Η Διεθνής Διάσκεψη

Ελεγε τον Ιούλιο η κυβέρνηση: «Καμιά πρόκληση δεν θα μείνει αναπάντητη». Τελικά η πρόκληση όχι απλώς δεν απαντήθηκε, αλλά, αντιθέτως, η Ελλάδα σήμερα παρακαλεί ουσιαστικά την Τουρκία να αποσύρει τα σκάφη της, το ερευνητικό και τα πολεμικά, που συνεχίζουν την πρόκληση ανενόχλητα και ουδείς ρωτάει πια πού είναι και τι κάνουν στο Αιγαίο. Και η Τουρκία έχει εξαγγείλει ότι θα μείνουν εκεί για περισσότερο από δύο ακόμη μήνες.
Ελεγε επίσης τον Ιούλιο η κυβέρνηση: Διάλογος μόνο για την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ. Τελικά έφτιαξε ένα νέο δόγμα με έξι λέξεις όπως η ίδια το διαφημίζει: «Αποσύρετε τις απειλές, πάμε σε διάλογο». Τώρα για το τι διάλογος θα είναι αυτός και το τι θα περιλαμβάνει, ούτε κουβέντα: πού να χωρέσουν αυτά σε τόσο λίγες λέξεις; Ξεχάστηκε και αυτό μέσα σε δύο μόλις μήνες.
Η ουσία είναι ότι η Τουρκία διαμόρφωσε σε αυτό το διάστημα τα τετελεσμένα που επιθυμούσε. Που δεν είναι άλλα από το να συρθεί η Ελλάδα σε ένα τραπέζι διαπραγματεύσεων. Και το πέτυχε χωρίς χρήση, αλλά μόνον με την απειλή στρατιωτικής βίας. Η Ελλάδα φοβήθηκε. Εκανε πίσω αμαχητί. Αυτή είναι η πραγματικότητα που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και που δεν την ωραιοποιούν ασφαλώς οι δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών, του εκπροσώπου της κυβέρνησης, ή όποιου άλλου μέλους της επιχειρεί να κάνει το άσπρο μαύρο. Δεν γίνεται.
Αυτή η Διεθνής Διάσκεψη που ήδη προετοιμάζεται πυρετωδώς από την εξαιρετικά δραστήρια επί του θέματος γερμανική κυβέρνηση θα διεξαχθεί πιθανότατα υπό την «ομπρέλα» της ΕΕ. Και θα έχει ένα πρωτοφανές χαρακτηριστικό τουλάχιστον για τα μεταπολεμικά χρονικά: θα συζητήσει ζητήματα ανακατανομής της κυριαρχίας μεταξύ όμορων κρατών χωρίς να έχει προϋπάρξει σύγκρουση. Τέτοιου είδους διασκέψεις προκύπτουν μόνον μετά από πόλεμο. Δεν φυτρώνουν σε περιόδους ειρήνης. Εν προκειμένω όμως η απειλή πολέμου ήταν αρκετή για την Τουρκία. Δεν χρειάστηκε κάτι περισσότερο από αυτό για να την επιβάλει. Το πιο κοντινό παράδειγμα που έχουμε σε αντίστοιχο ιστορικό παράδοξο είναι φυσικά η Συμφωνία του Μονάχου του 1938 με τα γνωστά αποτελέσματα: η Αγγλία και η Γαλλία υποχώρησαν και υπέγραψαν με τη Γερμανία αποδεχόμενες τις απαιτήσεις της με την ελπίδα ότι θα απέφευγαν τον πόλεμο. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα πρωτοσέλιδα των πιο μεγάλων εφημερίδων της Ευρώπης την επομένη της υπογραφής έκαναν λόγο για «ειρήνη για πάντα», ή για «χίλια χρόνια». Τελικά αυτή κράτησε μόλις λίγους μήνες, μέχρι που η Γερμανία όχι απλώς ξεκινούσε πόλεμο, αλλά αυτός ήταν ο μεγαλύτερος στην Ιστορία.
Η Διεθνής Διάσκεψη για το Αιγαίο συγκαλείται χωρίς να έχει προϋπάρξει σύγκρουση και χωρίς η Ελλάδα να είναι σε θέση να προσδιορίσει την ατζέντα της. Αν το επιχειρήσει, η Τουρκία θα την τινάξει στον αέρα. Και δεν το κρύβει. Το έχει πει αμέτρητες φορές. Σήμερα, μετά την ελληνική στάση του προηγούμενου διμήνου, ο διάλογος χωρίς όρους έχει γίνει πλέον η νέα πραγματικότητα. Ολοι γνωρίζουν πια ότι η Ελλάδα δεν άντεξε να κρατήσει την αρχική της στάση. Δοκιμάστηκε δύο φορές μέσα σε δύο μήνες και απέτυχε. Η Τουρκία επέβαλε τη θέλησή της. Είναι συνεπώς δεδομένο προς όλες τις κατευθύνσεις ότι αφού υποχώρησε (προσοχή: από αυτά που η ίδια η κυβέρνηση έλεγε), ο διάλογος στα πλαίσια της Διεθνούς Διάσκεψης θα διεξαχθεί με μία Ελλάδα που δεν αντέχει να αποκρούσει την πίεση της τουρκικής απειλής. Η οποία, ενόψει πλέον της Διάσκεψης, εντείνεται διαρκώς. Η κυβέρνηση δεν έκανε αυτό που είπε και που όφειλε. Και βέβαια, όλοι όσοι θα καθίσουν σε αυτό το τραπέζι, φίλοι και εχθροί, το γνωρίζουν.














