Αρωμα ποδοσφαίρου

Οι μόνες βεβαιότητες στη ζωή και στο ποδόσφαιρο είναι η αρχή και το τέλος. Η γέννηση και ο θάνατος. Το πρώτο και το τελευταίο βήμα. Τι περίεργο, αλήθεια, Σαββατοκύριακο για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Ο αφηρωισμός απέναντι στη γέννηση της ελπίδας.

Η αποθέωση μιας σπουδαίας καριέρας από τα χέρια μιας νέας. Στις υποσημειώσεις της ιστορίας του 78ου τελικού του Κυπέλλου Ελλάδος θα γραφτεί: «Για τον αρχηγό του Ολυμπιακού Βασίλη Τοροσίδη ήταν το τελευταίο παιχνίδι της καριέρας του. Στα 35 του σήκωσε το τρόπαιο και αποθεώθηκε από τους συμπαίκτες του. Ενας εξ αυτών ήταν ο Κώστας Τζολάκης, ηλικίας 17 ετών και δέκα μηνών».

Ο χρόνος έκανε ματ φορσέ στον «Τόρο». Οσο κι αν θέλουν η ψυχή και το μυαλό, τα πόδια και τα πνευμόνια δεν μπορούν να ακολουθήσουν τον ρυθμό.

Το τέλος της καριέρας είναι η μόνη βεβαιότητα, όπως στη ζωή ο θάνατος. Τα υπόλοιπα αποτελούν παραμέτρους συγκυριών, τύχης, επιλογών, ταλέντου και σκληρής δουλειάς.

Στα 17 του χρόνια ο Τζολάκης είδε μια εικόνα από το μέλλον την οποία πολύ θα θέλει να βιώσει και ο ίδιος. Γιατί στο ποδόσφαιρο σημασία δεν έχει ούτε από πού ξεκινάς ούτε το πού φτάνεις, αλλά το πώς καταλήγεις.

Ο Τοροσίδης δεν διέθετε το ταλέντο του Καφού, δεν ήταν Ρομπέρτο Κάρλος. Δούλεψε όμως σκληρά, πρόσφερε πάντοτε το μέγιστο των δυνατοτήτων του, τίμησε τα ελληνικά χρώματα για μια εξαετία στο απαιτητικό Καμπιονάτο και η μοίρα τού επεφύλαξε τη μεγάλη τύχη να αποχαιρετήσει την ποδοσφαιρική ζωή προσφέροντάς του την υπέρτατη τιμή: αρχηγός του Ολυμπιακού στο τελευταίο του παιχνίδι στον νικηφόρο τελικό Κυπέλλου με την ΑΕΚ σε μια σεζόν που θα μείνει στην ιστορία για χίλιους δυο λόγους.

Αν, όπως λένε, η ζωή είναι λουλούδι και οι αναμνήσεις το άρωμά του, ο «Τόρο» επέλεξε το πιο εκλεπτυσμένο, το πιο διακριτικό αλλά συνάμα και αυτό με τη μεγαλύτερη διάρκεια.