ΔΕΘ μεταξύ λογικής και ευαισθησίας

Η εβδομάδα έχει χρονικό ορόσημο προς το τέλος της. Δεν είναι άλλο από την παρουσία του Πρωθυπουργού στο «απομεινάρι» της φετινής υβριδικής ΔΕΘ.

Το Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου ο Πρωθυπουργός θα παρουσιάσει τις βασικές οικονομικές πολιτικές που θα περιλαμβάνει ο προϋπολογισμός του 2021. Θα παρουσιάσει και τις κυβερνητικές προετοιμασίες για την αντιμετώπιση του Covid-19 τον χειμώνα.

Αλλωστε για να μπορέσει να εφαρμοστεί ο προϋπολογισμός, θα πρέπει πρώτα να έχει αντιμετωπιστεί επαρκώς το δεύτερο κύμα του ιού.

Αρα αυτά που θα πει θα συνοδεύονται από πολλές αμφιβολίες ως προς την πραγματοποίησή τους.

Ακόμα πάντως και αν πάνε όλα καλά και πάλι θα απέχουν παρασάγγας από όσα ο ίδιος προγραμμάτιζε ότι θα ανακοινώσει στη δεύτερη ΔΕΘ της θητείας του.

Το πιο πολιτικά και κοινωνικά φορτισμένο μέτρο της περιόδου των Μνημονίων, ο ΕΝΦΙΑ δεν θα περιλαμβάνεται εκ των πραγμάτων στις εξαγγελίες Μητσοτάκη για το 2021. Ενδεχομένως να πει κάτι για το μέλλον.

Η μείωση των φορολογικών συντελεστών των φυσικών προσώπων επίσης το ίδιο. Οι επιχειρήσεις το πιθανότερο θα χρειαστεί να περιμένουν για να δουν το 24% να γίνεται 20%.

Η ενδεχόμενη ανακοίνωση μείωσης της – πρώην έκτακτης – εισφοράς αλληλεγγύης, έχει προεξοφληθεί πολλές φορές και ακόμα και αν γίνει πράξη δεν θα κάνει τη διαφορά.

Τη διαφορά τουλάχιστον σε επίπεδο συμβολισμών θα μπορούσε να την κάνει η ενδεχόμενη ανακοίνωση της μείωσης των ασφαλιστικών εισφορών των μισθωτών.

Αυτό είναι μέτρο για το «ελληνικό state of the union» (ομιλία για την κατάσταση του Εθνους), όπως είθισται να αντιμετωπίζεται κατά τα αμερικανικά πρότυπα η ομιλία του έλληνα Πρωθυπουργού στη ΔΕΘ.

Χρειάζεται και συνολικό όραμα. Κυρίως ελπίδα. Πρακτικά υλοποιήσιμη.

Το θέμα επίσης είναι πως μπορεί να αποφύγει ο Πρωθυπουργός μεγάλο μέρος της ομιλίας του, να αποτελεί η οικονομική διαχείριση της πανδημίας. «Πόσα δώσαμε», «τόσα θα πάρετε», «μην ανησυχείτε».

Οσοι πήρανε ξέρουν τι πήρανε και σε αυτό το περιβάλλον που καλούνται να διαβιούν προφανώς ανησυχούν.

Ακόμα και μια μεταρρύθμιση που λογικά θα περιλαμβάνεται στην ομιλία του Πρωθυπουργού, αυτή για τον πτωχευτικό κώδικα και τη δεύτερη ευκαιρία στους πτωχεύσαντες, ελάχιστα θετικά μπορεί να προσδώσει στην ομιλία του.

Οταν ως διοίκηση δεν έχεις δημιουργήσει, από συστάσεως του ελληνικού κράτους,  κάτι που υπάρχει παντού στον δυτικό κόσμο, δηλαδή τη δυνατότητα να αποτυγχάνεις και να ξαναξεκινάς, δεν το φωνάζεις. Ταπεινά το περιγράφεις ως υποχρέωσή σου που έρχεται με καθυστέρηση και φροντίζεις με κάθε τρόπο να αποδοθεί δικαιοσύνη έναντι όσων λόγω της απραξίας σου έβρισκαν καταφύγιο αθέτησης πληρωμών ενώ δεν το δικαιούνταν.

Σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να λες ότι «νίκησες τους απαισιόδοξους», όπως ανέφερε ο επικεφαλής του Οικονομικού Γραφείου του Πρωθυπουργού Αλέξης Πατέλης, ικανοποιημένος που η ύφεση στο β’ τρίμηνο περιορίστηκε στο 15,2% από 15,7% που είχε προβλεφθεί. Αν λάβουμε σοβαρά υπόψη την πολιτική θέση που εξέφρασε ο τεχνοκράτης του Μεγάρου Μαξίμου, τότε θα πρέπει να πανηγυρίσουμε για τη «νίκη» που επέφερε η υψηλότερη μεταπολεμικά ύφεση.

Ολα αυτά δεν τα κάνεις εάν νιώθεις ρεαλιστής και θες να κρατάς προσγειωμένο και κυρίως συνειδητοποιημένο τον λαό σου. Τους μιλάς αντίθετα για αλλαγές. Μεταρρυθμίσεις παντού. Στην Υγεία, στη Δικαιοσύνη, στο κράτος, στην Παιδεία. Εκφράζεις ένα όραμα, στο οποίο πρέπει να πιστέψουν κυρίως οι πιο αδύναμοι.

Παρουσιάζεις στους πολίτες που βρίσκονται ήδη στην περιδίνηση μιας νέας κρίσης, ότι έχεις σχέδιο.

Για να γίνουν όλα αυτά χρειάζεσαι μια ομιλία προσγειωμένη με λίγη δόση από συναίσθημα. Κάτι μεταξύ λογικής και ευαισθησίας…