Ο μεγάλος θυμός

Από τις πρώτες μέρες που καθιερώθηκε το καθημερινό, τηλεοπτικό ραντεβού των 6.00 μ.μ., τα ΜΜΕ και η κοινή γνώμη μοίρασαν στον Σωτήρη Τσιόδρα και τον Νίκο Χαρδαλιά τον ρόλο του «καλού» και του «κακού μπάτσου» αντίστοιχα. Δεν θα λειτουργούσε διαφορετικά το δίδυμο αν δεν το κωδικοποιούσαμε μέσα στο μυαλό μας. Αυτό λένε οι κανόνες της επικοινωνίας.

Η αλήθεια είναι ότι ο υφυπουργός Πολιτικής Προστασίας, σε όλο το προηγούμενο διάστημα, δεν έδωσε ποτέ δείγματα ούτε «κακού» ούτε «μπάτσου». Ηταν, απλώς, η σύγκριση με τον «προχριστιανικό» (κατά τον Μιχαήλ Μαρμαρινό) Τσιόδρα που επέβαλε τον χαρακτηρισμό. Επιπλέον, δεν είχε το φωτοστέφανο του γιατρού. Ενώ και η σωματοδομή, το ύφος ή το λεγόμενο body language δεν παρέπεμπαν σε κάτι το μειλίχιο ή το, ας το πούμε, ιεραποστολικό.

Ο Νίκος Χαρδαλιάς λοιπόν, στην πρώτη φάση της τηλεοπτικής επικοινωνίας του μαζί μας δεν υπήρξε ποτέ ιδιαίτερα αυστηρός. Ακόμη και τα μέτρα τα ανακοίνωνε ως αναγκαίο κακό. Δεν θύμωνε και απαντούσε συγκαταβατικά σε ερωτήσεις δημοσιογράφων που έμοιαζαν με προβοκατόρικες, αυτοεκπληρούμενες προφητείες. Θυμάμαι να λέει – όταν ρωτήθηκε για τη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ την Πρωτομαγιά – ότι δεν είναι δυνατόν να συγκρίνουμε μια πολιτική εκδήλωση με μία κοινωνική συγκέντρωση. Ο Χαρδαλιάς, αν μιλήσουμε με θεατρικούς και δραματουργικούς όρους, είναι ο αγγελιαφόρος των κακών μαντάτων στις τραγωδίες. Ή ο «γιατρός» στα περισσότερα έργα του Τσέχοφ που πρέπει να ξεσκεπάσει τα δυσάρεστα, κρατώντας όμως και τις αποστάσεις του από αυτά. (Ισως γιατί ξέρει κάτι που δεν ξέρουν οι υπόλοιποι.)

Σε όλο αυτό το διάστημα, όσο και αν απόλαυσε την πυροδότηση της δημοφιλίας του, είναι προφανές ότι ζορίστηκε. Δεν το έδειξε όμως. Δεν χρησιμοποίησε την κούρασή του ως επικοινωνιακό ατού. Οταν έκλεισε ο κύκλος της καθημερινής ενημέρωσης – ή ακόμη και πριν κλείσει – μπήκε στο στόχαστρο των γνωστών μας αγνώστων. Δεν έδειξε να ενοχλείται. Ούτε όταν χρησιμοποιήσαν για να του επιτεθούν αναρτήσεις στα σόσιαλ μίντια της νεαρής κόρης του.

Δεν θύμωσε ούτε και όταν, σε επίσκεψή του στη Θεσσαλονίκη, γραφική σαματατζού κυρία της πόλης, του πέταξε ένα ποτήρι νερό με κίνδυνο να τραυματιστεί το μικρότερο κορίτσι του που καθόταν δίπλα. Επραξε μεν τα δέοντα, αλλά φρόντισε να κατέβουν οι τόνοι. Δεν αντέδρασε ούτε και όταν κυκλοφόρησε στα Εξάρχεια μια και καλά antifa αφίσα που είχε τη φωτογραφία του δίπλα στου Γκέρινγκ και του Παττακού. Ακόμη και όταν τώρα, που ξαναπιάσαμε τριψήφιο αριθμό κρουσμάτων, ξαναβγήκε στην τηλεόραση, στενοχωρημένος ήταν, όχι θυμωμένος.

Ο Νίκος Χαρδαλιάς όμως θύμωσε και άστραψε και βρόντηξε με μια ανάρτηση σύμφωνα με την οποία έχει ποσοστά σε μια εταιρεία παραγωγής μασκών. Και τότε τα είπε χύμα και τσεκουράτα, «βυρωνιώτικα». Και η ιστορία λέει πως όταν θυμώνουν οι άνθρωποι που, γενικώς, δεν θυμώνουν, έχουν πάντα δίκιο.