. Εν αντιθέσει με σένα, που αν μη τι άλλο, από καταγωγή και μόνο μια αστική ευγένεια την περίμενα. Τς τς je suis déçu, Monsieur le Premier ministre.

Το συνηθίζουν κι οι Αμερικάνοι, να νιώσει, σου λέει, ο πολίτης μια εγγύτητα. Που αν θέλω εγώ εγγύτητα δεν τραβάω μια φιλούρα στο μουσούδι του σκύλου μου, άσε με αγάπη μου. Ασε με με τους επικοινωνιολόγους από τον πλανήτη Κρύπτον που δεν ξέρουν πού παν τα τέσσερα.

ΟΚ να κλειστούμε μέσα λοιπόν. Να κλειστούμε, σου χαλάω εγώ χατίρι; Το λοκντάουν είναι ευλογία, το είπε και ο Ράμφος. Ομως, συμπολίτη Κυριάκο, κατέβα λίγο από το Shangri La σου κι έλα να τα πούμε. Να παίξουμε ένα παιχνίδι, πάει; Εσύ θα μας λες για την ατομική ευθύνη, κι εγώ θα σου λέω για την πολιτική. Πάει;

Ξεκίνησες καλά τον Μάρτιο. Καλύτερα από άλλες χώρες. Κι αφού πέσαμε στα μαλακά με την πρώτη πανδημία, το καλοκαίρι χαλάρωσες. Και γι’ αυτό έχεις πολιτική ευθύνη.

Εχεις πολιτική ευθύνη γιατί άνοιξες τα σύνορα κι έβαλες μέσα τη σάρα και τη μάρα. Ζητούσαμε θερμομετρήσεις, είπε η Ντόρα Μπακογιάννη, αλλά δεν δέχονταν οι αεροπορικές εταιρείες και τα ταξιδιωτικά γραφεία.

Εχεις πολιτική ευθύνη γιατί άφησες τους εργαζομένους στον τουρισμό χωρίς οικονομική στήριξη – το ίδιο άλλωστε έγινε και με άλλους πληττόμενους κλάδους. Εχεις πολιτική ευθύνη γιατί οι καλλιτέχνες μας – αυτοί οι σπουδαίοι άνθρωποι που μας δίνουν ανάσα μέσα από το θέατρο, τη μουσική, την Τέχνη – πήραν μία και μόνη φορά ένα επίδομα της πλάκας.

Εχεις πολιτική ευθύνη γιατί άφησες γιατρούς, νοσηλευτές, ΜΕΘ κι εξοπλισμό στο έλεος του Θεού. Κι αν σήμερα υπολειτουργεί έστω το Σύστημα Υγείας είναι γιατί υπάρχουν επαγγελματίες με ανθρωπιά, φιλότιμο και υψηλή αίσθηση καθήκοντος.

Εχεις πολιτική ευθύνη γιατί έδωσες 85.000.000 ευρώ στο σκόιλ ελικίκου. 5.000.000 στον Μεγάλο Περίπατο. 20.000.000 στη λίστα Πέτσα. 6.000.000 σε σχολικές μάσκες – τεντόπανα.

Εχεις πολιτική ευθύνη γιατί στρίμωξες 26 παιδιά στην ίδια τάξη.

Εχεις πολιτική ευθύνη που επέτρεψες πληρότητα 100% στις πτήσεις.

Εχεις πολιτική ευθύνη γιατί δεν προσέλαβες οδηγούς λεωφορείων. Γιατί δεν αύξησες τα δρομολόγια. Γιατί δεν εφάρμοσες κυλιόμενο ωράριο στην προσέλευση εργασίας.

Εχεις πολιτική ευθύνη γιατί άφησες τις εκκλησίες ορθάνοιχτες. Γιατί έκοβες πρόστιμα για τη μάσκα σε όλους εκτός από τους παπάδες.

Εχεις πολιτική ευθύνη γιατί όσο εμείς λιώναμε στα σπίτια μας, κάποιοι μεταλάμβαναν με το ίδιο κουτάλι. Και φιλούσαν τις εικόνες. Κι έβγαιναν μετά από την εκκλησία και κολλάγαν επάνω μας. Δίπλα μας στην ουρά, στο σουπερμάρκετ, στο λεωφορείο. Μας μετέφεραν τον ιό και φταίγαμε εμείς. Εμείς με την ατομική ευθύνη. Οχι εσύ με την πολιτική.

Εμείς, συμπολίτη Κυριάκο, την άνοιξη μαντρωθήκαμε σπίτι μας. Δεν είδαμε τους δικούς μας ανθρώπους. Μας έλειψαν οι αγκαλιές τους, το γέλιο τους, η γκρίνια τους, οι μυρωδιές τους. Ο κόσμος γονάτισε οικονομικά, έκανε το σκατό του παξιμάδι, κατάθλιψη. Κι όλα αυτά για να μην ξαναζήσουμε όσα ζούμε σήμερα. Κι όμως τα ξαναζούμε και κύριος οίδε τι μας ξημερώνει το μέλλον.

Εν κατακλείδι, συμπολίτη Κυριάκο, εμείς – με όλες τις παρασπονδίες ορισμένων – την ιδρώσαμε τη φανέλα. Δώσαμε, δεν πήραμε. Φρόντισε λοιπόν να μας επιστρέψεις τα χρωστούμενα. Γιατί μας χρωστάς. Δεν σου χρωστάμε.

Με… συμπολιτικούς χαιρετισμούς.

Ο κολλητός σου Σωτήρης.