Πειρατής της… ζωής

Αν λέει την αλήθεια, στις φλέβες του κυλά γερμανικό και ιρλανδέζικο αίμα με ελαφριές στάλες από ινδιάνικο Τσερόκι και Νάβαχο. Ασυνήθιστο μείγμα σε αυτό το αλλόκοτο γενεαλογικό δέντρο που συνδυάζεται όχι μόνο με τον ιδιωτικό βίο του 57χρόνου Τζόνι Ντεπ, αλλά και με μια πολυσχιδή κινηματογραφική περσόνα που δεν σταματά ποτέ να ανανεώνεται (σε μία από τις τελευταίες ταινίες του, το «Μιναμάτα», είναι εξαιρετικός στον ρόλο του διάσημου φωτογράφου Γιουτζίν Σμιθ).

Ο ιδιωτικός βίος του, βέβαια, ανέκαθεν ήταν προβληματικός, με την εξαίρεση, ίσως, κάποιας περιόδου 14 χρόνων δίπλα στη Βανέσα Παραντί, μητέρα των δύο παιδιών του Λίλι Ρόουζ (που είναι ηθοποιός) και Τζον Κρίστοφερ. Τον τελευταίο καιρό, ο Ντεπ έχει διασυρθεί με τον χειρότερο τρόπο και καταλήξει στα δικαστήρια, όπου σε εξέλιξη βρίσκεται η υπόθεση αγωγής του κατά της εφημερίδας «Sun» για δημοσιεύματα σχετικά με μια άλλη προβληματική σχέση του, με την ηθοποιό Αμπερ Χερντ (χώρισαν το 2017 έπειτα από δύο χρόνια γάμου, ο δεύτερός του ύστερα από αυτόν με τη Λόρι Ντεπ από το 1983 ως το 1986). Αγνωστο το πού βρίσκεται η αλήθεια σ’ αυτά τα πράγματα, αλλά όσοι αναζητήσουν στο YouTube σκηνές από τις διαμάχες του το λιγότερο που θα νιώσουν είναι ντροπή για έναν σπουδαίο ηθοποιό που άφησε τον εαυτό του να κατρακυλήσει με τέτοιο τρόπο.

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ. Αλλά, ναι, ως ηθοποιός ο Ντεπ σε στέλνει αλλού και σίγουρα σε κάνει να τα ξεχνάς όλ’ αυτά τα άσχημα. Στον Ντεπ ανέκαθεν άρεσε η μεταμόρφωση. Ενας χαμαιλέοντας με φαντασία. Οι ήρωες που επιλέγει ποτέ δεν μοιάζουν μεταξύ τους. Τι σχέση έχει η «μαριονέτα – τέρας» του «Ψαλιδοχέρη» με τον ναρκομανή φαλακρό συγγραφέα Χάντερ Τόμπσον του «Φόβος και παράνοια στο Λας Βέγκας»;

Με το «Μπένι και Τζουν» υποκλίθηκε στον Μπάστερ Κίτον, στο «Ντόνι Μπράσκο» έπαιξε συγκρατημένα τον μυστικό αστυνομικό δίπλα στον Αλ Πατσίνο, ενώ ακόμα και οι πιο ψυχαγωγικοί τύποι που έχει υποδυθεί έχουν σκιές, όπως το φάντασμα του πειρατή Τζακ Σπάροου στην τριλογία των «Πειρατών της Καραϊβικής». Εστω και αν στη δεύτερη και την τρίτη ταινία αυτής της σειράς δεν διακρίνεις εξέλιξη αλλά καθίζηση στην ασφάλεια του τσεκ με τα πολλά εκατομμύρια δολάρια.

Οπλισμένος σαν αστακός και ντυμένος στην τρίχα (γκαμπαρντίνα, γραβάτα, γιλέκο και «καβουράκι»), ο Ντεπ στον «Δημόσιο κίνδυνο» του Μάικλ Μαν μπήκε στο πετσί του διασημότερου «δημόσιου κινδύνου» της δεκαετίας του 1930, του Τζον Χέρμπερτ Ντίλιντζερ (1903-1934).

Ο ίδιος ο Ντεπ δεν δίστασε να αποκαλέσει τον Ντίλιντζερ «Ρομπέν των Δασών της ποταπαγόρευσης» και να παραδεχθεί ότι ο Ντίλιντζερ υπήρξε ίνδαλμά του, όπως ο Τσάρλι Τσάπλιν, ο Μπάστερ Κίτον, ο Χάντερ Τόμπσον και ο Μάρλον Μπράντο. «Ενιωθα ότι είχαμε το ίδιο αίμα» είπε. «Ηταν αντράκι, παλικάρι, σε μια εποχή που υπήρχαν ακόμη παλικάρια. Δεν σκότωνε αθώους όταν λήστευε τράπεζες και ποτέ δεν λειτούργησε συμβιβαστικά. Ηταν αυτό που ήταν. Πιστεύω ότι μέσα του ήξερε ότι το ταξίδι του δεν θα είχε μεγάλη διάρκεια. Ηξερε όμως ότι θα ήταν ένα ταξίδι που άξιζε τον κόπο. Γι’ αυτό τον θαύμαζα».

ΟΡΓΙΣΜΕΝΟ ΝΙΑΤΟ. Ευτυχώς που δεν ακολούθησε πιστά τα βήματά του. Τα εφηβικά χρόνια του Ντεπ δεν υπήρξαν ευχάριστα. Το μικρότερο από τέσσερα αδέλφια, ο Τζον Κρίστοφερ Ντεπ ο 2ος από το Οουνσμπορο του Κεντάκι παράτησε το σχολείο 15 χρονών, περίπου όταν οι γονείς του έπαιρναν διαζύγιο. Ναρκωτικά, συμμορίες, βανδαλισμοί στους δρόμους του Μαϊάμι όπου μετακόμισε πριν κλείσει τα οκτώ. «Ημουν ανασφαλής ως τινέιτζερ» θα έλεγε αργότερα. «Εφόσον δεν τολμούσα να επιλέξω, δεν μπορούσα να ενταχθώ κάπου». Παρόμοια προβλήματα όμως συνεχίστηκαν και ενώ είχε γίνει διάσημος. Ο Ντεπ έχει συλληφθεί για ξυλοδαρμό παπαράτσι στο Λονδίνο, ο Ρίβερ Φίνιξ ξεψύχησε από υπερβολική δόση ναρκωτικών έξω από το Viper Room (το μπαρ που ανήκε στον Ντεπ στο Λος Αντζελες) και οι ξενοδόχοι έτρεμαν στην ιδέα ότι θα μείνει σε δωμάτιό τους γιατί συνήθως τα κατάστρεφε.

Ως οργισμένο νιάτο ο Ντεπ άρχισε να πειραματίζεται με τη μουσική, λόγος για τον οποίο εγκατέλειψε το σχολείο. Υπήρξε αρχηγός αρκετών συγκροτημάτων «της πλάκας», ανάμεσα στα οποία και οι Kids που κάποτε είχαν «ανοίξει» συναυλία του Ιγκι Ποπ. Πολλά χρόνια αργότερα, σταρ πλέον, ο Ντεπ θα συνεργαζόταν με τον Ιγκι στον «Νεκρό» του Τζιμ Τζάρμους.

Είκοσι χρονών παντρεύτηκε τη Λόρι Αντερσον και αποφάσισε να κυνηγήσει μια θέση στη σόουμπιζνες. Μετακόμισε στο Λος Αντζελες. Είχε το σωστό πρόσωπο, το σωστό διαστροφικό βλέμμα. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν οι σωστές γνωριμίες. Τον Νίκολας Κέιτζ, για παράδειγμα. Υστερα από ένα πέρασμα από τον «Εφιάλτη στον δρόμο με τις λεύκες», το 1986, την ίδια χρονιά που χώρισε, δέχθηκε τον πρώτο σοβαρό ρόλο του στον κινηματογράφο. Επαιξε έναν από τους διμοιρίτες του «Πλατούν» για λογαριασμό του Ολιβερ Στόουν. Λέγεται μάλιστα ότι ο Στόουν έχοντας προφανώς αντιληφθεί το ταλέντο του τον ήθελε για τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Τσάρλι Σιν.

Το πρώτο σοβαρό βήμα καριέρας, όμως, έγινε στην τηλεόραση. Οι πιτσιρικάδες στα μέσα της δεκαετίας του ’80 θα τον θυμούνται στο «21 Jump Street», όπου ο Ντεπ υποδύθηκε τον ατίθασο μυστικό αστυνομικό Τομ Χάνσον κερδίζοντας απότομα φήμη. Θα ακολουθούσαν πολλές, θυελλώδεις σχέσεις, πριν από τη μακροχρόνια με την ηθοποιό – τραγουδίστρια Βανέσα Παραντί. Η Γουινόνα Ράιντερ, η Τζένιφερ Γκρέι, η Σέριλιν Φεν και η Κέιτ Μος ήταν μερικές από τις διάσημες σχέσεις του.

Ο ΤΙΜ ΜΠΑΡΤΟΝ. Με το που εγκατέλειψε τον Τομ Χάνσον στην εκπνοή της δεκαετίας του 1980, ο Τζόνι Ντεπ πήρε την πιο σοφή απόφαση της καριέρας του. Καλλιέργησε μια εκλεκτή σχέση με τον σκηνοθέτη Τιμ Μπάρτον. Η πρώτη ταινία τους ήταν ο «Ψαλιδοχέρης» και η τελευταία τους το – μέτριο – «Dark Shadows». Μεσολάβησαν έξι πολύ καλές ταινίες, μία εκ των οποίων και το «Sweeney Todd», με το οποίο ο Ντεπ διεκδίκησε για δεύτερη φορά το Οσκαρ.

Ο Μπάρτον ήταν που άνοιξε τα φτερά του Ντεπ, που τον βοήθησε να σκέφτεται. Ο Ντεπ κατάλαβε από πολύ νωρίς ότι είναι προτιμότερο να βγάζεις λίγα με κύρος από το να χαραμίζεσαι παίζοντας όπου να ‘ναι για περισσότερα χρήματα. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που μέχρι τα πρόσφατα χρόνια οι ταινίες του Ντεπ ενώ σημείωναν καλλιτεχνική επιτυχία είχαν ελάχιστη ως μηδαμινή απήχηση στα ταμεία («Ο νεκρός», «Εντ Γουντ», «Ντόνι Μπράσκο», «Φόβος και παράνοια στο Λας Βέγκας»).

Ο Ντεπ ποτέ δεν πτοήθηκε γιατί ποτέ δεν ξεφτιλίστηκε (αν και, όπως είπα παραπάνω, οι δύο συνέχειες των «Πειρατών», της πρώτης ταινίας που τον κατέταξε στους εμπορικούς σταρ, έγιναν για οικονομικούς λόγους). Το απέκτησε το επαγγελματικό κύρος, γι’ αυτό και, όπως είχε πει και ο φίλος του, ο Μάρλον Μπράντο, είναι ο καλύτερος ηθοποιός της γενιάς του.

Ας μείνουμε σε αυτό, γιατί αυτό έχει τελικά σημασία, όχι ο άνθρωπος και οι αδυναμίες του.