ΜΙΑ ΔΥΣΚΟΛΗ, ΜΑ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ

Ορισμένες γειτνιάσεις είναι κάπως σαν τις σχέσεις μεταξύ των μελών μιας δυσλειτουργικής οικογένειας. Οσο άσχημα κι αν τα πηγαίνουν μεταξύ τους, υπάρχει πάντα ένας δεσμός που τους θα αναγκάζει να αναζητούν τρόπους να συνυπάρχουν χωρίς να σκοτώνονται.

Μοιάζει μεν προφανής η παρομοίωση αυτή όταν μιλάμε για τις σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας, αλλά το προφανές δεν είναι πάντοτε και αφελές, απλώς τείνουμε να το ξεχνάμε επεκτείνοντας τους προβληματισμούς μας.

Δεν υπάρχει, άλλωστε, καμία αμφιβολία ότι η Τουρκία αυτή την περίοδο κάνει οτιδήποτε περνάει από το χέρι του Ερντογάν για να συντηρεί μια ένταση που γι’ αυτόν έχει προφανή οφέλη. Με μια οικονομία στα τάρταρα, ένας ηγέτης αποφασισμένος να αποκόψει τη χώρα από τους όποιους, έστω και προσχηματικούς, δεσμούς της από τη Δύση, τον Ερντογάν τον συμφέρει να ενισχύει στον λαό του το αφήγημα ότι διά της ισχύος θα επανακτήσει αυτά που τάχα τους στερούν.

Για εμάς όμως; Οι μνήμες και τα παραδείγματα που διαβάζουμε συχνά μπορεί να γίνουν πολύ επιλεκτικά αλλά η Ιστορία, παρ’ όλα αυτά, δεν σβήνει. Κι αυτή έχει δείξει ότι η Ελλάδα μπορεί κάθε τρεις και λίγο να ακούει αυτές τις απειλές, αλλά πραγματικά, πρακτικά, χαμένη βγήκε όσες φορές υπέκυψε στις κραυγές αυτών που παρουσίαζαν ως αδυναμία την εξάντληση των διπλωματικών οδών, που επιτρέπουν εδώ και τόσα χρόνια στα δύο γειτονικά κράτη να συμβιούν, έστω και με προκλήσεις, εικονικές «μάχες» στον αέρα και αμφισβητήσεις. Εχοντας δει τι σημαίνει απώλεια δικαιωμάτων και ζωών, ο καθένας μπορεί να κάνει τις συγκρίσεις του.

ΤΖΙΝΑ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ