Είπα ξείπα

Ηταν ωραίο που αναστάτωσε τα νερά ο κ. Μπαμπινιώτης. Μας απέσπασε από τη μαυρίλα της πανδημίας και το βάρος των Αμερικανικών εκλογών. Ομολογώ ότι το γλωσσικό είναι κάτι σαν την εθνική μας ενδορφίνη, σαν αεροβική με σουφρωτές γκέτες και κολλαριστή Τζαίην Φόντα, σαν παραπέντε πλαγιάς με τα τιμόνια αμολητά που μας προσγειώνει σε λειμώνες όπου ο καθένας μπορεί  να βοσκήσει ό,τι τραβάει η ψυχή του: γρασίδι, λουλούδια, βλαστούς, κοτσάνια ή και κοτσάνες. Ετσι δεν λέγαμε παλιά το «καμένο» και το «άκυρο»;

Το «κριντζάρισμα» (ετεροντροπή) πάει σύννεφο, αλλά αν θέλετε τη γνώμη μου, η μεταξύ μας συννενόηση κινδυνεύει περισσότερο από τα εισαγωγικά (διπλή συγχρονισμένη κίνηση δείκτη και μέσου δακτύλου) παρά από ξενικούς τύπους. Είναι σα να μιλάμε την ίδια γλώσσα με υπότιτλους, πράγμα όχι κατ’ ανάγκη κακό, σίγουρα όμως κουραστικό. Τα αγαθά κόποις (no pain, no gain), όπως και να το πεις θα έχεις δίκιο…

Θα μου άρεσε για κατακλείδα η παραπάνω φράση, αισθάνομαι όμως υποχρεωμένη να ολοκληρώσω αυτόν τον κατήφορο ώσπου να φτάσω σε κάτι συμφιλιωτικό. Τι εννοείς; Και βέβαια υπάρχει! Βρίσκεται ακριβώς στους απόκρυφους μηχανισμούς της γλώσσας που παρεμβαίνουν από μόνοι τους και κάνουν τις απαραίτητες διορθώσεις με το πάσο τους χωρίς να χρειαστεί να τρίξουν οι μηχανές στο εργαστήριο του λεξικογράφου. Και για να μην τα πολυλογούμε, ποιος λέει τη σήμερον ημέρα «κούρσα» αντί για αυτοκίνητο; Ουδείς. Εξ ίσου βλαχαδερό και ραμολιμέντο θα θεωρηθείς αν πεις τον διακοσμητή ντεκορατέρ, τον οδηγό σωφέρ, την σειρά σίριαλ, τα κοσμήματα μπιζού και το θαλασσί σιέλ ή σαξ(!). Εχω κι άλλα αλλά δεν τα λέω γιατί η φάση θα γίνει στο τέλος μνημόσυνο. Και πράγματι, πεθαίνοντας ο άνθρωπος πεθαίνει μαζί του κι ένα σακούλι λέξεις, ποια να σώσεις και ποια να αφήσεις; «Να σώσεις αυτές που έχουν καταγωγή», μού λέει μια αυστηρή φωνούλα μέσα μου. Αλλά και ποια από τις λέξεις μας δεν έχει καταγωγή και συμβολικό φορτίο; Και θυμήθηκα την υφή από την «λιζέζ» της μάνας μου και την εσάνς κουραμπιέ που ανέδυε η «σερβάντα» της γιαγιάς μου. Δεν θυμάμαι επακριβώς τι όριζαν αλλά είμαι σίγουρη ότι εκείνες τις όριζαν, ίσως δε και τις καθόριζαν.