Συνεκδοχή ή αυριανισμός;

Σε συνέντευξή του στη Μάρνυ Παπαματθαίου στα «ΝΕΑ» του Σαββατοκύριακου, ο Αντώνης Λιάκος (Α.Λ.), μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του «διευρυμένου» ΣΥΡΙΖΑ, δηλώνει ότι η φράση «στα χέρια του Χρυσοχοΐδη», με αφορμή τη σύλληψη των Αφγανών που πυρπόλησαν τη Μόρια, ήταν «συνεκδοχή». Μάλιστα, μας επιπλήττει κιόλας που δεν το καταλάβαμε, καθώς «το γλωσσικό μας αισθητήριο έχει απομειωθεί επικίνδυνα»!

Από πού να αρχίσει κανείς; Από τα βασικά, μάλλον. Ο Χρυσοχοΐδης είναι υπουργός της νόμιμης κυβέρνησης της χώρας, η οποία έχει προκύψει από εκλογές, σχετικά πρόσφατες μάλιστα. Ετσι γίνεται στην κοινοβουλευτική δημοκρατία. Στη «δημοκρατία» που είχε κατά νου ο (κατά Ισαάκ Ντόιτσερ) «οπλισμένος προφήτης» του Α.Λ., ο Λεβ Νταβίντοβιτς Μπρονστάιν, πιο γνωστός ως Τρότσκι, σφαγέας εκτός των άλλων και των εξεγερμένων ναυτών της Κροστάνδης, ασφαλώς τα πράγματα θα ήταν κάπως διαφορετικά. Σε εμάς εδώ και σε όλον τον δυτικό κόσμο, οι λαοί ψηφίζουν, εκλέγουν κυβερνήσεις, οι οποίες κυβερνήσεις περιλαμβάνουν και υπουργείο Δημόσιας Τάξης. Καθήκον του υπουργού Δημόσιας Τάξης είναι να εποπτεύει την τήρηση του νόμου, και επομένως και τη σύλληψη των όποιων παραβατών του, προκειμένου να παραπέμπονται στη Δικαιοσύνη. Από πότε, λοιπόν, δυο θεσμοί της συντεταγμένης ελληνικής πολιτείας, οι υπηρεσίες ασφαλείας και η Δικαιοσύνη, ταυτίζονται με «τα χέρια του Χρυσοχοΐδη»;

Στην προσπάθειά του ο Α.Λ. να μαζέψει τα ασυμμάζευτα επιστρατεύει λοιπόν, με ροκαμβολική λαθροχειρία, ακόμα και τη συνεκδοχή ως σχήμα λόγου, αναφερόμενος στην επίμαχη φράση «να μην τους αφήσουμε [τους νεαρούς Αφγανούς] στα χέρια του Χρυσοχοΐδη». Συνεκδοχή, ωστόσο, έχουμε όταν χρησιμοποιείται το μέρος αντί του όλου ή το όλον αντί του μέρους. Ακόμα και αν δεχθούμε ότι ο Χρυσοχοΐδης αποτελεί μέρος του όλου «υπηρεσίες ασφαλείας», από πού έως πού αποτελεί και μέρος του όλου «Δικαιοσύνη»; Ή μήπως εννοεί ο A.Λ. ότι το μέρος του σώματος «χέρια» αποτελεί μέρος του όλου «Χρυσοχοΐδης»; Και γιατί, ειδικά τα χέρια τότε, και όχι τα πόδια ή τα μάτια του Χρυσοχοΐδη; Ελάτε τώρα, ας αφήσουμε την ελληνική γλώσσα και τα σχήματά της στην ησυχία τους. Είναι προφανές. Δεν πρόκειται για «συνεκδοχή», αλλά και για καραμπινάτο αυριανισμό ή νεοαυριανισμό, αντάξιο των μεθόδων και της παρακαταθήκης του μακαρίτη Γιώργου Κουρή. Αυτό που θέλει ο Α.Λ. είναι να γαργαλήσει τα πιο πρωτόγονα και πιο ταπεινά ένστικτα και αντανακλαστικά ενός εθισμένου στον μπρούτο μανιχαϊσμό κοινού. Εκτός πάλι και αν το «όλον», του οποίου αποτελεί «μέρος» ο Χρυσοχοΐδης, είναι το καπιταλιστικό σύστημα και το αστικό καθεστώς, τα οποία, ως γνωστόν, ασυμβίβαστα και ανελέητα πολεμά ο Αντώνης Λιάκος.

Ο Α.Λ. αμόλησε το πυροτέχνημά του, εξασφάλισε την προσδοκώμενη πολυπόθητη δημοσιότητα και τώρα προσπαθεί να τα μαζέψει ή να τα στρογγυλέψει. Τουλάχιστον, ας είχε τα κότσια να υπερασπιστεί τη ρηξικέλευθη(;) άποψή του, αντί να προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από ψευδεπίγραφες επικλήσεις σχημάτων της ελληνικής γλώσσας. Στο κάτω κάτω της γραφής, υποτίθεται ότι απευθύνεται και σε ανθρώπους που, αν μη τι άλλο, δυο αράδες ελληνικά ξέρουν. Εκτός και αν το έχει πάρει οριστικά απόφαση πως τα κείμενά του και οι συνεντεύξεις του αφορούν πλέον αποκλειστικά τους συντρόφους του και τις συντρόφισσές του – τον Παύλο Πολάκη, τη Θεοδώρα Τζάκρη ή την Ελενα Κουντουρά, για να θυμηθώ μερικά μόνον από τα ονόματα που, έτσι πρόχειρα, μου έρχονται στο μυαλό. Ισως, πάλι, ο Αντώνης Λιάκος να νοσταλγεί την εποχή που στη θέση του Χρυσοχοΐδη βρισκόταν το λαγωνικό Τόσκας ή η μπαρουτοκαπνισμένη αριστερή Κατερίνα Παπακώστα. Αυτοί, προφανώς, φρόντιζαν να είναι τα χέρια τους περιποιημένα και απαλά.

Ο Ανδρέας Παππάς είναι επιμελητής εκδόσεων και μεταφραστής