Οι κουκίδες της ζωής

Πώς μετριέται ο χρόνος; Με τις ώρες, τις ημέρες, τα χρόνια ή με τις μικρές κουκίδες της ζωής; Αυτές που τοποθετούμε στο μυαλό, την ψυχή, σημάδια του παρελθόντος στα οποία ανατρέχουμε για να μετρήσουμε τη νιότη που έφυγε. Κουκίδα για το καλοκαίρι που ερωτευτήκαμε, κουκίδα για την πρώτη ημέρα στη δουλειά, για τον μεγάλο σεισμό, για τις μεγάλες πολιτικές συγκεντρώσεις και την πρώτη νίκη του ΠΑΣΟΚ, για την κατάκτηση του Euro, τη μάχη με την αρρώστια, στιγμές των παιδιών μας. Προσωπικές κουκίδες που αν τις ενώσεις σχηματίζουν τη ζωή που ζήσαμε.

Ο Ντιέγκο Μαραντόνα γίνεται σήμερα 60 ετών. Μια ακόμα κουκίδα, έστω μικρή, στη ζωή μου που με κάνει να αντιλαμβάνομαι πως δεν πέρασαν τα χρόνια μόνο για τον θεό της Αργεντινής.

Θα πρέπει να ήταν το 1981 ή το ’82 όταν διάβασα στο περιοδικό «ΟΜΑΔΑ» το αφιέρωμα του Μανώλη Μαυρομμάτη για το μεγάλο ταλέντο της εποχής, τον Ντιέγκο Μαραντόνα για τον οποίο ο Τζιάνι Ανιέλι πρόσφερε τη μισή FIAT για να τον φέρει στη Γιουβέντους. Είχα εντυπωσιαστεί με όσα έγραφε ο Μαυρομμάτης, τα εκατομμύρια που χόρευαν στα πόδια του Αργεντινού, τη μάχη που έδιναν οι μεγάλοι σύλλογοι για να τον αποκτήσουν.

Τα έφερε έτσι η ζωή και έγινα συνάδελφος με τον Μανώλη, ενώ στην «ΟΜΑΔΑ» που αποτελούσε πια ένθετο των «ΝΕΩΝ» έγραψα εκατοντάδες κείμενα για τον Ντιεγκίτο. Για τα ποδοσφαιρικά του κατορθώματα, τον εθισμό του στην κοκαΐνη, τη λατρεία του κόσμου προς το πρόσωπό του, τη μάχη που έδωσε για να κρατηθεί στη ζωή, τις απεξαρτήσεις του, τις τρέλες του, τις σχέσεις του με τον Φιντέλ Κάστρο. Επιμελήθηκα επίσης τα κείμενα του βιβλίου του «IO SONO EL DIEGO» τα οποία προδημοσίευσε η εφημερίδα πριν ακόμα έρθει το βιβλίο στην Ελλάδα.

Ο Μαραντόνα ανήκει στη δική μου γενιά. Είναι αυτή που πήρε τη σκυτάλη από τη γενιά του Πελέ και την παρέδωσε στη γενιά του Μέσι. Κουκίδες της ζωής.