Αναζητώντας χειριστές μηχανημάτων…

Για έναν λόγο που μόνο έμπειροι κοινωνιολόγοι και ψυχολόγοι μπορούν να εξηγήσουν, οι έλληνες γονείς προτιμούν το παιδί τους να σπουδάσει ένα «ευγενές» επάγγελμα και να μείνει άνεργος, παρά ένα τεχνικό επάγγελμα και να βρει αμέσως μια καλοπληρωμένη δουλειά. Το ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι ότι για όσα παιδιά επιλέξουν το τεχνικό επάγγελμα, οι γονείς, αλλά και το κράτος, χάνουν το ενδιαφέρον τους για την περαιτέρω εκπαίδευσή τους. Εξέλιξη παράλογη. Στη μια των ακαδημαϊκών σπουδών τα αυξημένα προσόντα δεν αποτελούν εχέγγυο για επαγγελματική αποκατάσταση με καλή αμοιβή. Στη δεύτερη των τεχνικών επαγγελμάτων, η πιστοποιημένη εκπαίδευση που οδηγεί σε εξειδίκευση εξασφαλίζει όχι μόνο εργασία, αλλά κατά κανόνα και υψηλές αμοιβές.

Θα περίμενε κανείς ότι μια οργανωμένη πολιτεία, θα εντόπιζε εγκαίρως το πρόβλημα και θα δημιουργούσε τις προϋποθέσεις να το αντιμετωπίσει. Ειδικά όταν η διατήρηση της τάσης, δημιουργεί τεράστια προβλήματα στην οικονομία.

Κάποια στιγμή στην αρχή των Μνημονίων και υπό την πίεση της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ και της τρόικας, ξεκίνησε η συζήτηση για το άνοιγμα των επαγγελμάτων. Το 2011 ήρθε ο πρώτος νόμος. Προέβλεπε την απλοποίηση της αδειοδότησης. Την απελευθέρωση έξι κρίσιμων τεχνικών επαγγελμάτων απαραίτητων για τη βιομηχανία, την εξόρυξη, την ενέργεια και τις κατασκευές. Ο λόγος για το επάγγελμα του ηλεκτρολόγου, του υδραυλικού, του τεχνίτη καύσης υγρών και αέριων καυσίμων, του τεχνίτη μηχανικών εγκαταστάσεων, του ψυκτικού και του χειριστή μηχανημάτων έργου.

Της ψήφισης, προηγήθηκε χαμός και αλαλαγμός. Τι θα γεμίσουμε πολωνούς υδραυλικούς έλεγαν, τι θα μας πάρουν τις δουλειές. Αντιδράσεις. Λογικές μέχρι ενός σημείου. Συμβαίνουν σχεδόν πάντα, όταν γίνεται κάποια αλλαγή.

Οι νομοθέτες αδύναμοι δεν κατάφεραν να εξηγήσουν στους πολίτες ποιος ήταν ο στόχος. Δεν ήταν βέβαια το κακό των υφιστάμενων επαγγελματιών. Αλλά η κατάρτιση και εξειδίκευση με τα αναγκαία πιστοποιητικά του τεχνικού προσωπικού που χρειάζεται η βιομηχανία.

Της νομοθέτησης ακολούθησε η έκδοση έξι Προεδρικών Διαταγμάτων με τους όρους και τις προϋποθέσεις αδειοδότησης, καθώς και ένα ακόμα που όριζε τη δυνατότητα αντικατάστασης έως και 25% της απαιτούμενης προϋπηρεσίας με την παρακολούθηση προγραμμάτων κατάρτισης.

Φυσικά δεν έγινε τίποτα. Ο νόμος ψηφίστηκε. Τα Προεδρικά Διατάγματα εκδόθηκαν. Τα επαγγέλματα παρέμειναν «κλειστά». Οι σχετικές εφαρμοστικές αποφάσεις είτε δεν έγιναν πράξη ή δεν εκδόθηκαν. Η βιομηχανία και οι συναφείς επιχειρήσεις δυσκολεύονται να βρουν το αναγκαίο προσωπικό.

Οπως παρατηρεί σε ένα πρόσφατο σημείωμά του ο κ. Νίκος Γαβαλάκης, σύμβουλος στον τομέα απασχόλησης και αγοράς εργασίας του ΣΕΒ, στην πράξη ακυρώθηκε η απελευθέρωση των τεχνικών επαγγελμάτων. Ο ίδιος παρατηρεί ότι εξ αυτού του λόγου, η βιομηχανία δεν έχει αυτή τη στιγμή στη διάθεσή της επαρκή αριθμό αδειοδοτημένων επαγγελματιών, χειριστών μηχανημάτων έργου.

Στη χώρα δηλαδή που το 40% των πτυχιούχων της μένει άνεργο για μεγάλο διάστημα μετά την αποφοίτηση από τη σχολή και όταν βρίσκει δουλειά, κατά κανόνα γίνεται σε τομέα άσχετο με τις σπουδές και με αμοιβή εξαιρετικά χαμηλή, η τεχνική εκπαίδευση που προσφέρει καλύτερο εισαγωγικό μισθό λιμνάζει.

Τα στοιχεία του ΟΟΣΑ δείχνουν ότι στην Ελλάδα το 60% των θέσεων εργασίας απαιτεί μεσαίου επιπέδου δεξιότητες επαγγελματικού και όχι ακαδημαϊκού προσανατολισμού. Αρα σε καμία περίπτωση η λύση δεν ήταν να γίνουν τα ΤΕΙ απλά σε ΑΕΙ όπως προέβλεπε ο νόμος Γαβρόγλου. Δεν ήταν η λύση γιατί ήδη τα ΑΕΙ παρήγαγαν έναν τεράστιο αριθμό ανέργων. Αρα καλά ΤΕΙ θα δημιουργούσαν μεγάλη υπεραξία για τους φοιτητές τους.

Ενα υπεύθυνο κράτος, θα αφουγκράζονταν την αγορά. Θα δημιουργούσε επαγγελματίες τεχνίτες που ζητά η αγορά και όχι πτυχιούχους ανέργους, καταδικασμένους να διεκδικήσουν οι περισσότεροι μια ισχνή αμοιβή…