Ευθύνες

Αγρίεψε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στο Υπουργικό Συμβούλιο, παίζοντας το χαρτί της συλλογικής ευθύνης, και για τα καλά και για τα άσχημα. Γνωρίζει κι αυτός, όμως, πως συλλογικές αποφάσεις, σε κάθε κυβέρνηση, είναι μόνο οι αποτυχίες. Τις επιτυχίες τις χρεώνεται, κατά κύριο λόγο, μόνο η ηγεσία – και κάπου εκεί ξεκινάει το πρόβλημα με τους υπουργούς.

Know-how

«Προσπαθούν να πείσουν πως ξέρουν να κυβερνούν. Επομένως και να συγκυβερνούν», λένε με νόημα διάφορες φωνές που πρόσκεινται στον ΣΥΡΙΖΑ για τον τρόπο που ασκεί αντιπολίτευση το Κίνημα Αλλαγής. Το θέμα της συγκυβέρνησης έχει, βέβαια, λήξει – με βάση τις δημοσκοπήσεις, ούτε ανάγκη υπάρχει για κάτι τέτοιο. Κατά τα άλλα, είναι γερό χαρτί το κυβερνητικό know-how: στον ΣΥΡΙΖΑ, που δεν το απέκτησαν ούτε ύστερα από τέσσερα χρόνια στην εξουσία, ακόμα να καταλάβουν τι συνέβη και έχασαν τις εκλογές.

Αναζητήσεις

Θυμάστε που κάποτε ψάχναμε τον έλληνα Μακρόν; Ε, υπάρχουν κάποιοι που ακόμα τον ψάχνουν, αλλά έχουν διασπαρεί, ελπίζοντας να τον εντοπίσουν, εντός και εκτός των υπαρχόντων κομμάτων. Χωρίς μεγάλη τύχη, είναι η αλήθεια. Δεν το επιτρέπει και η πανδημία.

Δημοφιλία

Οι μετρήσεις της Prorata για τη δημοφιλία των πολιτικών στελεχών της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ επιτρέπουν ερμηνείες. Οι εκ του ΠΑΣΟΚ προερχόμενοι υπουργοί, όπως ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης και ο Κυριάκος Πιερρακάκης, βρίσκονται στους πρώτους με θετικές γνώμες εντός της εκλογικής νεοδημοκρατικής βάσης του 2019: κάτι λέει αυτό για το ακροατήριο του Κυριάκου Μητσοτάκη και δεν αρέσει καθόλου στους παραδοσιακούς νεοδημοκράτες. Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, από την άλλη, είναι ο συριζαίος πολιτικός με τις περισσότερες θετικές γνώμες στο σύνολο του εκλογικού σώματος και βρίσκεται στην πέμπτη θέση για τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ. Κάτι λέει αυτό και για τους ψηφοφόρους της αξιωματικής αντιπολίτευσης – το ξέρει η Κουμουνδούρου. Επαιξε τον ρόλο του στις πρόσφατες αποφάσεις.

Ντόναλντ όπως Κατερίνα

Τι θύμησε στους έλληνες θεατές το «βούλωσέ το, άνθρωπέ μου» του Τζο Μπάιντεν στον Ντόναλντ Τραμπ; Μα, φυσικά, τη σκηνή με τη Μαρία Δαμανάκη και την Κατερίνα Παπακώστα, όταν ακόμα η πρώτη ήταν στο ΠΑΣΟΚ και η δεύτερη στη ΝΔ. Η φράση ήταν διαφορετική (το αμίμητο «Ωχ Θεέ μου, Θεέ μου» της Δαμανάκη συνεχίζει να «ζει» στο Διαδίκτυο), η αγανάκτηση όμως ίδια. Μπορεί και περισσότερη.