Η εισαγγελική πρόταση περί αναστολής

Μετά την έκδοση της αποφάσεως του Δικαστηρίου επί της αναστολής, μπορούμε να κρίνουμε τη σχετική πρόταση της εισαγγελέως της έδρας. Η δίκη της Χρυσής Αυγής διήρκεσε πεντέμισι έτη περίπου. Πολλοί μάρτυρες εξετάσθηκαν, πολλά έγγραφα αναγνώσθηκαν, τα οποία μαζί με τα μη αναγνωστέα ανέρχονται σε πολλές χιλιάδες σελίδες. Επομένως, στη διάθεση και της κυρίας εισαγγελέως της έδρας υπήρχε πολύ υλικό από το οποίο άντλησε τα στοιχεία εκείνα, τα οποία, αφού τα επεξεργάστηκε, αν, σύμφωνα με το Σύνταγμα και τον νόμο, στοιχειοθετούσαν ή όχι την κατηγορία και κρίνοντας κατά συνείδηση, πρότεινε επί της ενοχής. Ακολούθως πρότεινε και περί της ποινής και, τέλος, πρότεινε και περί του ανασταλτικού ή μη αποτελέσματος των ασκηθησομένων εφέσεων.

Μέχρις εδώ, λειτούργησε εφαρμόζοντας τον νόμο και κρίνοντας κατά συνείδηση. Οι προτάσεις της είναι σεβαστές, αφού προέρχονται από το αρμόδιο κατά το Σύνταγμα όργανο, αλλά αποτελούν και αντικείμενο κρίσεως, κατ’ εφαρμογήν του κανόνα «και οι κρίνοντες κρίνονται». Στο παρόν κείμενό μας, ασχολούμεθα με την αιτιολογία της προτάσεώς της περί του ότι οι κηρυχθέντες ένοχοι «δεν είναι επικίνδυνοι διαπράξεως άλλων εγκλημάτων, ούτε ύποπτοι φυγής». Είπε, λοιπόν, η κυρία εισαγγελεύς: «Παρά το γεγονός ότι παρήλθε το διάστημα 7 ετών, δεν είναι πιθανό να τελέσουν νέες πράξεις. Ουδείς κίνδυνος τέτοιος υπάρχει αφού διαλύθηκε η ΧΑ, έκλεισαν τα γραφεία, έκλεισε η εφημερίδα και ο λόγος της». Η κυρία εισαγγελεύς παρείδε ότι η διάταξη της παρ. 8 του άρθρου 497 ΚΠΔ ορίζει ότι η αναστολή δεν χορηγείται όταν ο κατηγορούμενος έχει «προηγούμενες καταδίκες για αξιόποινες πράξεις». Επομένως, αν οι κατηγορούμενοι είχαν τελέσει αξιόποινες πράξεις, κατά τη διάρκεια των επτά ετών, εξ αυτού του λόγου δεν θα δικαιούνταν την αναστολή. Προς τι, λοιπόν, το επιχείρημα αυτό; Περαιτέρω, το ότι «διαλύθηκε η Χρυσή Αυγή, έκλεισαν τα γραφεία, η εφημερίδα και ο λόγος της (;)» δεν έχει καμία νομική σημασία, αφού αυτά υπήρχαν όταν η Χρυσή Αυγή λειτουργούσε ως κόμμα και φυσικά μια εγκληματική οργάνωση, για τη δράση της, δεν χρειάζεται γραφεία, εφημερίδα και λόγο. Η εισαγγελεύς, όμως, δεν εφάρμοσε πλήρως τη διάταξη του άρθρου 497 η οποία ορίζει ότι δεν χορηγείται ανασταλτικό αποτέλεσμα στην έφεση, εφόσον κρίνεται αιτιολογημένα ότι «αν αφεθεί ελεύθερος, είναι πολύ πιθανό, από τα συγκεκριμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της πράξης, να διαπράξει και άλλα εγκλήματα». Από την ακροαματική διαδικασία αποδείχθηκαν εγκληματικές πράξεις της οργάνωσης, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των οποίων ήταν η ιδιαίτερη σκληρότητα της συμπεριφοράς, η βία, ο θάνατος, οι τραυματισμοί, η καταστροφή πραγμάτων, συνδυαζομένη με τη θρασύτητα (π.χ. οι σκηνές στις λαϊκές αγορές). Επομένως, εκ του λόγου τούτου, οι κατηγορούμενοι δεν δικαιούνταν την αναστολή. Αυτά δεν προβλημάτισαν την εισαγγελέα. Η εγκληματική οργάνωση της ΧΑ, που τέλεσε τα εγκλήματα αυτά, ήταν οργανωμένη σε στρατιωτικού τύπου ομάδες, και αυτός ο παράνομος στρατιωτικός οργανισμός δεν διαλύθηκε, υπάρχει. Αν αφεθούν, τώρα, ελεύθεροι, εν όψει του Εφετείου, έχοντας ήδη την καταδίκη από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, με την υποδομή τους άθικτη, δημιουργούν τη βάσιμη υπόνοια ότι και θα διαφύγουν και θα διαπράξουν και άλλα εγκλήματα.

Τέλος, δεν συνεκτιμήθηκε από την κυρία εισαγγελέα η δήλωση του αρχηγού της ΧΑ, Ν. Μιχαλολιάκου, στην οποία προέβη δημόσια, και κατά την οποία «Αν χρειαστεί, γινόμαστε και φυγόδικοι. Ας πάρουν αυτό το μήνυμα. Αν χρειαστεί, θα μας ψάχνουν, και είμαστε χιλιάδες». Σαφής δήλωση, γενομένη πριν καταδικασθούν. Τώρα που καταδικάσθηκαν στον πρώτο βαθμό, η δήλωση αυτή αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Κατά συνέπεια, η εισαγγελική πρόταση ήταν ελλιπής και λανθασμένη.

Ο Λουκάς Λυμπερόπουλος είναι επίτιμος αρεοπαγίτης, διδάκτωρ Νομικής