Η ρητορική του ντεφετισμού

Προφανώς και κανείς λογικός άνθρωπος δεν θέλει πόλεμο. Αλλά και κανείς λογικός άνθρωπος όταν απειλείται η χώρα του, η εθνική της υπόσταση, δεν κάθεται με σταυρωμένα χέρια, ούτε αρχίζει να αναρωτιέται αν υπάρχει ή δεν υπάρχει Θεός. Κάθε λογικός άνθρωπος κάνει αυτό που έκαναν πάντα οι λαοί για να επιβιώσουν αξιοπρεπώς, με αυτοσεβασμό, τιμή και ελευθερία. Και αν αυτές οι λέξεις ακούγονται βαρύγδουπες, τότε το ότι τραγουδούσαμε μεταρσιωμένοι στις ταβέρνες της Μεταπολίτευσης «Θέλει νεκροί χιλιάδες να ‘ναι στους τροχούς, θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους» το κάναμε έτσι, άδοντας κάνα τραγουδάκι συνοδεία ρετσίνας για να περνάει η ώρα;

Βέβαια υπάρχουν και ντεφετιστές, για πονηρούς ή όχι λόγους, ή εκ φύσεως λαγωκάρδιοι, κάποιοι που μεταφράστηκε το βιβλίο τους στα τουρκικά και πολύ τους άρεσε. Κι άλλοι που τα προηγούμενα χρόνια πλειοδοτούσαν σε επαναστατική γενναιότητα και τώρα ζορίζονται (όπως όλοι μας) και προτιμούν μια ρητορική όχι ευθέως ηττοπαθή (να φυλάμε και τα νώτα μας), αλλά εμμέσως υπονομευτική του όποιου φρονήματος, πονηρή και ίσως δηλητηριώδη. Είναι λίγοι και δυσδιάκριτοι, και επαναλαμβάνουν πλάγια τον γνωστό πρόλογο με βάση τους παλιούς άξονες – κλισέ:

1. Για όλα φταίνε οι Ελληνες. Και για το Αιγαίο φταίνε οι Ελληνες και για την Αγια-Σοφιά φταίνε οι Ελληνες, και πάντα και σε κάθε περίπτωση φταίμε εμείς, ό,τι και να υποστούμε. Ακόμα και όταν έχουμε απόλυτο δίκιο, πάλι εμείς φταίμε, γιατί έχουμε δίκιο. Δεν πρόκειται για μαζοχισμό, όχι. Πρόκειται για παλιό τρικ που χρησιμοποιούν κάποιοι ινστρούχτορες και είναι προσπάθεια να υπονομευθεί η εθνική, ψυχική ενότητα και η αποφασιστικότητα απέναντι στην απειλή. Να μειωθεί η αυτοπεποίθηση. Σπεύδουν να δώσουνε στον γείτονα νομικές ερμηνείες για το Καστελλόριζο που τον βολεύει, και λένε ότι ευθύνη για την Αγια-Σοφιά έχουμε εμείς που δεν φτιάξαμε τζαμί στην Αθήνα – δηλαδή, τι πάμε να συγκρίνουμε; Το άφατο μεγαλείο του ενδοξότερου ναού της χριστιανοσύνης με ένα οποιοδήποτε τζαμί. Και μήπως στη Θράκη δεν υπάρχουν ένα σωρό τζαμιά, ή μήπως η Θράκη ανήκει σε άλλη χώρα; Ας μελετήσουμε λίγο την Ιστορία και ας δούμε πόσες χιλιάδες εκκλησιές έχουν αφανίσει οι γείτονες στην Πόλη και σε όλη τη Μικρά Ασία, πόσες πρόσφατα στην Κύπρο, ή τι έχει τραβήξει ο Ελληνισμός σε όλη την Τουρκοκρατία για να περισώσει και με πόσο αίμα και τι θυσίες, όσους – ελάχιστους – ναούς διασώθηκαν.

2. Λένε οι γενναιόδωροι: οι Ελληνες είναι «μοναχοφάηδες» στο Αιγαίο. Η άποψη είναι λαϊκίστικη και θέλει λαϊκίστικη απάντηση: δηλαδή οι Τούρκοι που εκμεταλλεύονται μόνοι τους όλη τη Μικρά Ασία, τα Στενά, το Βόσπορο, κι όλη τη βόρεια ακτογραμμή στη Μαύρη Θάλασσα (όπου όλες οι ιστορικές ελληνικές πόλεις, από τη Σινώπη ως την Τραπεζούντα) δεν είναι μοναχοφάηδες; Και, αν δώσουμε, δεν θα πρέπει αναλογικά να ζητήσουμε κι εμείς μερίδιο στα Δαρδανέλλια; Θα πεις, δεν έχουμε την επαρκή δύναμη. Ωραία, αλλά την έχει η Ρωσία. Αν το θέμα είναι μόνο η ισχύς και όχι το δίκαιο, γιατί να μη ζητήσει διά των όπλων κοψίδι και ο Πούτιν που είναι πανίσχυρος; Γιατί οι Τούρκοι να είναι «μοναχοφάηδες» και μάλιστα σε εδάφη άλλων; (Σε μια τέτοια κουβέντα διολισθαίνεις στην μπακαλική, αλλά δεν γίνεται αλλιώς.)

3. Ο Ελληνισμός έχει δημογραφικό πρόβλημα και τι θα κάνουμε, πώς και πόσοι θα είμαστε σε εκατό χρόνια; Να πάρουμε μετανάστες και τα γνωστά. Αυτή η άποψη προκύπτει από ενδιαφέρον για τον Ελληνισμό, ή το αντίθετο; Μήπως στο όνομα του δήθεν ενδιαφέροντος υπάρχει (και προϋπάρχει) η διεθνιστική εμμονή και το ανομολόγητο μένος που δεν μπορεί να διατυπωθεί ευθέως, και εκφράζεται αντίστροφα: ως αγάπη και ως δήθεν φροντίδα;

4.  Είμαστε αδύναμοι δημογραφικά και στρατιωτικά σε σύγκριση με τους αγαπητούς γείτονες. Να πούμε, σφάξε με πασά μ’ ν’ αγιάσω. Ή, κάπως έτσι, αλλά όχι ευθέως. Ποτέ ευθέως. Ναι, αλλά ήμασταν αδύναμοι δημογραφικά και στρατιωτικά και απέναντι στη φασιστική Ιταλία – αλλά τι συνέβη στα βουνά της Ηπείρου και της Αλβανίας; Και οι Βιετκόνγκ ήταν αδύναμοι δημογραφικά και στρατιωτικά απέναντι στην Αμερική και στην πολεμική μηχανή της – αλλά πώς κατέληξε το ματς; Και αφού στην Κατοχή, ήδη ηττημένοι (ήττα, αλλά εν ωραιότητι) και αδύναμοι απέναντι στην πανίσχυρη ναζιστική μηχανή, γιατί τότε φτιάξαμε το ΕΑΜ; Τι ελπίδες είχε το ΕΑΜ με τα ντουφεκάκια του απέναντι στις σιδηρόφρακτες ορδές; Δεν έπρεπε να το κάνουμε; Με τη λογική του ντεφετισμού (ηττοπάθειας), όχι. Κι όμως έπρεπε. Ετσι κάναμε πάντα. Και πώς γίνεται κάποιοι που δικαίως καμαρώνουν για το ΕΑΜ, να υπαινίσσονται πως τώρα οφείλουμε να γίνουμε ολίγον δωσίκωλοι;

5. Ψιθυρίζουν ή λένε με περιστροφές «να δώσουμε κάτι, να μας αφήσουν ήσυχους». Οχι, φίλε. Διότι εδώ ισχύει το «αρχήν λάβε και το όλον έχεις». Και ο Αδόλφος έτσι ξεκίνησε και ο Πορθητής (ή Πορδητής) φαίνεται να τον αντιγράφει: ποντάρει σε ένα νέο Μόναχο. Αλλά δεν έχει την ισχύ, μόνο το δήθεν. Εχει ανοιχτά μέτωπα σε Ιράκ, Συρία και Λιβύη, εξόργισε την οικουμένη με την Αγια-Σοφιά, η οικονομία του παραπαίει, έχει φυλακίσει τη μισή Τουρκία. Οπότε υπάρχει εντός της χώρας του μεγάλο μίσος εναντίον του και ξέρει πως οποιαδήποτε αποτυχία θα προαναγγείλει το τέλος της καριέρας και της οικογένειάς του και όχι με ομαλό τρόπο αλλά μάλλον οδυνηρά, πιθανότατα αλλά Καντάφι ή κατά το ωραίο παράδειγμα του μεγαλόστομου (επίσης) Σαντάμ Χουσεΐν, που στο τέλος τον έβαζαν αιχμάλωτο να δείχνει τα δόντια του στην κάμερα σαν καμιά μαϊμού.

Σε κάθε εθνική απειλή εμφανίζεται από κάποιους και η ρητορική της ηττοπάθειας.

Μπορεί και από καλή διάθεση – ποιος ξέρει; Μη μας κάνει εντύπωση – ίσως (στην καλύτερη εκδοχή) είναι ένα παντοτινό θέμα ποσόστωσης.