Ποιοι καίνε τα δάση

«Ημουνα νιος και γέρασα» , που λέει και το τραγούδι, με τις φωτιές κάθε φορά που οι άνεμοι ξεπερνούσαν τα 7-8 μποφόρ και η ξηρασία ήταν ανάλογης έντασης – μείγμα ισχυρό για μια φωτιά «μπουκιά και συχώριο», να γίνει το γειτονικό δασάκι στάχτη και μπούρμπερη. Από πιτσιρικάς δημοσιογράφος το έχω δει το έργο σε 3D και σε όλες του τις εκδοχές. Εκείνο που άλλαξε κατά τη διάρκεια των δεκαετιών ήταν οι υπαίτιοι. Στην αρχή, εκεί μετά το 1974, ήταν τούρκοι πράκτορες της ΜΙΤ που δρούσαν βάσει οργανωμένου σχεδίου να μας κάψουν ζωντανούς. Μετά που άρχισε να ανθίζει οικονομικά η χώρα, οι φωτιές ήταν έργο αδίστακτων οικοπεδοφάγων που έκαιγαν δάση για να τα κάνουν οικόπεδα. Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και σε εκείνη των αρχών του ’90, τις φωτιές τις έβαζαν είτε δεξιοί για να πληγωθεί το κύρος της κυβέρνησης του Ανδρέα, είτε πασόκοι για να πλήξουν την κυβέρνηση του Μητσοτάκη. Οταν θωρακίστηκε η πολιτεία και άρχισε να παίρνει αποφάσεις για την αναδάσωση των καμένων και την απαγόρευση κάθε οικοδομικής δραστηριότητας σε καμένες εκτάσεις, άλλαξε πάλι το τροπάριο: οι εμπρηστές στη φάση αυτή ήταν τσοπαναραίοι, που έκαιγαν τα δάση για να τα κάνουν λιβάδια και βοσκοτόπια. Μετά, εκεί στις αρχές της χιλιετίας του 2000, περάσαμε σε πιο kinky εκτιμήσεις: τα δάση τα έκαιγαν πυρολάγνοι που αυτοϊκανοποιούνταν να βλέπουν… ιδρωμένα κορμιά πυροσβεστών – ένας χαμός δηλαδή!

Κι όμως, όπως πάντα, και όπως και στις περισσότερες περιπτώσεις, τα δάση τα καίει η ανθρώπινη βλακεία η οποία πηγαίνει αγκαζέ με την ανθρώπινη αμέλεια. Τα υπόλοιπα είναι της κατηγορίας «να ‘χαμε να λέγαμε»…

Ευθύνες

Αντιθέτως δεν είναι της κατηγορίας αυτής η φωτιά στη δομή προσφύγων-μεταναστών, της Μόριας, στη Λέσβο. Είναι υπόθεση σοβαρή, ικανή να προκαλέσει τεράστιο πρόβλημα στο νησί, αλλά και γιατί όχι, και στη χώρα. Και ανέδειξε τις τεράστιες διαχρονικά ευθύνες των κυβερνήσεων ΝουΔου και ΣΥΡΙΖΑ, που σκοπίμως (το τονίζω, σκοπίμως) άφησαν τη δομή σε αυτό το χάλι, προκειμένου – το πιστεύω – να λειτουργήσει αποτρεπτικά προς όλους εκείνους που θα ήθελαν να κάνουν το ρεσάλτο και να φύγουν από την Τουρκία και να έρθουν σε εμάς.

Είναι άγνωστο τι πέτυχαν με αυτή την τακτική, αν δηλαδή αποτράπηκαν μεγαλύτερες ροές προσφύγων, στη λογική των ανθρώπων ότι αν είναι να φύγω από ένα παράπηγμα για να στεγαστώ σε έναν σκουπιδότοπο, καλύτερα να μείνω στο παράπηγμα. Είναι όμως γνωστό, σε όλους δε, τι συνέβαινε στη Μόρια. Η δομή μεταβλήθηκε σε αποθήκη ψυχών, όπου κλήθηκαν να συγκατοικήσουν αλλά και να γειτονεύσουν άνθρωποι από διαφορετικές εθνότητες, φυλές και θρησκείες, δημιουργώντας έτσι ένα εκρηκτικό μείγμα. Ο,τι συνέβη προχθές τη νύχτα με τους επιβεβαιωμένους ασθενείς με κορωνοϊό μετανάστες και πρόσφυγες, και ό,τι ακολούθησε – αποτέλεσμα των οποίων ήταν και ο ολοσχερής εμπρησμός της δομής – πιστοποιεί τις αδιαμφισβήτητες ευθύνες και των πριν και των μετά γι’ αυτό το αίσχος.

Και ένα κλικ παραπάνω, τις ευθύνες φυσικά της παρούσας κυβέρνησης: αυτοί δεν είχαν εξαγγείλει ότι μέσα σε λίγους μήνες (αν δεν κάνω λάθος έλεγαν ότι στις αρχές του καλοκαιριού θα είναι έτοιμες οι νέες δομές) θα γίνουν καινούργια κέντρα φιλοξενίας για τους μετανάστες-πρόσφυγες; Εγιναν; Δεν έγιναν. Συγγνώμη αλλά κάποιος/κάποιοι ευθύνονται γι’ αυτό και πρέπει να απολογηθούν…

Το τέλος της Μόριας

Κυρίως όμως πρέπει να τρέξει το πρόγραμμα για την αποφόρτιση της Λέσβου από τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Αυτό είναι το πρωτεύον, σε αυτή τη φάση. Δεν ξέρω πώς θα το κάνουν αλλά πάντως ανασύσταση της Μόριας δεν μπορεί να υπάρξει. Τελεία και παύλα. Διάλυση, ναι. Ανασύσταση και ανασυγκρότηση όχι. Οι αρμόδιοι υπουργοί ας επιταχύνουν τα έργα κατασκευής των νέων δομών που θα φιλοξενήσουν τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, και αν αυτό δεν είναι εφικτό, ας τους μεταφέρουν σε εγκαταλελειμμένα στρατόπεδα της ενδοχώρας, τα οποία μπορεί σε ελάχιστο χρόνο και με μικρό κόστος να δώσουν λύση στο πρόβλημα. «Ευτυχώς» η Δεξιά, στις δεκαετίες του ’40 και του ’50, είχε «σπείρει» στρατόπεδα σχεδόν παντού ανά τη χώρα, στον φόβο του «από Βορράν κινδύνου». Τώρα αυτά δεν υπάρχουν – μόνο ο «εξ ανατολών κίνδυνος» υφίσταται, και τα στρατόπεδα, τα οποία βρίσκονται μέσα στις πόλεις, μπορεί άνετα να χρησιμοποιηθούν γι’ αυτόν τον σκοπό. Στη Λέσβο πάντως δεν μπορεί να μείνουν άλλο πια οι πρόσφυγες, και πολύ περισσότερο οι συγκεκριμένοι. Οι Αρχές και οι υπηρεσίες γνωρίζουν ότι ορισμένες εθνότητες, όπως οι Αφγανοί, είναι αυτοί που προκαλούν τα περισσότερα και τα σοβαρότερα προβλήματα. Αυτοί μπορεί – και πρέπει – να περιχαρακωθούν σε μια δομή μόνοι τους. Χωρίς άλλες εθνότητες. Μπορεί να γίνει, και πρέπει να γίνει, εκτός Λέσβου, όπως προανέφερα. Αρκετά έχει περάσει το νησί όλα αυτά τα χρόνια, και οι άνθρωποί του δικαιούνται να νιώθουν ασφαλείς στο σπίτι τους. Τους αρκεί που έχουν μια ανάσα απόσταση, ένα τσιγάρο δρόμο που λένε, από τα τουρκικά παράλια…

Αμερικανικές ανησυχίες…

Ευκαιρίας δοθείσης (λόγω της έμμεσης αναφοράς στους γείτονες), να χαιρετίσουμε την 784η έκφραση «ανησυχίας» (για φέτος) του Στέιτ Ντιπάρτμεντ αναφορικά με την τουρκική προκλητικότητα και τις προσπάθειες της Τουρκίας να σφετεριστεί με το έτσι θέλω τμήματα της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Ηταν πραγματικά αυτό που έπρεπε, διότι καθ’ α πληροφορούμαι εκ της γείτονος χώρας κάθιδρος ο πρόεδρος Ερντογάν δεν ξέρει τι να κάνει για να αντιμετωπίσει την αμερικανική αυτή παρέμβαση στην κρίση.

Οι φίλοι μου στην Κωνσταντινούπολη με ενημέρωσαν ότι ο πρόεδρος Ερντογάν συγκαλεί οσονούπω όλα τα συμβούλια που διαθέτει προκειμένου να εξετάσει την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί μετά την καινούργια παρέμβαση του αμερικανικού παράγοντα!

Επί της ουσίας τώρα, και απευθύνομαι στους φίλους μου, συναδέλφους έλληνες ανταποκριτές στις ΗΠΑ: τι νόημα έχει να υποβάλλουν κάθε τρεις και λίγο ερώτηση σε έναν εκπρόσωπο του αμερικανικού υπουργείου των Εξωτερικών, ή του Λευκού Οίκου, εκείνος να εκφράζει την «ανησυχία» του, για πολλοστή φορά, και τελειώσαμε; Αυτό είναι. Είναι ανήσυχος ο εκπρόσωπος, αλλά η ανησυχία του, έχω να αναφέρω, ότι μπορεί να συγκριθεί μόνο με το τι κάνει μια φοράδα στο αλώνι! Το «Oruc Reis» σταμάτησε μετά και από αυτή την ανησυχία; Δεν σταμάτησε. Συνεχίζει ακάθεκτο την… κρουαζιέρα του εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Και αυτό είναι που έχει σημασία…

(Μεταξύ μας, ούτε και από τη σημερινή σύνοδο του ΝΑΤΟ πρέπει να περιμένουμε τίποτε. Η τράπουλα είναι σημαδεμένη, και το παιχνίδι χαμένο από τα αποδυτήρια…).