Ο Αλέξης και εγώ…

«Μα τι έχεις με τον Αλέξη;» με ρώτησε τις προάλλες ένας γνωστός μου – της μεγάλης δημοκρατικής παρατάξεως, που εσχάτως αλληθωρίζει κατά τον ΣΥΡΙΖΑ – σε ένα τυχαίο συναπάντημα που είχαμε στην πλατεία, τη γνωστή πλατεία Κολωνακίου. «Τίποτε δεν έχω με τον Αλέξη», του απάντησα ευθέως. Με κοίταξε δύσπιστα. Είχαν προηγηθεί τα δημοσιεύματα για το περίφημο «πού βρισκόταν» στα μέσα του Ιουλίου, οι ανακοινώσεις του ΣΥΡΙΖΑ, η εμετική αρθρογραφία της «Αυγής», της «ΕφΣυν», των sites του Βαξεβάνη, σε έναν απίθανο συναγωνισμό διαφόρων θεραπαινίδων του Αλέξη, για το ποια θα με βρίσει περισσότερο και αντιστοίχως θα γλείψει τον ίδιο.

Δεν έδωσα συνέχεια στο ερώτημα του γνωστού (από τα χρόνια του ΠΑΣΟΚ) νυν αλλήθωρου προς ΣΥΡΙΖΑ μεριά. Αλλά μετά κάθισα και το σκέφτηκα, πίνοντας έναν κλασικό σκέτο φρέντο εσπρέσο. Γιατί αναγκαστικά πρέπει να έχει κανείς «κάτι» με κάποιον πολιτικό, όταν επισημαίνει τα λάθη του, αναδεικνύει τις παραλείψεις του, στηλιτεύει τα ψεύδη ή κατακεραυνώσει τις μεθοδεύσεις εις βάρος των θεσμών και του λαού;

Επί προσωπικου, προφανώς δεν έχω τίποτε με τον Αλέξη Τσίπρα. Αντιθέτως μου είναι έως και συμπαθής, ως πρόσωπο. Πρέπει δε να πω ότι ήμουν εξ εκείνων που στα πρώτα του βήματα, από τη στιγμή δηλαδή που τοποθετήθηκε γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ και εν συνεχεία υποψήφιος για τον Δήμο Αθηναίων κ.λπ. κ.λπ., τον στήριξα. Θυμάμαι μάλιστα ότι το 2006 με είχε πάρει ο Αλέκος Αλαβάνος τηλέφωνο να κάνω μια συνέντευξη στην εκπομπή που είχα στη NOVA «με ένα καλό παιδί, πολύ ταλαντούχο, τον υποψήφιό μας στον δήμο». Ο Αλέξης που γνώρισα το μακρινό 2006 ήταν ένα συμμαζεμένο, ευγενικό παιδί, λιγομίλητο (μου έβγαλε τον… αδόξαστο, κατά το κοινώς λεγόμενο, για να κάνουμε τη συνέντευξη, γιατί δεν «τα έλεγε»…), το οποίο προφανώς δεν έχει σχέση με το σήμερα – αλλά ούτε και με το πριν εφτά ή οχτώ χρόνια. Του είχα συμπεριφερθεί – θα το θυμάται, φαντάζομαι – με ευγένεια, αποφεύγοντας επιμελώς να τον βάλω σε «δύσκολα» νερά, για τη σχέση της οικογένειάς του με τον Παναθηναϊκό στη διάρκεια της δικτατορίας, παρότι μιλήσαμε αρκετά για τους «πράσινους», των οποίων είναι – και αυτός – οπαδός.

Συμφωνησαμε «να τα λέμε», αλλά δεν τα είπαμε πάλι ποτέ. Μάθαινα όμως γι’ αυτόν, για την εξέλιξή του, και ήταν φορές που χρησιμοποιούσα την κίνηση του Αλαβάνου να του παραδώσει το δαχτυλίδι του ΣΥΡΙΖΑ ως παράδειγμα, κυρίως για το ΠΑΣΟΚ, που ταλανιζόταν από ηγετικές διαμάχες (με τα γνωστά αποτελέσματα). Νέος, με καλή εμφάνιση, δυνατό λόγο, ευφραδής, κινητικός, διείσδυε στη νεολαία με χαρακτηριστική άνεση – ήταν φανερό, ειδικά μετά το 2011 και την κυβέρνηση Παπαδήμου, ότι ερχόταν με φόρα. Αν όχι στις προσεχείς εκλογές, στις επόμενες οπωσδήποτε. Θα γινόταν πρωθυπουργός.

(Δεν ξέρω πόσες φορές το είχα προβλέψει αυτό – ευτυχώς υπάρχει το Διαδίκτυο και μπορεί κανείς, και ο ίδιος που τώρα με κατηγορεί ότι τον συκοφαντώ και τον πολεμάω, να αναζητήσει αυτά τα κείμενα.)

Πηρα αποστάσεις από αυτόν, όταν αντιλήφθηκα ότι έκανε τρόπο ζωής και πολιτικής λειτουργίας το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Οταν με εντολή του, ορδές δήθεν αγανακτισμένων, συριζαίων, επετίθεντο συστηματικά κατά των στελεχών του ΠΑΣΟΚ, με αποτέλεσμα στις εκλογές του 2012 να καταλυθεί κάθε έννοια δημοκρατικής νομιμότητας: όλα τα κόμματα είχαν την άνεση να παρουσιάζουν τα προγράμματά τους σε ανοιχτές εκδηλώσεις, εκτός από ένα: το ΠΑΣΟΚ. Οι οργανωμένες ομάδες του ΣΥΡΙΖΑ απαγόρευαν στα στελέχη του ΠΑΣΟΚ να ασκήσουν το δημοκρατικό τους δικαίωμα της ενημέρωσης του λαού.

Κάπου εκεί, λίγο μετά τις εκλογές του 2012, και με αφορμή τις λεκτικές του αναφορές στην Αριστερά αλλά και τις κραυγαλέα φασιστικές πρακτικές των οργανωμένων του ΣΥΡΙΖΑ, άρχισα να τον αποκαλώ, με μια ελαφριά δόση ειρωνείας, «αριστερό αγόρι». Φυσικά δεν του άρεσε καθόλου. Και έδωσε εντολή στην «Αυγή» να με «δολοφονήσουν» επαγγελματικά, πολιτικά, κοινωνικά, ηθικά με σωρεία άρθρων και σχολίων, για τα οποία, μη έχοντας άλλη επιλογή, οδήγησα την «Αυγή» στο εδώλιο. Το αποτέλεσμα ήταν δεχθώ, μετά τα παρακαλετά τους, μια συγγνώμη, την οποία έκρινα αρκετή (κακώς, όπως το σκέφτομαι σήμερα), στη λογική ότι μια εφημερίδα, ένας συντάκτης, μπορεί να παρασυρθεί από το μένος του για πρόσωπα ή καταστάσεις.

Μόνο που επειδή ανίχνευσα τον ίδιο πίσω από όλα αυτά (αν ήθελε, φυσικά και θα μπορούσε να σταματήσει τον πόλεμο λάσπης…), άρχισα τη συστηματική κριτική. Αυτό κράτησε τρία χρόνια, ως το 2015 που έγινε πρωθυπουργός. Αντιμετώπισα τον Αλέξη όπως κάθε καινούργιο πρωθυπουργό της χώρας – με σεβασμό. Και υπομονή. Μέχρι να δείξει δείγματα γραφής.

Οταν έδειξε, και καταλάβαμε όλοι ότι ηγείτο μιας ανερμάτιστης κυβέρνησης, ενός συνονθυλεύματος ερασιτεχνών που διαπνέονταν από ρεβανσιστικές αντιλήψεις (για τον Εμφύλιο που χάθηκε…) και οδηγούσαν τη χώρα στον γκρεμό, φυσικά και έγινα πιο σκληρός στην κριτική μου. Αλλά αυτό δεν του άρεσε, όπως δεν αρέσει σε κανέναν πρωθυπουργό. Ο συγκεκριμένος όμως, γαλουχημένος με νεοκομμουνιστικές αντιλήψεις, ήθελε και εμένα μαζί με όλους εκείνους που τον ξεσκόνιζαν καθημερινά και τον προσκυνούσαν σαν θεό.

Από χαρακτήρα και μόνο, κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσα να το κάνω ποτέ. Οπως και δεν το έχω κάνει και ποτέ, στα τόσα χρόνια που υπηρετώ αυτή τη δουλειά – και ευτυχώς, και πάλι, υπάρχει το Διαδίκτυο να διαβάσει κανείς τι έγραφα για τον Κώστα Σημίτη, τον Κώστα Καραμανλή, τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.

Εκανα τη δουλειά μου όπως καλύτερα μπορούσα, αλλά αυτό ο Αλέξης και οι περί αυτόν όχι μόνο δεν το εκτίμησαν, αλλά έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους να μην έχω δουλειά:

– ζήτησε (απαίτησε) την απόλυσή μου από το Συγκρότημα (όπως και των συναδέλφων μου Πρετεντέρη και Κανέλλη) ως όρο για να τα έχει «καλά» μαζί του

– έκανε φέιγ βολάν το «πόθεν έσχες» μου στην πρώτη συζήτηση στη Βουλή για τη Novartis τον Φεβρουάριο του 2017 με εκείνον να ανοίγει τον δρόμο και τον Καμμένο να ακολουθεί – ένδειξη ότι είχαν προσυνεννοηθεί – προκειμένου να αποδείξει ότι εμείς, οι λίγοι, οι μεγαλοδημοσιογράφοι, ήταν που αντιδρούσαμε να αναλάβει τον ΔΟΛ ο Σαββίδης και να τον μετατρέψει σε λιβανιστήρι

– λίγο μετά την πρωτοφανή, για δημοκρατική χώρα, στοχοποίησή μου από τους δύο αυτούς, Τσίπρα-Καμμένο, επαναστατική, υποτίθεται, οργάνωση ανατίναξε το αυτοκίνητό μου στις 19 Απριλίου 2017, αλλά αυτή η οργάνωση ούτε πριν ούτε μετά την ανατίναξη επανεμφανίστηκε

– ο Παπαγγελόπουλος απαίτησε από εισαγγελέα «να με στήσει» με κατασκευασμένα στοιχεία. Μόνος του το έκανε; Για λογαριασμό του; Τι είχαμε να μοιράσουμε; Τίποτε

– υπέστην αλλεπάλληλους φορολογικούς ελέγχους μήπως και βρεθεί κάτι εις βάρος μου, μια παράβαση. Εν αγνοία του; Μπορεί. Αλλά εγώ πίσω από όλα αυτά έβλεπα λόγους αντεκδίκησης.

– στη φωτιά στο Μάτι, αποκάλυψα το θέατρο που έπαιζε μπροστά στις κάμερες ερχόμενος με καθυστέρηση πολλών ωρών από τη Βοσνία όπου είχε μεταβεί για ένα βραβείο της πλάκας. Τι εισέπραξα; Υβρεις, απειλές, συκοφαντίες και πάλι

– και μετά ήρθε η κρουαζιέρα με το κότερο της Παναγοπούλου, λίγες ημέρες μετά την εκατόμβη στο Μάτι. Εκεί να δεις βρίσιμο – ακριβώς όμοιο με αυτό που υπέστην προσφάτως για τα ερωτήματα σχετικά με το τι έκανε το διάστημα 17-21 Μαΐου. Επιβεβαιώθηκα μερικούς μήνες αργότερα, από τις φωτογραφίες που δημοσιοποίησε ο Αρης Πορτοσάλτε. Αλλιώς εγώ θα έμενα με τη ρετσινιά του συκοφάντη και εκείνος θα χασκογελούσε που μου την έφερε.

Τώρα μου ζητείται να ανασκευάσω την πληροφορία (γιατί περί πληροφορίας επρόκειτο, και έπραξα στο ακέραιο – τον ενημερώνω, στο ακέραιο! – ό,τι υπαγορεύουν οι άγραφοι νόμοι της δημοσιογραφίας) ότι έκανε πάλι σκαφάτες διακοπές στο Ιόνιο. Είναι κακό να έκανε; Οχι. Είναι βλασφημία; Ούτε. Συκοφαντία ίσως; Προφανώς όχι. Γιατί το πήρε τόσο βαριά; Εγώ μια ερώτηση του υπέβαλα.

Μόνο όποιος έχει τη μύγα αντιδράει έτσι. Διαβεβαιώνει ότι δεν πήγε. Δεν έχω κανένα πρόβλημα να το δεχθώ αφού το λέει, αλλά πώς να τον πιστέψω; Είναι ο ίδιος Αλέξης τού «θα επαναφέρω μισθούς και συντάξεις στα προ του Μνημονίου επίπεδα». Είναι ο ίδιος Αλέξης τού «με ένα άρθρο σε έναν νόμο, θα επαναφέρω τους μισθούς στα 751 ευρώ». Είναι ο Αλέξης που θα έσκιζε τα Μνημόνια, ο Αλέξης του 62% «Οχι» στο δημοψήφισμα, που εν μια νυκτί το έκανε «Ναι στην Ευρώπη» και μας φόρτωσε με το 3ο και χειρότερο Μνημόνιο, υποθηκεύοντας το μέλλον της χώρας για δεκαετίες. Είναι ο Αλέξης που επί 4½ χρόνια είχε διακόψει κάθε σχέση με την αλήθεια και τώρα αναθέτει στην κάθε αρσενική θεραπαινίδα του να κάνει εμετό πάνω σε καθετί που τον ενοχλεί…

Με αυτόν τον Αλέξη δεν θέλω να έχω σχέση. Και δεν θα έχω…