Το πιο απλό κριτήριο αξιολόγησης

Γελάω πραγματικά με αυτές τις εκτιμήσεις αμφισβητούμενων φάσεων που κάνει η Κεντρική Επιτροπή Διαιτησίας κατόπιν εορτής και σχεδόν πάντα για να δείξει πόσο καλή δουλειά έχουν κάνει οι διαιτητές, είτε εντός αγωνιστικού χώρου, είτε στο VAR. Προχθές δόθηκε στη δημοσιότητα η ανάλυση κάποιων δύσκολων φάσεων που έχουν να κάνουν με υποδείξεις οφσάιντ – πέντε τον αριθμό – και η ΚΕΔ απεφάνθη μετά την ανάλυσή τους ότι οι διαιτητές έσφαλαν μόνο σε μια περίπτωση: στο ματς Παναθηναϊκός – Ξάνθη. Μεταξύ άλλων υπήρξε εκτίμηση και για το γκολ του Σουντανί στο Βόλος – Ολυμπιακός: η ΚΕΔ ισχυρίζεται ότι η ανάλυση της φάσης λέει ότι δεν πρέπει να μετρήσει και κάποιοι που πήραν την ασίστ της ισχυρίζονται ότι κακώς έγινε τότε φασαρία. Μόνο που ξεχνούν ότι σε εκείνο το ματς ο Ολυμπιακός ζητά και δυο πέναλτι και είχαν γίνει και άλλα πολλά. Τόσα ώστε υπήρξαν μηνύσεις των διαιτητών από τον κ. Σάββα Θεοδωρίδη, αλλά και σιωπηρές τιμωρίες των εμπλεκομένων. Ωστόσο κι αυτά ακόμα είναι μάλλον άχρηστες επισημάνσεις μπροστά σε αυτό που είναι η γενική, μεγάλη εικόνα του πρωταθλήματος.

Δεδομένα

Στο τέλος του πρωταθλήματος, στο οποίο κάποιοι ισχυρίζονται ότι όλα ήταν ιδανικά, έχουμε τα εξής δεδομένα. Πρώτον ο αρχιδιαιτητής Μέλο Περέιρα, ο τύπος που τρία χρόνια διοίκησε τη διαιτησία εισπράττοντας αμοιβές μεγαλύτερες από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, απομακρύνθηκε από τη θέση του χωρίς κανείς να έχει το κουράγιο να ζητήσει την παραμονή του: δάκρυσαν για αυτόν μόνο κάτι ξενοδόχοι γιατί ήταν καλός πελάτης. Δεύτερον ο πρόεδρος της ΕΠΟ Βαγγέλης Γραμμένος προσπαθεί κι αυτός να φύγει από τη θέση του κάνοντας εκλογές: από πουθενά δεν προκύπτει ότι αυτοί που τον ψήφισαν και τον εξέλεξαν θέλουν τη συνέχεια της παρουσίας του. Τρίτον έφυγε από τη θέση του (για μένα μάλιστα κακώς…) ο πρόεδρος της Λίγκας Μηνάς Λυσάνδρου που παρέδωσε τον Συνεταιρισμό στον αντιπρόεδρο του ΠΑΟ Λεωνίδα Μπουτσικάρη. Με απλά λόγια αυτό που θέλω να πω είναι ότι αν οι τρεις ανώτεροι θεσμικοί άρχοντες του ποδοσφαίρου μας έχουν κουνήσει μαντίλι δυο τινά συμβαίνουν: ή ήταν άριστοι στα καθήκοντά τους (κι απλά τους αδίκησαν όσοι τους στήριζαν) ή ζήσαμε ένα πρωτάθλημα που τα θεσμικά του όργανα ήταν τσίρκο κανονικό. Αν ισχύει το πρώτο ας ζητήσουν οι υποστηρικτές της άποψης την παραμονή του Περέιρα και του Γραμμένου. Να βρέξει ντομάτες, που είναι και ο καιρός τους…

Πιέσεις

Την Τετάρτη το βράδυ μαθαίνω πως ασκήθηκαν πιέσεις στην ΕΠΟ από την ίδια την UEFA για διεξαγωγή του τελικού του Κυπέλλου την ερχόμενη Τετάρτη: στη Νιόν κάποιοι έλαβαν σοβαρά στα υπόψη τους τις επιστολές του Ολυμπιακού. Ο κ. Γραμμένος από όσα γνωρίζω είχε αρχικά την καλή διάθεση να γίνει το ματς, αφού η ομοσπονδία κινδυνεύει να χάσει και τα χρήματα της COSMOTE TV που δεν θέλει να γίνει το ματς στα τέλη Αυγούστου. Παρ’ όλα αυτά δεν υπήρξε κάποια εξέλιξη. Μου λένε ότι η ΑΕΚ αρνήθηκε κάθε συζήτηση – ίσως ισχύει, ίσως δεν ισχύει, αλλά δεν καταλαβαίνω τι σημασία έχει. Από πότε μια ομοσπονδία ρωτά τις ομάδες πότε θέλουν να αγωνιστούν; Εγώ ξέρω ότι ισχύει αυτό που γραπτώς δήλωσε ο πρόεδρος της ομάδας, ο κ. Ασλανίδης: «Θα παίξουμε όποτε μας πουν» είπε δηλώνοντας σεβασμό στους θεσμικούς φορείς. Τι εμποδίζει την ΕΠΟ άραγε; Αυτό είναι μια εξήγηση που μας χρωστά η ομοσπονδία. Οπως μας χρωστά και μια διευκρίνιση για το αν όντως επιθεώρησε (!) το γήπεδο της Ριζούπολης η υπάλληλος της ΕΠΟ Λώρα Δημητρίου, ο μπαμπάς της οποίας αποφάσισε μεταξύ άλλων για τη διεξαγωγή του τελικού σε αυτό. Αν μια κόρη έδωσε το πράσινο φως για την απόφαση του πατέρα της πρέπει να το ξέρουμε. Διότι και η κωμωδία έχει τα όριά της.

Κυβέρνηση

Ολα πάντως αυτά που είδαμε τον τελευταίο καιρό δημιουργούν έναν μεγάλο προβληματισμό σε κυβερνητικό επίπεδο. Μέχρι τώρα η εντύπωση που είχε η κυβέρνηση είναι ότι αρκεί μια καλύτερη συνεννόηση με τη FIFA/UEFA για να δημιουργηθεί ένα καλύτερο πλαίσιο για τη θεσμική λειτουργία του ποδοσφαίρου μας. Σιγά σιγά όλοι καταλαβαίνουν πως το μεγάλο πρόβλημα είναι οι άνθρωποι και πως υπάρχει μια κάστα ανθρώπων που θεωρεί το ποδόσφαιρο και τη διοίκησή του κάτι σαν τσιφλίκι τους. Οι συγκεκριμένοι μπορούν άνετα να αποφασίζουν για οτιδήποτε, προκαλώντας διασυρμούς που δεν χρεώνονται. Το να μην μπορεί να γίνει π.χ. ο τελικός του Κυπέλλου Ελλάδος στα μάτια του απλού πολίτη σημαίνει απλά πως η χώρα είναι μια Μπανανία και τίποτα άλλο. Κι αυτό δεν είναι πρόβλημα για την ΕΠΟ, τον Γραμμένο ή τον Δημητρίου και τη θυγατέρα του που λέγεται ότι κάνει και ελέγχους στα γήπεδα. Είναι πρόβλημα για την κυβέρνηση και την εικόνα της. Ενα πρόβλημα που θα μεγαλώσει κι άλλο κι ας μην υπάρχει αντιπολίτευση που να ρωτά κάτι για όλο αυτό το μπάχαλο…

Αναδιάρθρωση

Στο μεταξύ γίνεται συζήτηση για την αναδιάρθρωση κι όποιος κάτι έχει να κερδίσει ζητά μια στα μέτρα του. Ο ΠΑΟΚ κι ο Παναθηναϊκός σχεδιάζουν μια Σουπερλίγκα 18 ομάδων και δεν θέλουν play off και play out. Αλλοι θέλουν δυο ομίλους στη Σούπερλιγκ 2, άλλοι δυο ομίλους στη Φούτμπολ Λιγκ, άλλοι 16 ομάδες στην πρώτη κατηγορία (και να μην υποβιβαστεί ούτε ο Πανιώνιος) κι άλλοι να υποβιβαστεί μόνο ο Πανιώνιος και κανείς άλλος σύλλογος σε όλες τις επαγγελματικές κατηγορίες. Και μολονότι όλα αυτά είναι θέματα που θα έπρεπε να αφορούν τις Λίγκες και μόνο, πονοκέφαλοι για τις εξελίξεις υπάρχουν και στο υφυπουργείο Αθλητισμού που προσπαθεί να δει τι θα γίνει. Αλλωστε πρόσφατα οι πρόεδροι των Λιγκών και διάφοροι πρόεδροι ομάδων είχαν συζητήσει το θέμα και με τον υπουργό Επικρατείας (και ποδοσφαίρου) Γιώργο Γερπατρίτη. Εγώ λέω ότι μάλλον πνίγονται σε μια κουταλιά νερό: θα έπρεπε απλά, ως κεντροδεξιά κυβέρνηση, να σκεφτούν τους νόμους της αγοράς που δίνουν λύση.

Μέρος

Η καλύτερη αναδιάρθρωση μπορεί να γίνει με τον εξής απλό τρόπο: αρκεί να αποφασίσει η κυβέρνηση ότι όποιος σύλλογος θέλει να πάρει άδεια συμμετοχής και να παίξει σε επαγγελματική κατηγορία οφείλει να καταβάλει μια εγγυητική επιστολή που θα καλύπτει όχι το σύνολο, αλλά ένα μέρος των συμβολαίων παικτών και προπονητών. Αν αυτό το ποσό είναι ας πούμε 250 χιλιάδες ευρώ, η αναδιάρθρωση θα γίνει από μόνη της: θα εξαφανιστούν όσοι λεφτά δεν έχουν σκοπό να βάλουν και όσοι θέλουν να παίζουν σε πρωταθλήματα με σκοπό τις ανατροπές που πληρώνουν πολλά. Θα μείνουν μόνοι αυτοί που χρήματα μπορούν να επενδύσουν κι επειδή είναι λίγοι εύκολα θα τοποθετηθούν σε δυο επαγγελματικές κατηγορίες…