O φόβος {LF}της Ακροδεξιάς

Kάποτε πίστευα ότι θα πρέπει να πολεμάς εξίσου την Ακροδεξιά και την Ακροαριστερά «ταυτόχρονα και για τους ίδιους λόγους». Παραμένει σωστό, όμως αυτή την τρομερή χρονιά που ζούμε, η μάχη εναντίον της Ακροδεξιάς αποτελεί μάχη για την προστασία της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Η μάχη εναντίον της Ακροαριστεράς αφορά τη δικαιοσύνη για άτομα που στερούνται την ελευθερία να εκφραστούν.

Και οι δύο μάχες είναι σημαντικές, η διαφορά κλίμακας όμως είναι τόσο μεγάλη ώστε, αυτή τη στιγμή, δεν έχει νόημα να τις βάλουμε στην ίδια κατηγορία. Αξίζει να σκεφτούμε ότι στη Βρετανία ο Μπόρις Τζόνσον ήταν πολύ πιο επιτυχής στο να επιβάλει μια κομματική γραμμή στη Δεξιά, απ’ ό,τι ήταν ο Κόρμπιν στους Εργατικούς.

Οσο περίεργο και εάν ακούγεται, η Ακροαριστερά δεν κατέκτησε την Κεντροαριστερά στη δύση όπως έκανε η Ακροδεξιά η οποία έχει απλωθεί παντού μέσα στον παραδοσιακό συντηρητικό χώρο. Στις ΗΠΑ, μόνο ο Μιτ Ρόμνεϊ και μια χούφτα Ρεπουμπλικανών πολιτικών ρίσκαραν να χάσουν τα αξιώματά τους προσπαθώντας να εμποδίσουν το κόμμα να υποκύψει στην προσωπολατρία του Τραμπ. Στη Βρετανία, οι Τόρις που ήταν έτοιμοι να αντιταχθούν στην εθνική καταστροφή ενός Brexit χωρίς συμφωνία, είτε διώχθηκαν από τον Τζόνσον, σε ένα παράδειγμα δεξιού σταλινισμού, είτε αποχώρησαν απελπισμένοι από το κόμμα στις τελευταίες εκλογές. Απέχοντας μόλις λίγους μήνες από την έξοδο από την ενιαία αγορά με άγαρμπο τρόπο, κανένα προβεβλημένο στέλεχος των Συντηρητικών δεν είναι έτοιμο να μιλήσει για το εθνικό συμφέρον.

Η Δεξιά σιωπά, παρότι δηλώνει πως ακόμα πιστεύει στην ελευθερία του λόγου. Ομως ο εξτρεμισμός γεννά και άλλον εξτρεμισμό. Ο Τραμπ κατέστρεψε την Αμερική ως παράδειγμα για άλλες χώρες και έτσι έδωσε την άδεια για οποιαδήποτε αντίδραση εις βάρος της. Οταν έχεις έναν ξεκάθαρο ρατσιστή ως πρόεδρο των ΗΠΑ, κάθε αντιπολίτευση είναι νόμιμη. Θα πρέπει να μπορέσουμε να αντιταχθούμε στην εξουσία που αποτελεί τη μεγαλύτερη απειλή, γιατί όταν ηττηθεί η Ακροδεξιά, θα είναι πιο εύκολο να αντιταχθούμε στην Ακροαριστερά.