Μια ιστορική συμφωνία

Μετά την οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Ιταλία, η Ελλάδα, χθες, έπειτα από 15 χρόνων διαπραγματεύσεις, συνομολόγησε οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ με την Αίγυπτο. Η ελληνοαιγυπτιακή ΑΟΖ υπεγράφη χθες από τους υπουργούς Εξωτερικών των δύο χωρών, τον Νίκο Δένδια και τον Σάμεχ αλ-Σούκρι. «Είναι μια υποδειγματική συμφωνία που […] σέβεται το διεθνές δίκαιο και συμβάλλει στη σταθερότητα στην περιοχή» δήλωσε, μεταξύ άλλων, ο Δένδιας. Ενώ διπλωματικές πηγές του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών δήλωναν ότι «επιβεβαιώνεται πανηγυρικά η πάγια θέση μας ότι τα νησιά έχουν κυριαρχικά δικαιώματα υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ» κι ότι «κατοχυρώνεται η επήρεια των νησιών μας σε θαλάσσιες ζώνες».

Τις λεπτομέρειες της συμφωνίας δεν τις γνωρίζουμε ακόμα, την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές. Οι ειδικοί, ασφαλώς, θα διευκρινίσουν τα βασικά της σημεία  σε άλλες στήλες, τις επόμενες ημέρες θα μάθουμε και τις λεπτομέρειες. Αλλά και μόνο το γεγονός ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική κινείται, ότι αντιμετωπίζει τα προβλήματα με όρους διεθνούς δικαίου αλλά και με στόχο την αποτελεσματική θωράκιση της χώρας στη διεκδίκηση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων δείχνει ότι η Ελλάδα έχει γυρίσει σελίδα. Οτι είναι αποφασισμένη να προασπίσει κάθε νόμιμο δικαίωμά της στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο κι ότι για να το κατορθώσει θα χρησιμοποιήσει την οδό της συνεννόησης και τα εργαλεία του διεθνούς δικαίου.

Η πεπατημένη της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, να σπρώχνει τα προβλήματα κάτω από το χαλί, επιτέλους παραβιάστηκε από αυτή την κυβέρνηση. Ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας πήρε πάνω του την υπόθεση και με εντατικές διαπραγματεύσεις συνέβαλε ουσιαστικά στην υλοποίησή της.

Η συμφωνία αυτή, διά της παραδοχής κοινών ελληνοαιγυπτιακών ορίων, πλήττει ουσιαστικά το τουρκολιβυκό μνημόνιο και συμβάλλει στην κινητικότητα προκειμένου η Ελλάδα να αρχίσει συζητήσεις και με τη Λιβύη επιδιώκοντας και ελληνολιβυκή συμφωνία. Πιθανόν η ελληνική πλευρά να χρειαστεί να περιμένει περισσότερη πολιτική σταθερότητα στη βορειοαφρικανική χώρα. Είναι όμως σαφές ότι ο σωστός τρόπος είναι η διαπραγμάτευση με τη νόμιμη κυβέρνηση (και σίγουρα όχι ο πειρασμός του περασμένου χειμώνα, η εμπλοκή της Ελλάδας στην πολιτική ρευστότητα μιας ξένης χώρας, με κάποιο από τα αντιμαχόμενα στρατόπεδα).

Σε κάθε περίπτωση είναι μια μεγάλη επιτυχία της ελληνικής διπλωματίας, από τις μεγαλύτερες επιτυχίες των τελευταίων δεκαετιών (μαζί με την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ενωση – φανταστείτε να μην είχε κυριαρχήσει το «Οχι» στο σχέδιο Ανάν το 2004 στην Κύπρο, πού θα βρισκόμασταν σήμερα). Η Ελλάδα είναι μια χώρα που προκρίνει την ειρηνική επίλυση των διαφορών στην Ανατολική Μεσόγειο και, πλέον, έχει έρθει η ώρα της διευθέτησης των διαφορών που υπάρχουν με την Τουρκία. Μην έχουμε βεβαίως αυταπάτες: μια ελληνοτουρκική συμφωνία δεν θα είναι εύκολη. Αλλά αξίζει.

Χρειάζεται, στο σημείο αυτό, να σημειωθεί και μια σοβαρή παραφωνία: ο Αλέξης Τσίπρας, αμέσως μετά την ανακοίνωση της ελληνοαιγυπτιακής συμφωνίας και πριν δοθεί στη δημοσιότητα οποιαδήποτε λεπτομέρεια, άρχισε να φοβερίζει την κυβέρνηση, μάλιστα κάνοντας λόγο για την επήρεια της Κρήτης (χωρίς να ξέρει τι λέει η συμφωνία) αντλεί «επιχειρήματα» από το οπλοστάσιο του υπερπατριωτισμού και της πατριδοκαπηλείας. Τελικά, όντως: από τον προλεταριακό διεθνισμό της δογματικής νεότητας μέχρι την υπερπατριωτική γκρίνια, αυτό που μεσολαβεί είναι το χωρίς αρχές και χωρίς κανόνες πάθος για την εξουσία. Αλλά πάση θυσία;

ΥΓ: Υπερπατριωτική παρέμβαση έκανε και ο πρώην υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς. Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά άφθονη ποίηση.