Τραγικό

Πριν από κάποιες εβδομάδες ένας καθηγητής της σχολής «να τα βρούμε με την Τουρκία» θέλησε να απαντήσει σε ένα άρθρο μου για τα ελληνοτουρκικά.

Καμία αντίρρηση. Κάθε αντίλογος είναι σεβαστός.

Εγραψε λοιπόν για ποιον λόγο πρέπει «να τα βρούμε» και το έστειλε. Δημοσιεύτηκε στα «ΝΕΑ» του Σαββάτου 11/7 με τίτλο «Κινδυνεύει το Καστελόριζο;».

Ατυχώς όμως, μόλις την προηγουμένη ο Ερντογάν είχε ανακοινώσει ότι μετατρέπει την Αγία Σοφία σε τζαμί. Τι να του απαντήσω λοιπόν; Περιττό. Του είχε απαντήσει ήδη ο Ερντογάν.

Αυτά δυστυχώς παθαίνουν όσοι ακαδημαϊκοί (κυρίως) θεωρούν ότι η Τουρκία είναι μια χώρα σαν τις άλλες κι ο Ερντογάν ένας πολιτικός σαν τους άλλους, με τους οποίους υπάρχουν περιθώρια διαλόγου, αρκεί «να βάλουμε νερό στο κρασί μας».

Δεν αρκεί.

Ιδίως όταν σε κάποια μυαλά κυκλοφορεί η τραγική αφέλεια πως ο Ερντογάν πολεμάει στον Καύκασο, στη Λιβύη ή στη Συρία, έχει στρατιωτική παρουσία στη Σομαλία, στο Σουδάν ή στον Νίγηρα επειδή διαφωνεί για την επήρεια του Καστελορίζου ή για το μερίδιο των Τουρκοκυπρίων στους υδρογονάθρακες της Κύπρου.

Είναι δυστυχώς η ζώνη του λυκόφωτος όπου η ακαδημαϊκή αφέλεια συναντά την ανθρώπινη αδυναμία.

Διάβασα πρόσφατα ένα σχετικό άρθρο του Χρ. Ροζάκη («ΤΑ ΝΕΑ», 10/10) Συγκράτησα δύο πράγματα.

Πρώτον ότι «το Διεθνές Δικαστήριο αποτελεί μονόδρομο» διότι «η Τουρκία δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας».

Δεύτερον ότι το Δικαστήριο αυτό θα κρίνει αν η τελική οριοθέτηση «ανταποκρίνεται σε ένα ευθύδικο (δίκαιο) αποτέλεσμα», δηλαδή «στην εντολή των άρθρων 73 και 84 της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας».

Πράγμα που σημαίνει ότι δεν θα προσφύγουμε στο Δικαστήριο που δεν θέλει η Τουρκία διότι δεν έχει υπογράψει τη σχετική Σύμβαση. Αλλά θα προσφύγουμε σε ένα Δικαστήριο το οποίο για το αποτέλεσμα θα λάβει υπόψη την απαίτηση ευθυδικίας που προκύπτει από τη Σύμβαση που δεν έχει υπογράψει η Τουρκία.

Τι να πω; Σηκώνω τα χέρια ψηλά.

Και τα σηκώνω επειδή δεν χρειάζεται να πω, ούτε να προσθέσω κάτι άλλο. Τα λέει όλα ο Ερντογάν.

Ευτυχώς βεβαίως ακόμη κι οι οπαδοί του κατευνασμού που προτρέπουν «να βάλουμε νερό στο κρασί μας για να τα βρούμε» (σε διπλωματική γλώσσα είναι η λεγόμενη σχολή της «κωλοφεράντζας») δυσκολεύονται να πουν ότι αποδέχονται τη λύση «περιφερειακής ηγεμονίας» που θέλει να επιβάλει η Τουρκία.

Ο Ερντογάν δηλαδή δεν τους αφήνει κανένα περιθώριο. Κι αυτό, όσο κι αν είναι τραγικό, έχει και την πλάκα του.