«Στις φλέβες ολωνών»

Το ξέρω, έχει γραφτεί πολλές φορές από πολλούς, σχεδόν απ’ όλους, αλλά δεν μπορώ να μην το αναφέρω κι εγώ με όλη τη δύναμη της φωνής μου.

Αυτή η γυναίκα, αυτή η μάνα, η μάνα του Παύλου Φύσσα είναι ό,τι πιο γενναίο, δυνατό, στέρεο, ατόφιο, ανυπέρβλητο έχω αντικρύσει στη ζωή μου.

Με σπάνια, δυσεύρετη υπομονή, επιμονή, στωικότητα, σιδερένιο θάρρος και περηφάνια, άντεξε επί πεντέμισι χρόνια κάθε μέρα να έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με τους φονιάδες του παιδιού της, να βλέπει το μαχαίρι που του στέρησε τη ζωή, να ακούει να την υβρίζουν, να τη λοιδορούν, να την προπηλακίζουν, να της φωνάζουν τα κτήνη «Μάγδα πού είναι ο γιος σου;» και να το υπομένει, να σφίγγει τα δόντια και να περιμένει στωικά αλλά και υπερήφανα τη δικαιοσύνη να μιλήσει.

Κι όταν η δικαιοσύνη μίλησε, τότε μόνο βγήκε στον δρόμο να φωνάξει, να επικαλεστεί τον παιδί της και να σχίσει με την κραυγή της το παραπέτασμα του ουρανού στα δυο.

«Τα κατάφερες γιε μου. Γιε μου. Γιε μου».

Δεν έχω ακούσει ποτέ, αλλά ποτέ μου, ούτε στη ζωή, ούτε στο θέατρο τέτοιον ήχο κραυγής.

Οχι δεν ήταν κραυγή, ήταν αρχέγονη επίκληση, σαν να καλούσε το πνεύμα του παιδιού της, έτσι όπως πρόφερε τα δυο πρώτα «Γιε μου» με μακρόσυρτη την τελευταία συλλαβή σαν να του έλεγε «Ελαααα, έλαααα» μέχρι να έρθει η τρίτη φορά που η λέξη κόπηκε απότομα, με συγκοπή, «Γιεμου» σαν να λέει «Ηρθες».

Ακουγα και ξανάκουγα τη φράση από κανάλι σε κανάλι, κι από ραδιόφωνο σε ραδιόφωνο, και η ένταση, η συγκίνηση, το ρίγος αντί να μαλακώσει φούσκωνε μέσα μου, παλιρροϊκό κύμα που με συνέτριβε, με εκμηδένιζε, με καταργούσε.

Το βράδυ αδύνατον να με πάρει ο ύπνος. Οσο κι αν προσπαθούσα δεν ερχόταν. Κι όταν ήρθε, ήρθε μαζί και τ’ όνειρο.

Μωρό, λέει εγώ, σ’ ένα δωμάτιο άδειο κι άσπρο μ’ ένα φως εκτυφλωτικό, κι η μητέρα μου, πάνε χρόνια που έχει φύγει, με έπλενε με ιαματικό νερό. Εβλεπα τα γνώριμά της χέρια κι αισθανόμουν μια γλύκα, μια γαλήνη, σήκωσα τα μάτια να τη δω, κι ήταν όντως η μητέρα μου, μόνο το πρόσωπό της ήταν το πρόσωπο της Μάγδας Φύσσα.

Ξύπνησα ταραγμένος, κοντή ανάσα, το μαξιλάρι βρεμένο.

Λίγο μετά για να μαλακώσω τον πόνο, να τον βγάλω από τον άγριο κόσμο της ζωής, είπα να βρω παρηγοριά, όχι στη γλώσσα μου που είναι λειψή, αλλά στη γλώσσα της ποίησης και να σου πω δυο λόγια δανεικά.

Κοιμήσου ήσυχη μακρινή Μητέρα. Ρόδο μου αμάραντο.

Η κραυγή σου «Γιε μου» θα με ακολουθεί πάντα και θα συμπληρώνει μέσα μου…

«Γιε μου μέσα στις φλέβες μου είσαι

Γιε μου στις φλέβες ολωνών

Εμπα βαθιά και Ζήσε».

Μάγδα το νιώθω στις φλέβες μου.

Ο Παύλος σου ΖΕΙ.