Στην πυρά

Την 4η Αυγούστου του 2017 στα Κύθηρα ξημέρωσε μια λαμπερή, μέρα. Τουρίστες και ντόπιοι απολάμβαναν τη θερινή ραστώνη, οι εργαζόμενοι στον τουρισμό δούλευαν για να εξασφαλίσουν την υψηλού επιπέδου φιλοξενία για την οποία φημίζεται το νησί, κάποιοι άλλοι κάπου αλλού (έτυχε να βρίσκομαι κι εγώ ανάμεσα στους τελευταίους) ετοιμάζονταν να επισκεφθούν το νησί που απαθανάτισε στον περίφημο πίνακά του ο Βατώ – και που οι περισσότεροι τον μάθαμε από την ταινία «Μια ζωή την έχουμε» του Τζαβέλλα με τον Χορν.

Ολα αυτά τα ειδυλλιακά κράτησαν έως το μεσημέρι. Τότε ξέσπασε η φωτιά στο κέντρο του νησιού. «Εάν δεν ήξερα τόσο καλά την περιοχή, θα είχα καεί» μου έλεγε η φίλη που θα με φιλοξενούσε. Και μου περιέγραφε σκηνές που παρέπεμπαν σε ταινίες καταστροφής με ανθρώπους παγιδευμένους μέσα στα αυτοκίνητά τους που δεν ήξεραν από πού να ξεφύγουν, με τουρίστες αλλόφρονες να πέφτουν στη θάλασσα ή, τις επόμενες νύχτες, να κοιμούνται στην παραλία. Σαν σκηνές από «προσεχώς» αυτού που είδαμε να γίνεται, ένα χρόνο αργότερα, στο Μάτι και στοίχισε 102 ζωές.

Μια εβδομάδα κράτησε το κακό. Εφτά μέρες καιγόταν το νησί. Η εναέρια πυρόσβεση σχεδόν ανύπαρκτη. Θέμα τύχης που δεν θρηνήσαμε και τότε ζωές. Και, κυρίως, αυτοθυσίας των ντόπιων, των απλών πυροσβεστών και των εθελοντών που έσπευσαν να βοηθήσουν. Μου έλεγαν τότε ότι μπήκαν μπροστά οι Αλβανοί που μένουν χρόνια στο νησί και έχουν γίνει ένα με τους ντόπιους και έκοβαν με τσεκούρια τους θάμνους για να μην επεκταθούν οι φλόγες. Οι πυροσβέστες κατάκοποι, ύστερα από πολυήμερη μάχη με τη φωτιά σε άλλη περιοχή, έφθασαν στα Κύθηρα χωρίς κάποιος να έχει προνοήσει να τους εφοδιάσει με ένα μπουκαλάκι νερό. Οι κάτοικοι τούς έδωσαν να πιουν, οι ντόπιοι εστιάτορες φρόντισαν για το φαγητό τους. «Δεν έμαθα ποτέ το όνομα εκείνου του παλικαριού, δεν θα ξεχάσω όμως σε όλη μου τη ζωή το βλέμμα του» θυμάται σήμερα ένας Τσιριγώτης.

Τρία χρόνια μετά, μαθαίνουμε ότι το κακό έγινε για μια εσωτερική κόντρα στην Πυροσβεστική. Πάνω χέρι, κάτω χέρι, τίνος είν’ το πιο μεγάλο κι ας γίνουν τα Κύθηρα στάχτη. Αστραψε και βρόντηξε ο δήμαρχος του νησιού.

Τριάντα εννέα ετών ο Στράτος Χαρχαλάκης, γιος τσιριγώτη ψαρά. Μετρά όμως είκοσι χρόνια στην Αυτοδιοίκηση και από το 2014 είναι δήμαρχος Κυθήρων. Με εξαιρετικές σπουδές αλλά και με την, καλώς εννοούμενη, μαγκιά του νησιώτη. «Θα κινητοποιήσω όλους τους κυθήριους νομικούς και δεν θα αφήσω άψαχτο ούτε καπάκι από στυλό» είπε. «Για την Ελλάδα που δεν είναι αυτή που νομίζει ο Ματθαιόπουλος, είναι άλλη… Αυτή που θέλουμε εμείς».

Ο λόγος του Χαρχαλάκη δεν είναι ξύλινος όπως των παλιότερων πολιτικών ούτε όμως και πλαστικός όπως πολλών νεότερων. Είναι ένας λόγος γεμάτος χυμούς.