Χορτοφάγοι

Δεν θέλω να είμαι προπομπός κακών αλλά ό,τι κι αν λέει η κυβέρνηση, οι υπουργοί και οι πρυτάνεις δεν πιστεύω ότι θα γίνει κάτι για τη βία στα Πανεπιστήμια.

O λόγος είναι απλός: κανείς δεν θέλει να κάνει κάτι.

Η κυβέρνηση έχει αποδεχτεί την επιβίωση ενός αριστερού μπαμπούλα περιορισμένης επιρροής σε περιορισμένους χώρους.

Η ακαδημαϊκή κοινότητα αποφεύγει να μπλέξει. Οι πρυτάνεις δεν θέλουν να συγκρουστούν με ομάδες που εξουσιάζουν τα πανεπιστήμιά τους.

Ενα μέρος του Τύπου συντηρείται και συντηρεί τέτοιες νοσηρές καταστάσεις.

Η κοινοβουλευτική Αριστερά δακρύζει όχι για τη βία, αλλά για την προστασία από τη βία.

Κι η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά είναι το πρόβλημα.

Ποιος λοιπόν θα κάνει κάτι; Το φαινόμενο είναι τόσο νοσηρό ώστε κανείς δεν θέλει να μετρηθεί με τη νοσηρότητά του.

Συν φυσικά ο παλαιοημερολογιτισμός εναντίον της «καταστολής» και κατά του «φόβου».

Διάβασα προχθές ότι ζούμε «μια τοξική σύγκλιση ακραίου Κέντρου, ισλαμοφοβίας και τουρκοφαγίας (Α. Λιάκος).

Το «ακραίο Κέντρο» δεν βλέπω να δημιουργεί ιδιαίτερα προβλήματα βίας. Οι «τουρκοφάγοι» δεν ξέρω ποιοι είναι, αλλά αν δεν κάνω λάθος με την Τουρκία έχει πρόβλημα όλος ο πλανήτης.

Στέκομαι στην «ισλαμοφοβία». Δεν χρειάζεται να απαριθμήσω τα ανυποψίαστα θύματα του ισλαμισμού σε ολόκληρο τον πλανήτη, δεν τα χωρά όχι μια στήλη, αλλά ολόκληρη η εφημερίδα.

Οταν λοιπόν ο ισλαμισμός δολοφονεί (ακόμη και προχθές στη Βιέννη) ποιον πρέπει να φοβάται ο κόσμος, αν όχι τους ισλαμιστές; Τους χορτοφάγους;

Κι αν το Ισλάμ, έστω στις ακραίες εκδοχές του, έχει αποφασίσει να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του με τη Δύση, η Δύση με ποιους πρέπει άραγε να αναμετρηθεί; Με τους Εσκιμώους;

Είναι άλλο πράγμα να μας δυσαρεστεί μια πραγματικότητα. Κι άλλο πράγμα να αρνούμαστε την πραγματικότητα για ιδεολογικούς λόγους.

Η «αριστερή βία» στον δημόσιο χώρο δεν είναι ούτε φασιστική, ούτε φασίζουσα, ούτε προβοκατόρικη, ούτε παραβατική, ούτε ανεγκέφαλη. Είναι «αριστερή βία», δηλαδή βία αριστερής προέλευσης.

Ασκείται από άτομα που αυτοπροσδιορίζονται ως αριστεροί στο όνομα αξιών και αντιλήψεων της Αριστεράς. Κι ας ενοχλεί αυτό την Αριστερά.

Προφανώς δεν κάνει διαφορά αν σε πλακώνουν χρυσαυγίτες ή αντιεξουσιαστές. Αλλά καλώς ή κακώς στα πανεπιστήμια, στις καταλήψεις ή στο λεγόμενο «αντιφασιστικό κίνημα» δρουν κυρίως ακροαριστεροί. Το διεκδικούν οι ίδιοι υπερήφανα με αναρτήσεις στο Indymedia.

Αν τώρα κάποιοι ανισόρροποι θεωρούν ότι δεν πρέπει να υπάρχουν «δύο άκρα», γιατί να τους χαλάσω χατίρι;

Να τους μπουζουριάσουμε όλους και μετά η Αριστερά μπορεί να λέει ότι εξαρθρώθηκε δίκτυο βίαιων χορτοφάγων!