Κοιτώντας κατάματα τον κόσμο

Η πρόταση του Πρωθυπουργού, για την ελληνική διεκδίκηση της Γενικής Γραμματείας του ΟΟΣΑ μέσα από την επιλογή της Αννας Διαμαντοπούλου είναι, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, μια σημαντική κίνηση για τη χώρα. Η Ελλάδα με τέτοιες πρωτοβουλίες ανοίγεται ακόμα περισσότερο στο διεθνές στερέωμα, προσβλέποντας σε έναν ανοιχτό και συνεργαζόμενο κόσμο. Με αυτοπεποίθηση, διεκδικεί θαρραλέα κορυφαίους ρόλους και θέσεις ευθύνης, ώστε να συμβάλλει στην καλυτέρευσή του.

Διότι μπορεί η Ελλάδα να θεωρείται χώρα μικρού μεγέθους στον σημερινό κόσμο, αλλά επίσης πάντα αναγνωριζόταν ως έθνος με ξεχωριστές δυνατότητες πνευματικής προσφοράς και ως κοινωνία πρωτοποριακών εμπειριών. Το πνεύμα και η ιστορική πείρα της χώρας, μπορούν να λειτουργήσουν ειρηνικά και δημιουργικά σ’ έναν ταραχώδη πλανήτη, να συμβάλλουν στην ενότητα και τη συνεργασία μεταξύ εθνών, λαών και ηπείρων, με το ιδιαίτερο ανθρωποκεντρικό ύφος και τρόπο που καλά γνωρίζουν οι Ελληνες, αυτόν του αμφίπλευρου εκπολιτισμού και της συνανάπτυξης και όχι του αποκλεισμού, της επιβολής και της επικυριαρχίας.

Αυτή, όμως, η ξεχωριστή εθνική πρωτοβουλία εξωστρέφειας και αξιοκρατίας του Πρωθυπουργού, ανέδειξε και πάλι τη γνωστή στενόκαρδη οπτική και τη μίζερη πλευρά του εσωτερικού πολιτικού και κομματικού ανταγωνισμού. Αυτό που έκανε (και μπράβο του) ο κ. Μητσοτάκης, είναι το αυτονόητο και θα έπρεπε να το κάνει κάθε Πρωθυπουργός σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Θα έπρεπε να είναι μια εγκατεστημένη και εμπεδωμένη πρακτική, για κάθε εθνική πρωτοβουλία και επιλογή, που προβάλλει τη χώρα και της δίνει ρόλο στον κόσμο.

Το κόμμα στο οποίο συμμετείχε παλαιότερα η κ. Διαμαντοπούλου, χειροκρότησε την πρόταση και ευχήθηκε επιτυχία στην ίδια (επίσης μπράβο του). Κάποια στελέχη του, όμως, μίλησαν για ανομολόγητη συγκυβέρνηση, αφήνοντας αιχμές για την ηγεσία, ξεχνώντας, βέβαια, ότι η προταθείσα έχει αποχωρήσει προ πολλού από τον κομματικό της χώρο.

Κάπου εκεί, τρύπωσε λαθραία και ο ΣΥΡΙΖΑ, αναδεικνύοντας τη διαφαινόμενη διχογνωμία στο ΚΙΝΑΛ, με τον γνωστό πονηρό και διχαστικό του τρόπο, διερωτώμενος χαιρέκακα για το αν υπάρχει de facto συγκυβέρνηση. Αγνοώντας μια σοβαρή επιδίωξη της Ελλάδας στον διεθνή στίβο, αναλώθηκε σε μια τετριμμένη αντιπαράθεση.

Το παζλ της στενοκομματικής και στενόκαρδης προσέγγισης για το γεγονός, συμπληρώνεται από αναφορές για έκφραση δυσφορίας, ευτυχώς περιορισμένης, στον χώρο της συμπολίτευσης, επειδή τάχα δεν αξιοποιούνται στελέχη της δικής της παράταξης.

Παραμένει, δυστυχώς, μεγάλο πρόβλημα για τη χώρα, η ένδεια πολιτικής μεγαλοψυχίας και ανοιχτών οριζόντων του πολιτικού μας συστήματος. Κάθε προσπάθεια της Ελλάδας ν’ αξιοποιήσει το πλούσιο ανθρώπινο δυναμικό της σε μεγάλους εθνικούς στόχους, συναντά τη μίζερη μικροκομματική ελληνική πραγματικότητα.

Ο κομματισμός που μας κατατρύχει ακόμα και σήμερα, σε περίοδο μεγάλων εθνικών κινδύνων, δεν μπορεί να δει ότι με την απόφαση αυτή του Πρωθυπουργού, η Ελλάδα κοιτάει κατάματα τους μεγάλους αυτού του κόσμου και επιδιώκει να συναγωνιστεί μαζί τους, για την ηγεσία ενός παγκόσμιου οργανισμού. Κάτι που θα έπρεπε να είναι λόγος μεγάλης περηφάνιας για όλους μας.

Ο Γιώργος Φλωρίδης είναι πρ. υπουργός