«Ινσταγκραμ έχετε;»

Εγώ δεν είμαι φιλύποπτος άνθρωπος. Γι’ αυτό όποτε με ρωτούσαν αν διαθέτω Ινσταγκραμ, έλεγα ρωτάνε από ενδιαφέρον οι άνθρωποι. Αμ δε. Με τον καιρό κατάλαβα πως άλλοι ήταν οι λόγοι. Κάθε φορά που πάω ν’ αγοράσω κάτι, μα οτιδήποτε, μόλις ρωτάω πόσο κάνει, μου απαντάνε με μια ερώτηση. Την ίδια πάντα.

– Ινσταγκραμ έχετε;

– Οχι.

– Κρίμα θα σας κάναμε καλύτερη τιμή.

Δεν είμαστε καλά. Για να έχω έκπτωση πρέπει να βγαίνω στο ρημάδι και να κοτσάρω φωτογραφίες που τρώω; Τι τρώω; Που ψωνίζω; Τι ψωνίζω, πού πάω διακοπές; Με ποιον πάω; Γιατί πάω; Πώς ξυπνάω, πώς κοιμάμαι; Πού πίνω; Πού κερνάω; Κι από πού στο διάολο γυρνάω; Τι είδους αυτοφακέλωμα είναι αυτό; Πρέπει να γίνομαι δηλαδή ρεζίλι των σκυλιών για να τυγχάνω καλύτερης μεταχείρισης; Και τι είναι επιτέλους αυτό το Ινσταγκραμ; Το εκπτωτικό χωριό;

Μ’ αρέσει που ο ταξιτζής ήθελε να με πείσει να μην κάνω το εμβόλιο, αν και όποτε βγει, γιατί θα μου εκχύσουνε λέει ένα τσιπάκι να ξέρουνε τα πάντα για μένα. Και δεν πάνε στο φουμπού, στο Τουίτερ και στο Ινσταγκραμ να μάθουνε από τις κάλτσες μου μέχρι και τα πιο απόκρυφά μου; Ασε δεν θέλω να επεκταθώ.

Κι όλα αυτά ενώ ο κορωνοϊός θερίζει και η χώρα όσο πάει και τρελαίνεται. Το παράλογο εξαπλώνεται ταχύτερα απ’ τον αναθεματισμένο τον ιό.

Ο κ. Κουμουτσάκος ποζάρει μεταλαμβάνοντας, ο Χαρδαλιάς φιλάει άνευ μάσκας το χέρι του παπά, και μετά λέει δεν τον φίλησε στο χέρι αλλά στο μανίκι. Τι έθιμο καινούργιο, τι νουβοτέ είναι αυτή με το προσκύνημα της μανσέτας του ιερωμένου;

Η κ. Θεοδώρα Τζάκρη αποκαλεί τον Πρωθυπουργό «άπατρι και διεθνιστή», ο κ. Φίλης την αδειάζει, ο κ. Πολάκης τη χειροκροτεί. Ο κ. Τσίπρας λέει τον κ. Μητσοτάκη «πολιτικό απατεώνα», ο κ. Τσακαλώτος τον στηλιτεύει δεόντως, αλλά η αδελφή του κ. Τσίπρα ονόματι Ζαννέτ του λέει ότι αν διαφωνεί με τη γραμμή του κόμματος να τα μαζεύει και να πάει από κει που ‘ρθε. Ο κ. Μπακογιάννης ισχυρίζεται ότι ο μεγάλος περίπατος «βγήκε και δεν βγήκε». Πού να βγει να πάει το έκτρωμα;

Πέρασα προχθές από την Πανεπιστημίου, κανένα ποδήλατο, ούτε για δείγμα, οι δε πολίτες όλοι στο πεζοδρόμιο ουδείς δεν πατούσε το πόδι στον περίπατο. Σιχαίνονταν κιόλας γιατί έχει ξεβάψει, κι ο δρόμος έχει γίνει ένα πράγμα σαν το εμετό της γάτας. Απαπαπαπα. Κι εγώ για να έχω έκπτωση πρέπει να αυτοξεφωνίζομαι στο Ινσταγκραμ που να με πάρει και να με σηκώσει.

Ολο αυτό εμένα, δεν ξέρω γιατί (και βοηθήστε με να καταλάβω) μου θύμισε ένα μεσημέρι. Πάνε χρόνια. Ημουν σε μια επαρχιακή πόλη και ακούω κάτι ακατάληπτο αλλά εξίσου θορυβώδες. Βγαίνω στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου και βλέπω ένα σαν ντάτσουν να έχει ένα βραχνό μεγάφωνο σκαρφαλωμένο στον ουρανό του, να ηχεί στη διαπασών.

^«Απόψε στην πόλη μας ο μεγάλος αθηναϊκός θίασος της Ταδεδείνα παρουσιάζει το αριστούργημα του Λόρκα. “Ο ματωμένος Γάμος”. Γέλια, γέλια, γέλια». Κι εγώ που ήθελα ο έρμος να έλθω εις γάμον μ’ αυτήν την κοινωνία. Σαν να ακούω κάτω απ’ το παράθυρό μου να ξεφωνίζει η ντουντούκα. «Απόψε στο θέατρο της πόλης μας το αριστούργημα “Ο Ματαιωμένος Γάμος”. Γέλια, γέλια, γέλια».