Στόχος η αναχαίτιση {LF}ακραίων συμπεριφορών

Υποστηρίζεται ότι η βασική αποστολή του σχολείου είναι η παιδεία και εκπαίδευση των νέων, να μορφώνει τα παιδιά μας, να τους μεταλαμπαδεύει γνώση. Είναι όμως μόνο αυτή η αποστολή του σχολείου; Οχι. Είναι και να υποστηρίζει την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας και τη συμμετοχή στην οικονομική και πολιτική της χώρας όπως εκπορεύεται από το ίδιο το Σύνταγμα. Να τους διδάσκει όρια, δικαιώματα και υποχρεώσεις. Να τους μαθαίνει πώς να συμπεριφέρονται σε ένα κοινωνικό σύνολο.

Η διαρκής επισήμανση της τήρησης ή μη των κανόνων της σχολικής ζωής και του σχολικού περιβάλλοντος, όπου οι μαθητές μαθαίνουν και έρχονται σε επαφή, βιωματικά, τόσο με τα δικαιώματα όσο και με τις υποχρεώσεις τους αναφορικά με το κράτος, το κοινωνικό σύνολο και τους άλλους, αποσκοπούν στο να τους διαπαιδαγωγήσουν στις αρετές της ελευθερίας και ευθύνης, με δεδομένο ότι οι έννοιες αυτές βαίνουν παράλληλα. Η τήρηση των κανόνων που συναποφασίζονται με τα μαθητικά συμβούλια αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της εκπαιδευτικής διαδικασίας και πρέπει να αξιολογείται. Το μέτρο αυτό ίσχυε ανελλιπώς στη χώρα μας έως το 2017, ενώ ποτέ δεν εγκαταλείφθηκε από πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Μέλημά μας, οι μαθητές μας ως αυριανοί ενεργοί πολίτες να έχουν κατακτήσει την αξία της.

Η αναγραφή της διαγωγής στους τίτλους σπουδών έχει ουσιαστικό παιδαγωγικό χαρακτήρα, καθώς αποσκοπεί στην αναχαίτιση ακραίων συμπεριφορών όπως ο σχολικός εκφοβισμός, το οποίο είναι και ζητούμενο της εκπαιδευτικής κοινότητας. Αποτελεί μείζον ζήτημα η εξασφάλιση ενός ασφαλούς σχολικού περιβάλλοντος. Ασφαλώς η αξιολόγηση για τη διάπλαση ελεύθερων και υπευθύνων πολιτών αποτελεί μία από τις παραμέτρους που οδηγούν προς αυτή την κατεύθυνση, μαζί με άλλες, όπως η νέα θεματική που διδάσκει τον αλληλοσεβασμό και τη διαφορετικότητα, στο πλαίσιο των εργαστηρίων δεξιοτήτων που ξεκινούν φέτος την πιλοτική εφαρμογή τους σε σχολεία της χώρας.

Ορισμένοι υποστηρίζουν πως ο μαθητής στιγματίζεται με την αναγραφή της διαγωγής στο απολυτήριο. Αλλά γιατί ο μαθητής στιγματίζεται περισσότερο από το να αναγράφεται ο μέσος όρος του στα μαθήματα; Θα ήταν μία λύση, παραδείγματος χάριν, να μην έχουμε καθόλου απολυτήρια και να είναι tabula rasa η έξοδος του μαθητή στην αγορά εργασίας και την κοινωνία; Το ερώτημα πρέπει να αντιστραφεί: Αν θεωρήσουμε αποδεκτούς τους παιδαγωγικούς λόγους για τους οποίους χρειάζεται η αναγραφή της διαγωγής, ποιοι θα μπορούσαν να είναι οι λόγοι που την αποτρέπουν; Και ποιες συνέπειες μπορεί να επέλθουν από το μήνυμα ότι μία ανεξέλεγκτη συμπεριφορά δεν ενέχει κανένα κόστος;

Στόχος όλων μας λοιπόν, όλοι οι μαθητές να τελειώνουν το σχολείο με άριστη διαγωγή.

Η Βάσω Ζιάκα είναι διευθύντρια Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Λαμίας