Ο δικός μας σκοταδισμός

Δυο εικόνες από αυτή την εβδομάδα. Η πρώτη είναι από την Πολωνία. Διαδηλωτές κατακλύζουν τους δρόμους και τις καθολικές εκκλησίες της Βαρσοβίας, διαμαρτυρόμενοι για την απαγόρευση των αμβλώσεων στη χώρα τους. Μέσα σε ένα ναό μια ομάδα γυναικών στέκονται στον διάδρομο που οδηγεί στο ιερό, ντυμένες με τις κόκκινες ρόμπες και τα λευκά καπέλα των υποταγμένων γυναικών που επινόησε η Μάργκαρετ Ατγουντ στο εφιαλτικό και κάπως προφητικό μυθιστόρημά της «Η ιστορία της θεραπαινίδας».

Η δεύτερη είναι ένα tweet. Ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν, Μαργαρίτης Σχοινάς, απαντά με το άρθρο 3 της Συνθήκης της Λισαβόνας στον υπεύθυνο επικοινωνίας του Ερντογάν, Φαχρετίν Αλτούν, ο οποίος επιτέθηκε στον Μακρόν και τους Ευρωπαίους που κατά τη γνώμη του προσβάλλουν και στοχοποιούν τους μουσουλμάνους. Τι λέει το άρθρο αυτό; «Η Ενωση βασίζεται στις αξίες του σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της ισότητας, του κράτους δικαίου, καθώς και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων των προσώπων που ανήκουν σε μειονότητες. Οι αξίες αυτές είναι κοινές στα κράτη-μέλη εντός κοινωνίας που χαρακτηρίζεται από τον πλουραλισμό, την απαγόρευση των διακρίσεων, την ανοχή, τη δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη και την ισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών».

Αλήθεια λοιπόν, πριν καταδικάσουμε τον σκοταδισμό των άλλων, ας κάνουμε μια παύση και ας διερωτηθούμε: ποιος αποφάσισε ότι οι γυναίκες της Πολωνίας και οι Ούγγροι ευρωπαίοι συμπολίτες μας δεν είναι άξιοι να μετέχουν του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής μας παρότι συμβιούν κι αυτοί, υποτίθεται, υπό την ίδια συνθήκη με εμάς;

Βλέπετε, το χειρότερο πράγμα που μπορεί να συμβεί σε έναν δεν είναι η ζημιά η εξωγενής, αλλά η αποσύνθεση που συμβαίνει αργά και ύπουλα μέσα του. Αν μας νοιάζει η ευρωπαϊκή μας ταυτότητα πρέπει να είμαστε και λίγο τίμιοι και αυστηροί. Διότι κινδυνεύουμε να έρθει μια μέρα που δεν θα μπορούμε πια να καμαρώνουμε για τον πλουραλισμό και τις φιλελεύθερες δημοκρατίες μας απέναντι σε εξωτερικούς «εχθρούς». Κι αυτή θα είναι μόνο η κορύφωση μιας αργής διαδικασίας που ξεκίνησε τη στιγμή που αποφασίσαμε να ανεχθούμε σιωπηλά δυο χώρες-μέλη της ΕΕ που έχουν καταπατήσει κάθε έννοια κράτους δικαίου, έχουν βάλει πόδι στη δικαιοσύνη, στον ελεύθερο λόγο και στα σώματα των γυναικών.