Αγκαλιές

Πριν από έναν μήνα πήγα λίγες μέρες διακοπές σε ένα νησί των Κυκλάδων – εντάξει, σε δύο. Το μεγάλο μου άγχος ήταν τι θα γινόταν αν παρουσίαζα εκεί ύποπτα συμπτώματα. Το πρωτόκολλο είναι σαφές: κάνεις τεστ και μπαίνεις σε καραντίνα, στη διάρκεια της οποίας το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να διαβάζεις, να βλέπεις τηλεόραση, να μιλάς στο τηλέφωνο και να κοιμάσαι, ενώ κάποιος σου φέρνει φαγητό με μέγιστες προφυλάξεις. Είναι πολύπλοκο. Είναι ακριβό. Είναι βαρετό. Με όποιον το συζήτησα λοιπόν, η γενική ιδέα ήταν πως αν αρχίζει να ξεραίνεται ο λαιμός σου, μπαίνεις στο πρώτο πλοίο, κάθεσαι όσο το δυνατόν μακρύτερα από ανθρώπους και γυρίζεις στο σπίτι σου. Στη διαδρομή εύχεσαι να κρυολόγησες.

Ευτυχώς δεν ήρθα αντιμέτωπος με το δραματικό δίλημμα. Οι περισσότεροι που ήρθαν, όμως, φαίνεται πως κατέφυγαν στη δεύτερη επιλογή, όσο αντικοινωνική και επικίνδυνη κι αν είναι. Οι νεαροί που είχαν πάει διακοπές στην Πάτμο, μάλιστα, έφτασαν στα άκρα, αφού ταξίδεψαν εν γνώσει τους ότι είχαν νοσήσει.

Ας είμαστε ειλικρινείς: με εξαίρεση τους ψεκασμένους, που δεν είναι και λίγοι, οι υπόλοιποι έχουμε συνειδητοποιήσει ότι αυτό που συμβαίνει δεν είναι μια ακόμη κρίση, αλλά μια καταστροφή – της οποίας δεν γνωρίζουμε καν το μέγεθος. Τα πραγματικά κρούσματα είναι πολλαπλάσια των καταγεγραμμένων και η γεωγραφική τους κατανομή είναι άγνωστη. Η απόδοση ευθυνών είναι εύκολη, αλλά σε έναν βαθμό υποκριτική. Ο ιός εξακολουθεί να μας αιφνιδιάζει. Κι αν στο πρώτο κύμα η λήψη αυστηρών και οριζόντιων κατασταλτικών μέτρων ήταν μονόδρομος, τώρα οι μεταβλητές της εξίσωσης έχουν πολλαπλασιαστεί. Πού να δοθεί προτεραιότητα, στην υγεία ή στην οικονομία; Πού να στηριχθεί η πολιτεία, στις εκκλήσεις ή στα πρόστιμα;

Απέναντι σε μια καταστροφή, είναι αναμενόμενα και τα λάθη, και οι αστοχίες, και οι παλινωδίες. Αυτό που δεν συγχωρείται είναι η επανάληψή τους. Πρώτα απ’ όλα από την πολιτική ηγεσία. Κάποιες σκηνές εναγκαλισμών ή προσκυνημάτων που παρατηρήθηκαν τον Δεκαπενταύγουστο στις εκκλησίες έδωσαν την αίσθηση μιας αλαζονείας, μιας αδιαφορίας ή μιας ανεπίτρεπτης χαλάρωσης. Οταν δεν φοράς εσύ ευλαβικά μάσκα, δεν μπορείς να κουνάς το δάχτυλο σε όσους επίσης δεν φορούν, είτε είναι ιερείς είτε εργαζόμενοι, καταναλωτές ή επιβάτες. Οι εκλεγμένοι και οι επώνυμοι δίνουν το παράδειγμα.

Αν είναι να κερδηθεί το στοίχημα όμως, κάτι που δεν είναι βέβαιο ούτε προδιαγεγραμμένο, θα κερδηθεί χάρις στη συμπεριφορά των καθημερινών πολιτών. Ας αναλάβουμε λοιπόν τις ευθύνες μας. Ας αποφεύγουμε τον συγχρωτισμό. Ας φοράμε τη μάσκα μας. Α, και πάνω απ’ όλα, ας σταματήσουμε να γκρινιάζουμε. Για το ηχηρό μήνυμα του 112, που διέκοψε την αμεριμνησία μας. Ή για το κάπως αργό βίντεο του Στέφανου Τσιτσιπά και την κάπως αμήχανη έκκλησή του να αγκαλιάσουμε την υπευθυνότητα. Είναι πολύτιμο πράγμα η αγκαλιά και η αλήθεια είναι πως μας έχει λείψει.