Οι επενδυτές στην αξιοπρέπεια

Η αξιοπρέπεια φορέθηκε πολύ τα προηγούμενα χρόνια. Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε συνυφάνει την αντιμνημονιακή στάση του με την αξιοπρέπεια. Οταν η χώρα, μετά το τυχοδιωκτικό δημοψήφισμα του καλοκαιριού του 2015, χάρη στη βούληση των ευρωπαίων εταίρων και την κωλοτούμπα του Τσίπρα στάθηκε όρθια, πολλοί αναρωτηθήκαμε πώς θα ζούσαμε εκτός ευρώ και εκτός Ευρωπαϊκής Ενωσης, μόνο με αξιοπρέπεια. Ευτυχώς, την απάντηση δεν την έδωσε η ζωή.

Τα χρόνια της αντιμνημονιακής υστερίας, δύο ήταν τα κυρίαρχα συνθήματα. «Να μη χάσουμε την αξιοπρέπειά μας» και «Να μείνει η κοινωνία όρθια». Οσο έμενε όρθια η κοινωνία, στις πλατείες της «Αγανάκτησης», φτιάχτηκαν ή γιγαντώθηκαν καινούργια μορφώματα στο όνομα της πολιτικής, που άλλα βρέθηκαν στην κυβέρνηση (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ) και άλλα γιγαντώθηκαν πολιτικά καταλαμβάνοντας υψηλά ποσοστά στις εκλογές και εκλέγοντας πολλούς βουλευτές (Χρυσή Αυγή). Ξεχώρισαν, επίσης, μερικοί νέοι αστέρες της πολιτικής, ορισμένοι εκ των οποίων (Τσακαλώτος, Κατρούγκαλος, Βαρουφάκης και άλλοι) συνεχίζουν την πορεία τους ως τηλαυγείς φάροι μιας sui generis αριστοκρατίας που από την επανάσταση βρέθηκε στα μετερίζια του κοινοβουλευτισμού. Οταν όμως ο κόσμος διαπίστωσε ότι η «αξιοπρέπεια» ήταν μια λέξη ουσιαστικά χωρίς νόημα, αντίστοιχη της λέξης «αγανάκτηση» (που επίσης ήταν η σκηνοθετική οδηγία για έναν ρόλο), βαρέθηκε την ορθοστασία και εναπέθεσε την τύχη του στα σιγουράκια της πολιτικής διαχείρισης. Τέλος του επεισοδίου.

Οπως η «αξιοπρέπεια» ήταν, τα χρόνια του αντιμνημονίου, η μαγική λέξη πίσω από την οποία κρύφτηκαν διάφορες πολιτικές ιδιοτέλειες και, ιδίως, η ρεαλιστική πρόσληψη της πραγματικότητας, με τον ίδιο τρόπο η λέξη επιστρέφει δήθεν ως ζητούμενο από τους σημερινούς αρνητές της μάσκας, τους συνωμοσιολόγους που δεν πιστεύουν ότι ο κορωνοϊός είναι κίνδυνος και, ιδίως, εκείνους που εκτιμούν ότι η πανδημία είναι ακόμα μια λαμπρή ευκαιρία να μας υποτάξουν, να μας βάλουν τσιπάκι, να μας κλέψουν την ελευθερία, να μας καταντήσουν υποχείρια. Φυσικά, στο παιχνίδι αυτό της σύγχυσης και της γκρίνιας στρατηγικός επενδυτής είναι πάλι ο ΣΥΡΙΖΑ.

Αξιοπρέπεια διεκδικούν και οι νέες κινήσεις που άρχισαν να συντονίζονται διαδικτυακώς και επιδιώκουν τη συμμετοχή της ελληνικής οικογένειας σε μια καινούργια δήθεν αντιστασιακή υστερία: να συμμετάσχουν οι γονείς στο κύμα υπονόμευσης της ανάγκης να φορούν οι μαθητές μάσκες στη διάρκεια της διδασκαλίας. Η μάσκα, λένε οι σημερινοί αρνητές της πραγματικότητας, ισοδυναμεί με φίμωτρο που αφαιρεί από τα παιδιά την ελευθερία.

Βλέπουμε δηλαδή ότι ανακτά έδαφος η παλαιά υστερία που, συνεκδοχικώς, την περασμένη δεκαετία την αποδίδαμε σε «ψεκασμένους», σήμερα σε άλλο κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον: στο περιβάλλον του υγειονομικού κινδύνου. Προσαρμοσμένη στις συνθήκες της πανδημίας, καλλιεργείται ένα πνεύμα υποτίθεται αντίστασης (στην κυβέρνηση, στο κράτος, στη Δεξιά, στον νεοφιλελευθερισμό, στις πολυεθνικές, στον Μπιλ Γκέιτς, στη νέα τάξη κ.ο.κ.), ουσιαστικά η υπονόμευση της τάξης σε περιβάλλοντα τάξης και πειθαρχίας που, υπό τις κατάλληλες συνθήκες, θα μπορούσε να πάρει διαστάσεις κινήματος. Αντε πάλι, μια δεκαπενταετία ψεκασμένων ιδεών και επιτήδειων λαϊκιστών πολιτικών έτοιμων να ανεβούν το όχημα της εξουσίας.

ΥΓ. Οπως δεν λείπει ο Μάρτης από τη Σαρακοστή, έτσι είναι παρών και ο ΣΥΡΙΖΑ μπροστά στην προοπτική αναταραχής. Με επικεφαλής τον νέο αστέρα του αριστερού λαϊκισμού, Αλέξη Χαρίτση, συντονίζεται η αριστερή αντίσταση στα σχολεία που θα διεκδικήσει δωρεάν μάσκες στα παιδιά. Το τζάμπα είναι προσφιλής και εύκολη διεκδίκηση για ρηχούς οπορτουνιστές.

Η κωμωδία συνεχίζεται
Η Γεωργία Γεννιά υπήρξε βουλεύτρια (έτσι λέγονταν τα καλά αντιμνημονιακά χρόνια οι βουλευτίνες που πολεμούσαν τον σεξισμό) του ΣΥΡΙΖΑ, προερχόμενη από την κίνηση Πράττω. Χθες, παρενέβη στους εσωκομματικούς καβγάδες που προκλήθηκαν μετά τη δημοσίευση του κατανυκτικού δεκαπενταυγουστιάτικου μηνύματος του Αλέξη Τσίπρα. «Φύγαμε από το ΠΑΣΟΚ για να απαλλαγούμε από αυτούς και τους βρήκαμε μπροστά μας» έγραψε στους λογαριασμούς της στα κοινωνικά δίκτυα.{ARX}
Αυτοί, προφανώς, είναι οι «γεφυροποιοί», όπως ο Νίκος Μπίστης, η διεθνιστική στάση των οποίων απέναντι σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής είναι πιο κοντά στους «53+» και στους αριστεριστές του ΣΥΡΙΖΑ. Η Γεωργία Γεννιά, προφανώς, είναι δυσαρεστημένη που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι το αντίστοιχο ενός «πατριωτικού ΠΑΣΟΚ» και τα στελέχη της «Γέφυρας», εκτός από τη μετάγγιση σοσιαλδημοκρατικών απόψεων, επανεγγράφουν τρόπους ανάγνωσης των διεθνών σχέσεων της χώρας προσαρμόζοντας τη ματιά τους στον λεγόμενο «προλεταριακό διεθνισμό».
Η κυρία Γεννιά, προφανώς νεότερη, θεωρεί ότι η μήτρα της ιδεολογικοπολιτικής ομφαλοσκόπησης ήταν το ΠΑΣΟΚ. Αγνοεί ότι οι προσλαμβάνουσες του Μπίστη, όπως και πολλών άλλων «υπερπατριωτοκεντρικών» πασοκογενών του ΣΥΡΙΖΑ, προέρχονται από τις επεξεργασίες του ΚΚΕ – της ιδεολογικής τους αφετηρίας. Οτι ο ΣΥΡΙΖΑ συγκεντρώνει όλες τις τάσεις της μεταπολιτευτικής Αριστεράς: από παλαιοσταλινικούς μέχρι αριστεριστές, από νεοσταλινικούς μέχρι νεορθόδοξους. Η κωμωδία έρχεται από παλιά.