Στον κόσμο των ψευδαισθήσεων

Από την τύφλωση υπάρχει κάτι ακόμα χειρότερο: να βλέπεις κάτι που δεν υπάρχει.

Η επικαιρότητα της μικρής κοινότητάς μας σκόνταψε τις τελευταίες ημέρες σε δύο γεγονότα: στις μάσκες των μαθητών και στις παρεμβάσεις στην αγορά εργασίας που ετοιμάζεται να νομοθετήσει η κυβέρνηση. Μια αναπάντεχη, ίσως και παράταιρη, μα όχι ακατανόητη σύζευξη ψευδαισθήσεων στον σκληρό κόσμο της πραγματικότητας.

Ενας κόσμος που αρνείται μονίμως να αποδεχτεί αυτό που είναι και ζει μέσα στη φούσκα της φαντασιακής παράκρουσης ως κάτι που δεν είναι.

Διαβάζω πως το νομοσχέδιο του υπουργείου Εργασίας που πρόκειται να δοθεί σε δημόσια διαβούλευση θα δίνει τη δυνατότητα σε εργοδότη και εργαζόμενο να συμφωνούν στην κάλυψη της υπέρβασης του χρόνου απασχόλησης μιας ημέρας με αντίστοιχη μείωση των ωρών εργασίας σε άλλη ημέρα, ρεπό ή πρόσθετη άδεια. Αν ήμουν εργοδότης θα γελούσα, αλλά δυστυχώς είμαι εργαζόμενος. Οι εμπνευστές τού προς διαβούλευση νομοσχεδίου μάλλον έχουν μπερδέψει τη ζούγκλα της αγοράς εργασίας με την Ντίσνεϊλαντ.

Οπως κάποιοι άλλοι συνάδελφοί τους που ακολούθησαν πιστά τις οδηγίες, την πεπατημένη του Δημοσίου, για να καταλήξουμε στις μάσκες-αλεξίπτωτα. Το οξύμωρο της ιστορίας που προκαλεί αμηχανία στους υπουργούς είναι πως δεν υπάρχει ένοχος για την γκάφα. Οι διαστάσεις για τις μάσκες δόθηκαν σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα και οι κατασκευαστές τους τα ακολούθησαν πιστά. Το κενό εντοπίζεται στο γεγονός ότι κανείς δεν μπήκε στον κόπο να δοκιμάσει μία μάσκα πριν ξεκινήσει η μαζική παραγωγή τους. Να αναλάβει δηλαδή πρωτοβουλία. Ομως, γιατί να το κάνει; Η νοοτροπία του Δημοσίου σε υποβάλλει σε μια ιδιότυπη πνευματική αγκύλωση, αποτέλεσμα του ακρωτηριασμού της αυτενέργειας που επιβάλλεται. Είναι το πρώτο πράγμα που αντιλαμβάνεται ένας εργαζόμενος που προέρχεται από τον ιδιωτικό τομέα και περνά το κατώφλι του Δημοσίου. Είναι όμως κάτι που έχει λογική. Για σκεφτείτε, τόσες χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι να λειτουργούν αυτόβουλα. Ούτε απ’ έξω από το «μαγαζί» τους δεν θα μας άφηναν να περνάμε επικαλούμενοι προσχήματα (Covid).

Το πρώτο και σημαντικότερο βήμα για τη λύση ενός προβλήματος είναι η κατανόησή του. Αλλά εδώ ισχύει αυτό που είχε πει κάποτε για τον εαυτό του ο Οσκαρ Ουάιλντ: «Είμαι τόσο έξυπνος ώστε μερικές φορές δεν καταλαβαίνω ούτε λέξη απ’ αυτά που λέω». Το ίδιο κι αυτοί.