Να τον λυπάσαι

Καταδικασμένος να μηρυκάζει την αποτυχία του. Μια ομάδα για λύπηση, όχι γιατί δεν μπορεί να νικήσει αλλά γιατί δεν μπορεί να αγωνιστεί.

Μια ομάδα χωρίς πυξίδα, χωρίς ηγέτη στον πάγκο και στον αγωνιστικό χώρο.

Μια ομάδα χωρίς όρεξη για ποδόσφαιρο, χωρίς ιδέες, προσανατολισμό.

Μια ομάδα που εκπέμπει βαρεμάρα και κάνει ακόμα και τους λάτρεις του ποδοσφαίρου να γυρίσουν το βλέμμα στα περιστέρια που έκαναν την απογευματινή τους βόλτα στο απελπιστικά άδειο Ολυμπιακό Στάδιο.

Τουλάχιστον αυτά έκαναν μεγαλύτερη προσπάθεια για να τραβήξουν την προσοχή κι αν μπορούσαν να κλωτσήσουν την μπάλα ίσως να έβαζαν και γκολ.

Αυτός ο Παναθηναϊκός δεν έχει παρόν, δεν έχει μέλλον. Είτε μείνει ο Πογιάτος είτε φύγει η ζημιά έχει γίνει. Παίκτες με νοοτροπία λεγεωνάριων αναμεμειγμένοι με έλληνες ποδοσφαιριστές που νιώθουν αδικημένοι, γιατί τα επίθετά τους δεν τελειώνουν σε «…εθ» και δεν μιλούν την ισπανική γλώσσα έχουν δημιουργήσει ένα συνονθύλευμα που ανακυκλώνει κάθε εβδομάδα έναν ποδοσφαιρικό αρνητισμό.

Ο Πογιάτος και όσοι τον εμπιστεύτηκαν φέρουν την απόλυτη ευθύνη γι’ αυτό το τερατούργημα. Μια ξεφτισμένη πράσινη φανέλα, άδεια από ψυχή, πάθος, θέληση. Αναρωτιέσαι με ποιο κριτήριο μαζεύτηκαν όλοι αυτοί οι περιπατητές στον Παναθηναϊκό. Πριν από κάποια χρόνια ούτε έξω από το προπονητικό κέντρο δεν θα τους επέτρεπαν να περάσουν. Και τώρα φορούν τη φανέλα με το Τριφύλλι και κοροϊδεύουν κόσμο. Τι αντιπροσωπεύει για τον προπονητή του και τους «…εθ» του ο Παναθηναϊκός; Ισως ένα επίδομα ανεργίας. Ισως μια υβριδική ευκαιρία να βγουν από την τρύπα που βρίσκονται βαθιά χωμένοι.

Κάποιοι έχουν παρεξηγήσει το Τριφύλλι και το αντιμετωπίζουν ως ίδρυμα για απόρους. Κάποτε μια ήττα από τον Αρη στο Ολυμπιακό Στάδιο θα ήταν αρκετή για λαϊκά δικαστήρια. Τώρα αυτό που προβληματίζει δεν είναι αυτό καθαυτό το γεγονός αλλά ότι αποτελεί κρίκο μιας αλυσίδας αποτυχιών.

Ο Παναθηναϊκός υποφέρει από τη χειρότερη αρρώστια που μπορεί να προσβληθεί μία ομάδα: συνήθισε την ήττα. Κι αυτό δύσκολα αλλάζει.