Το επερχόμενο ρήγμα στην παγκόσμια τεχνολογία

Το διεθνές εμπορικό καθεστώς που εκφράζεται στους κανόνες του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου και σε άλλες συμφωνίες σχεδιάστηκε για έναν κόσμο αυτοκινήτων, χάλυβα και υφασμάτων, όχι για δεδομένα, λογισμικό και τεχνητή νοημοσύνη. Ηδη υπό έντονη πίεση από την άνοδο της Κίνας και την αντίδραση κατά της υπερ-παγκοσμιοποίησης, είναι απολύτως ανεπαρκές να αντιμετωπίσουμε τις τρεις κύριες προκλήσεις που θέτουν αυτές οι νέες τεχνολογίες.

Πρώτον, τα γεωπολιτικά και την εθνική ασφάλεια. Οι ψηφιακές τεχνολογίες επιτρέπουν στις ξένες δυνάμεις να παραβιάζουν βιομηχανικά δίκτυα, να διεξάγουν κατασκοπεία στον κυβερνοχώρο και να χειρίζονται κοινωνικά μέσα. Η Ρωσία κατηγορήθηκε για παρέμβαση στις εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε άλλες δυτικές χώρες μέσω πλαστών ιστότοπων ειδήσεων και χειραγώγησης των κοινωνικών μέσων. Η αμερικανική κυβέρνηση έχει βάλει στην άκρη τον κινεζικό γίγαντα Huawei, λόγω φόβων ότι οι σύνδεσμοι της εταιρείας με την κινεζική κυβέρνηση καθιστούν τον τηλεπικοινωνιακό εξοπλισμό της απειλή για την ασφάλεια.

Δεύτερον, υπάρχουν ανησυχίες για το ατομικό απόρρητο. Οι διαδικτυακές πλατφόρμες είναι σε θέση να συλλέγουν τεράστιες ποσότητες δεδομένων σχετικά με το τι κάνουν οι χρήστες στο Διαδίκτυο και εκτός, και ορισμένες χώρες έχουν αυστηρότερους κανόνες από άλλες για να ρυθμίσουν τι μπορούν να κάνουν με αυτό.

Τρίτον, η οικονομία. Οι νέες τεχνολογίες δίνουν ανταγωνιστικό πλεονέκτημα σε μεγάλες εταιρείες που μπορούν να συσσωρεύσουν τεράστια ισχύ στην παγκόσμια αγορά.

Μια κοινή απάντηση σε αυτές τις προκλήσεις είναι να απαιτηθεί μεγαλύτερος διεθνής συντονισμός και παγκόσμιοι κανόνες. Η διεθνική κανονιστική συνεργασία και οι αντιμονοπωλιακές πολιτικές θα μπορούσαν να παράγουν νέα πρότυπα και μηχανισμούς επιβολής. Ακόμη και όταν μια αληθινά παγκόσμια προσέγγιση δεν είναι δυνατή – επειδή οι χώρες έχουν βαθιές διαφωνίες σχετικά με την ιδιωτικότητα, για παράδειγμα – είναι ακόμη δυνατό για τις δημοκρατίες να συνεργαστούν μεταξύ τους και να αναπτύξουν κοινούς κανόνες.

Το καλύτερο που μπορούμε να περιμένουμε είναι ένα ρυθμιστικό πλαίσιο, βασισμένο σε σαφείς βασικούς κανόνες που βοηθούν τις χώρες να συνεχίσουν τα βασικά εθνικά τους συμφέροντα χωρίς να εξάγουν τα προβλήματά τους σε άλλες. Είτε σχεδιάζουμε το πλαίσιο αυτό μόνοι μας, είτε θα καταλήξουμε, με μια λιγότερο αποτελεσματική και πιο επικίνδυνη έκδοσή του.

Ο Ντάνι Ρόντρικ είναι καθηγητής διεθνούς πολιτικής οικονομίας στο John F. Kennedy School of Government του Harvard University