Να σερφάρω {LF}ή να φλερτάρω;

Αφότου τα κομπιούτερ και το Διαδίκτυο μπήκαν στη ζωή μας, όλο και περισσότερο η γλώσσα μας εμπλουτίζεται με λέξεις που αφορούν τη σχετική τεχνολογία. Ναι, εμπλουτίζεται, μιας και η γλώσσα, ως ζωντανός οργανισμός (δεν θα κουραστώ ποτέ να το υπενθυμίζω αυτό), οφείλει να εντάσσει συνεχώς στο απόθεμά της καινούργιες λέξεις, χωρίς κόμπλεξ και χωρίς γεροντοκορισμούς ως προς την προέλευσή τους και τη μορφή τους. Αλλιώς θα αφυδατωθεί, θα σαφρακιάσει.

Ακόμα και εγώ, που οι γνώσεις μου στην κομπιουτερική και τη διαδικτυακή κοινή είναι υποτυπώδεις, χρησιμοποιώ όλο και πιο συχνά μια σειρά από ρήματα με κοινά χαρακτηριστικά τους την κατάληξη -άρω και την προέλευσή τους από την αγγλική (σερφάρω, ποστάρω, γκουγκλάρω, πριντάρω, κ.ά.).

Αυτά τα τόσο λειτουργικά (ναι, λειτουργικά), γι’ αυτό και ευρύτατης χρήσης, ρήματα έρχονται να προστεθούν σε άλλα, επίσης της εποχής μας, μη «κομπιουτερικά» εκείνα, όπως κρασάρω, φρικάρω, κομπλάρω, τριμάρω, αλλά και σε παλαιότερα, ενταγμένα απολύτως εδώ και χρόνια στο λεξιλόγιό μας και αποδεκτά απ’ όλους (με εξαίρεση ίσως τους ιεροφάντες του γλωσσικού παλαιοημερολογιτισμού), όπως κορνάρω, μαρσάρω, σπινάρω («αυτοκινητογενή» αυτά), φλερτάρω, κορτάρω, φουμάρω, γουστάρω, πρεσάρω, κλατάρω, φορμάρω, καδράρω, τσιτάρω, παρλάρω, μπιζάρω, ντουμπλάρω, κ.ά.

Ολα αυτά τα ρήματα έχουν δύο κοινά γνωρίσματα: α) ξενικής προέλευσης ρίζα (troll, surf, post, print, crash, freak, flirt, press, corte, gusto, forma, cadre, fumer, parler, bis, double, κ.ο.κ.) και β) κατάληξη σε -άρω, προκειμένου να δηλωθεί η πράξη/ενέργεια που συνδέεται με την εν λόγω έννοια.

Πάω, λοιπόν, να πριντάρω το κείμενό μου, και ύστερα λέω να σερφάρω λίγο. Εκτός και αν, αντί να σερφάρω, αποφασίσω τελικά να φλερτάρω. Αυτό έχει ίσως και περισσότερο ενδιαφέρον («πιο πλάκα», στα νεολαιίστικα).