Ολα εξαρχής

Οπως ήταν αναμενόμενο, ο Οκτώβριος μας φέρνει αντιμέτωπους με όλες τις προκλήσεις του 2020 που ξαναορθώνονται, ακόμη πιο πιεστικά, μπροστά μας. Πανδημία, οικονομική ύφεση, ανεργία, ελληνοτουρκικά και Μεταναστευτικό εισέρχονται στην οξύτερή τους φάση. Το μόνο βέβαιο είναι πως οι επόμενοι 9 μήνες θα είναι εξαιρετικά δύσκολοι για όλους μας. Οχι για όλα τα ζητήματα και ούτε με την ίδια οξύτητα για όλους. Πάντως κανείς δεν θα μείνει αλώβητος.

Λίγοι βεβαίως, μπορούν να αμφισβητήσουν – όπως καταδεικνύουν και όλες οι έρευνες της κοινής γνώμης – πως η κυβέρνηση απολαμβάνει ποσοστά εξαιρετικά υψηλής αποδοχής καθώς πιστώνεται τη μη αναμενόμενη – για την κρατική μηχανή – έγκαιρη και εξαιρετικά αποτελεσματική υγειονομική διαχείριση της πανδημίας, τα πρώτα οικονομικά μέτρα στήριξης, την απάντηση στις επιθετικές ενέργειες της Τουρκίας και τον περιορισμό των μεταναστευτικών ροών.

Την πρότερη περίοδο τόσο η κυβέρνηση όσο και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός δημιούργησαν ένα σημαντικό απόθεμα εμπιστοσύνης που διαπερνά οριζόντια όλο το φάσμα του εκλογικού σώματος.

Ομως δεν πρέπει να υπάρχει καμία αυταπάτη, τα ερωτήματα τίθενται εκ νέου, ποια θα είναι η ικανότητα διαχείρισης του δεύτερου κύματος Covid, ποιο το μέγεθος, η διάρκεια και τα εργαλεία για την αντιμετώπιση της οικονομικής ύφεσης και των κοινωνικών επιπτώσεων, ποια η εξέλιξη της γεωπολιτικής σύγκρουσης στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο και πώς θα αντιμετωπιστεί το προσφυγικό ζήτημα; Η κυβέρνηση θα κριθεί εξαρχής. Και θα κριθεί και πάλι στη βάση της αποτελεσματικότητας.

Η ελληνική κοινωνία βαθιά τραυματισμένη, ευάλωτη και κουρασμένη έπειτα από δέκα χρόνια Μνημονίων καλείται τώρα να υποστεί και την επέλαση μιας πρωτόγνωρης πανδημίας που την παραλύει και τη γεμίζει με φόβο. Κι ο φόβος πάντοτε εκμηδενίζει και τις ανοχές και τις αντοχές. Ιδιαίτερα τώρα που δεν μπορεί να υπάρξει η υγειονομική ασφάλεια ενός γενικευμένου lockdown, η ψευδαίσθηση ότι όλα θα τελειώσουν γρήγορα, η προοπτική της φυγής των νέων στο εξωτερικό για δουλειά, το περίσσευμα χρόνου για τους 30άρηδες και τους 40άρηδες της αρχής των Μνημονίων, η ανακουφιστική έκφραση της οικογενειακής αλληλεγγύης που δυσκολεύει λόγω της κοινωνικής αποστασιοποίησης.

Είναι βέβαιο πως και λάθη και αστοχίες θα υπάρξουν και ορθώς ο Πρωθυπουργός έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου. Ομως το μεγάλο στοίχημα για την κυβέρνηση είναι να μη σπαταλήσει το απόθεμα εμπιστοσύνης που δημιούργησε. Κι αυτό σημαίνει να μιλά με ειλικρίνεια, να σχεδιάζει εγκαίρως, να εξηγεί τις δυσκολίες, να αναλαμβάνει την ευθύνη και κυρίως να δρα. Να αποφύγει τη διαλυτική ευκολία του κοινωνικού αυτοματισμού και να μην ξεχνά πως καμία επικοινωνιακή τακτική δεν μπορεί να υπερβεί τα βιώματα των ανθρώπων. Εν ολίγοις να ηγηθεί της μάχης για να υπερβεί και όχι να διαχειριστεί τις δυσκολίες μιας ομολογουμένως δύσκολης περιόδου.

Να αξιοποιήσει την τακτική του ΣΥΡΙΖΑ που απουσία εναλλακτικής πρότασης και βυθισμένος στον εσωκομματικό του μικρόκοσμο αδυνατεί να συνδεθεί με την κοινωνία και προσδοκά τα οφέλη του «ώριμου φρούτου». Το πολιτικό σύστημα κρίνεται εξαρχής και σε κανέναν πολίτη δεν περισσεύει δικαιολογία.

Ο Γρηγόρης Τσιμογιάννης είναι σύμβουλος Στρατηγικής Επικοινωνίας στην Precise Strategy