Ελπιση φωτιάς

Τι είναι τελικά καλύτερο: ένας καταυλισμός προσφύγων παραδομένος στις φλόγες ή μια φωλιά μακριά από τον κόσμο που κρύβει μέσα της ανθρώπους-ποντίκια; Αποκαΐδια ενός δράματος που ίσως έχουν πιο δυνατή φωνή από τα κλάματα των μωρών, τα βλέμματα των ασυνόδευτων ανηλίκων και την απελπισία των γυναικών και των ανήμπορων;

Μια φωτιά που μπορεί να την έβαλε οποιοσδήποτε. Η ασύμμετρη απειλή, ο Covid-19, το θέατρο σκιών. Ο δράστης έχει σημασία για την πολιτική. Η ουσία όμως αφορά το ίδιο το πρόβλημα μέρος του οποίου άθελά τους είναι οι κάτοικοι της Λέσβου, η ίδια η χώρα και κατ’ επέκταση η Ευρώπη.

Τα καρτ ποστάλ της δυστυχίας που στέλνονταν χρόνια τώρα από τη Μόρια στον Παλαιό Κόσμο δεν συγκινούν πια κανέναν. Είναι εξαγορασμένα από τα δισεκατομμύρια των Βρυξελλών που βαρέθηκαν να συζητούν το πρόβλημα στη Le Plattesteen και στη La Truffe Noire. Εχουν πιο σοβαρά ζητήματα να συζητήσουν, όπως τα σπίτια που θα αγοράσουν επενδύοντας τους παχυλούς μισθούς που εισπράττουν κάθε μήνα.

Ιδεολόγοι που αγαπούν την ανθρωπότητα, λατρεύουν τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, τόσο ώστε να κάνουν κάποιοι μπίζνες μαζί τους.

Το πύρινο της κόλασης ήρθε να μας ξυπνήσει από τον λήθαργο της απάθειάς μας για να απολαύσουμε ξανά εικόνες μιας τραγωδίας. Ενας ψυχικός εκμαυλισμός που ξεδιψά από τον ανθρώπινο πόνο πριν επιστρέψει στο εμπύημα των τηλεριάλιτι. Ενας κόσμος που μοιάζει να υποφέρει από πνευματική παράλυση. Δεκατρείς χιλιάδες ζωές χωρίς καμία αξία. Αύριο να εξαφανιστούν με έναν μαγικό τρόπο, ελάχιστοι θα αναρωτηθούν τι μπορεί να έγιναν τα παιδιά, οι γυναίκες, οι ανήμποροι. Κάποιοι σίγουρα θα αισθανθούν ανακούφιση. Ψυχές με μικρό ειδικό βάρος γιατί δεν είναι Γάλλοι, Γερμανοί, Βρετανοί, Αμερικανοί. Είναι πρόσφυγες, μετανάστες από τα βάθη της Ασίας και της Αφρικής, φτωχοί, κατατρεγμένοι. Ανθρωποι-ποντίκια που δεν τους θέλει κανείς στον τόπο του. Μιάσματα της σύγχρονης ιστορίας που απειλούν με μόλυνση τα ιερά χώματα. Η ασθενής μνήμη, το μεγάλο πρόβλημα. Χώρες που υπέφεραν από βίαιους εκπατρισμούς πριν από εξήντα χρόνια, γέροντες που στα νιάτα τους διέσχισαν πεζή τη Γηραιά Ηπειρο ψάχνοντας ένα στέρεο κεραμίδι, τιτουλάριοι που γεννήθηκαν μέσα στη φτώχεια, ξέχασαν το παρελθόν τους και σήμερα κλείνουν τα σύνορα στους αυτοεξόριστους. Υψώνουν τείχη στα παιδιά που αναζητούν την ευκαιρία να ζήσουν μια αξιοπρεπή ζωή. Να βιώσουν την ίση ευκαιρία, να κριθούν γι’ αυτό που πραγματικά είναι και όχι γι’ αυτό που πιστεύουν οι άλλοι ότι είναι.

Ελπιση φωτιάς λοιπόν. Το μόνο που απέμεινε.