Πολιτική ορθότητα και υπερβολές

Οι δεκαετίες ’60 – ’70 με τις εξεγέρσεις και τις αμφισβητήσεις τους δεν προκάλεσαν ανατροπές καθεστώτων. Προκάλεσαν όμως βαθιές αλλαγές στις κοινωνίες, στις αντιλήψεις τους και στις συμπεριφορές τους. Αλλαγές που, σε μεγάλο μέρος του κόσμου, προχώρησαν και τελικά θεσμοθετήθηκαν με νόμους και κανόνες. Αλλαγές υπέρ της ισότητας των φύλων, για την αποδοχή της διαφορετικότητας, ενάντια στον ρατσισμό και άλλες.

Αυτές τις αλλαγές, αυτές τις προοδευτικές κατακτήσεις δεν τις χώνεψαν ποτέ οι αντιδραστικοί, οι συντηρητικοί, οι βολεμένοι στα παλιά στερεότυπά τους. Αυτούς βόλεψε το «πακετάρισμά» τους κάτω από τον όρο «πολιτική ορθότητα» γιατί έτσι εύκολα μπορούν να βάλλουν κατά του συνόλου με αφορμή κάποια ακραία εκδοχή, κάποια ατυχή περίπτωση, όπως παλιότερα π.χ. που είχε καταδικασθεί οκτάχρονο αγόρι για «παρενόχληση» συμμαθήτριάς του.

Πρόσφατα στις ΗΠΑ, μετά τον μαύρο Πρόεδρο Ομπάμα, έχουμε την ακραία αντίθεση ενός Προέδρου (για πόσο ακόμα;) Τραμπ που με λόγια και έργα επιχείρησε και επιχειρεί να ανατρέψει ό,τι κέρδισε η κοινωνία εδώ και μισό αιώνα.

Πιστεύω ότι αρωγοί στην προσπάθεια ανατροπής αυτών των προοδευτικών κεκτημένων έρχονται εκούσια ή ακούσια, είτε από διαστρεβλωμένη «προοδευτική» έξαρση είτε από πιο ευτελή κίνητρα, διάφοροι και διάφορες.

Γιατί είναι μάλλον… καθυστερημένο η γηραιά, πρώην στάρλετ, να διεκδικεί όχι απλώς, έστω, ηθική δικαίωση αλλά χρηματική αποζημίωση για σεξουαλική παρενόχληση που καταγγέλλει ότι υπέστη πριν 40 χρόνια. Αυτό υπονομεύει την προσπάθεια των γυναικών εκείνων που υπέστησαν ή υφίστανται κακοποίηση χτες, σήμερα και βρίσκουν το θάρρος (γιατί χρειάζεται θάρρος) να το καταγγείλουν.

Γιατί είναι μάλλον γελοίο να μουτζουρώνεις ή να ρίχνεις αγάλματα κάποιων που ζούσαν πριν διακόσια ή τρακόσια χρόνια σε μια ρατσιστική (γιατί έτσι ήταν τότε) κοινωνία. Στα κάτω κάτω το άγαλμά τους έχει στηθεί για άλλα τους επιτεύγματα, όχι για τον καταγγελλόμενο ρατσισμό τους. Αν πάμε πιο πίσω πρέπει και εμείς εδώ να ρίξουμε όλα τα αρχαία αγάλματα. Ας μην ξεχνάμε ότι στη δημοκρατική Αθήνα του Περικλή, για την οποία είμαστε περήφανοι, υπήρχε δουλεία.

Με τούτα και με κείνα αυτές οι υπερβολές δίνουν τροφή στους Τραμπ της προεδρίας των ΗΠΑ αλλά και στους Τραμπ της γειτονιάς για να κτυπήσουν, να προσπαθήσουν να γελοιοποιήσουν και τελικά να ανατρέψουν ό,τι έχει τσουβαλιαστεί στην «πολιτική ορθότητα». Γιατί, ακόμα, έτσι αποδυναμώνεται η προσπάθεια να αντιμετωπιστούν σημερινά φαινόμενα υποβόσκοντος και «καταπιεσμένου» αντρικού σωβινισμού ή σεξισμού, ή ρατσισμού που αδράχνουν την ευκαιρία που τους δίνουν αυτές οι ανιστόρητες υπερβολές για να βγουν στην επιφάνεια. Η αντιμετώπιση αυτών των φαινομένων είναι το ζητούμενο σήμερα και όχι τι απόψεις είχε ο Τζορτζ Ουάσιγκτον για το φυλετικό ζήτημα ούτε αν ο Θεμιστοκλής είχε δούλους σπίτι του. Λοιπόν, «προοδευτικέ» φίλε, αντί να επιδιώκεις λογοκρισία για το προπολεμικό βιβλίο «Οσα παίρνει ο άνεμος» που αναφέρεται στον αμερικάνικο Νότο του 19ου αιώνα, προ του αμερικάνικου εμφυλίου, καλλίτερα πήγαινε πλύνε και κανένα πιάτο.

Γιατί οι εύκολα λοιδορούμενες υπερβολές βλάπτουν το βασικό διακύβευμα, δηλαδή την ουσία της πολιτικής ορθότητας.

Ο Σπύρος Καβουνίδης είναι δρ Πολιτικός Μηχανικός