Συνασπισμός {CR}

Επιτρέψτε μου να κλείσω μια παράξενη πολιτική χρονιά με μια γενική παρατήρηση.

Νομίζω ότι κάνουν λάθος όσοι βλέπουν στην εξουσία μια κλασική μονοκομματική κυβέρνηση της ΝΔ.

Στην πραγματικότητα έχουμε μια «κυβέρνηση συνασπισμού»της Δεξιάς, του Κέντρου κι ενός αξιόλογου (αν όχι ποσοτικά, σίγουρα ποιοτικά…) τμήματος της Κεντροαριστεράς.

Πέρα από τις όποιες επιμέρους επιτυχίες, η υψηλή αποδοχή της κυβέρνησης αντανακλά κυρίως την πολυσυλλεκτικότητα και την ευρύτητα αυτού του πρωτόγνωρου πολιτικού προϊόντος.

Η βασική επιτυχία του Μητσοτάκη είναι ότι το διαμόρφωσε και το υπηρέτησε.

Ο βασικός κίνδυνος που τον απειλεί είναι να διαρραγεί η (ούτως ή άλλως) ετερογενής συνοχή του μέσα από τις δυσκολίες, τις αστοχίες και τη φθορά της διακυβέρνησης.

Αν ο συνασπισμός αυτός καταφέρει να διατηρήσει μια λειτουργική ενότητα έχει τα εχέγγυα να μετατραπεί σε ένα σύστημα εξουσίας με μονιμότερα χαρακτηριστικά.

Αν όχι, οι σημερινές «ευτυχισμένες μέρες» της κυβέρνησης θα θυμίζουν σε λίγο το ομότιτλο έργο του Μπέκετ.

Και η αντιπολίτευση;

Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί προς το παρόν ένα βασικό συγκολλητικό στοιχείο του κυβερνητικού συνασπισμού.

Τα προηγούμενα χρόνια το «αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο» εξελίχθηκε σε «αντι-ΣΥΡΙΖΑ ρεύμα». Το «αντι-ΣΥΡΙΖΑ ρεύμα» έβγαλε από τις κάλπες έναν «αντι-ΣΥΡΙΖΑ συνασπισμό». Και τώρα πάλι ο ΣΥΡΙΖΑ προμηθεύει αστόχαστα την πρώτη ύλη για τη δημιουργία ενός «αντι-ΣΥΡΙΖΑ συστήματος».

Δεν ξέρω αν δεν το συνειδητοποίησαν ή αν το υποτίμησαν. Ακόμη και τώρα όμως δυσκολεύονται αφάνταστα να το εντάξουν στη λογική τους.

Η σημερινή πραγματικότητα ξεφεύγει από τα απλοϊκά ερμηνευτικά στερεότυπα ανθρώπων που θέλουν να πιστεύουν ότι η αποδοχή μιας κυβέρνησης δεν έχει αυθεντική πολιτική ερμηνεία αλλά προκύπτει από μια «λίστα Πέτσα», κάποια «διατεταγμένα μέσα ενημέρωσης» κι άλλα καλαμπούρια.

Επιβεβαιώνεται απλώς ότι οι αριστεροί είναι συνήθως οι καλύτεροι εχθροί της Αριστεράς.

Αυτά φυσικά ισχύουν έως τώρα. Τίποτα δεν προεξοφλεί ότι θα ισχύουν και αύριο ή για πολύ.

Το κύριο χαρακτηριστικό όμως των καιρών είναι ένα βαθύ ρήγμα. Ενα ρήγμα όχι ταξικό ή ιδεολογικό αλλά αυθεντικά πολιτισμικό.

Ενα ρήγμα που δεν υπακούει σε κάποια αντίθεση Δεξιάς/Αριστεράς – η οποία άλλωστε ουδέποτε υπήρξε κυρίαρχη στην Ελλάδα αν εξαιρέσουμε την περίοδο του Εμφυλίου…

Αλλά στη βαθιά, σχεδόν ενστικτώδη απόρριψη ενός δυσάρεστου κόσμου που κατοικείται από Πολάκηδες, Παππάδες, Βαξεβάνηδες ή Παπαγγελόπουλους.

«Δεν αρέσουμε πια», είχε πει κάποτε η Μελίνα στον Παπανδρέου.

Σοφή κουβέντα. Διότι στη δημοκρατία δεν κυβερνούν πάντα οι άριστοι.

Κυβερνούν ενίοτε οι χρήσιμοι.

Κυρίως όμως κυβερνούν οι αρεστοί. Για την ακρίβεια εκείνοι που αρέσουν περισσότερο στους περισσότερους.

Αντε και στο επανιδείν.