Να αναγεννηθεί {LF}από τις στάχτες του

Κλαίνε στη Νέα Σμύρνη; Ασφαλώς και όχι. Είναι υπερήφανοι. Καμαρώνουν για την Πλατεία τους που δεν τη συγκρίνουν με καμιά άλλη και ασφαλώς έχουν ψηλά τον Πανιώνιο και δεν δέχονται να υποστηρίζουν κάτι διαφορετικό. Τον θεωρούν ισοϋψή με όλες τις υπόλοιπες ομάδες.

Υπό αυτή την έννοια, ναι, δεν κλαίνε. Αλλά φέρουν βαρέως τον εφετινό υποβιβασμό. Κυρίως οι παλαιότεροι, αυτοί που τη δεκαετία του ’80 είδαν τον Πανιώνιο να αντέχει και να βγαίνει αλώβητος ύστερα από δύο ματς μπαράζ. Για το τι έφταιξε, πολλά μπορούν να ειπωθούν. Αλλά ο Πανιώνιος δεν ξεψύχησε. Εχει ακόμη παλμό. Και μολονότι αυτή η φουρνιά δεν έχει τα σούπερ ταλέντα και αυτό αποδείχθηκε περίτρανα στο χορτάρι, μπορεί να τα καταφέρει στο μέλλον. Να αναγεννηθεί από τις στάχτες του. Ισως και μέσω μιας αναδιάρθρωσης, γιατί πρόκειται για κάτι που συζητείται έντονα. Αυτό που απαιτείται είναι σύνεση. Καθόλου εφησυχασμός. Συσπείρωση. Ο Πανιώνιος έχει τα πάντα. Ανθρώπους που τον αγαπούν παράφωρα. Μεγάλους σε ηλικία που αναπολούν πάντα τις χαμένες πατρίδες. Νέους που μπολιάστηκαν με τα πιστεύω μιας ομάδας που τους γοητεύει κι ας μην κατακτά συχνά τίτλους. Ενα γήπεδο που παραμένει στα μάτια πολλών ένα από τα ωραιότερα του Λεκανοπεδείου. Θυμούνται ή ακούνε για τους παλιούς παικταράδες και νιώθουν να ψηλώνουν. Τον αίλουρο Πεντζαρόπουλο. Τον «αέρα» Σαραβάκο. Τον Θωμά τον θεό των γκολ. Τον ανεπανάληπτο Αναστόπουλο. Τους διόσκουρους Σκρέκη και Θεοφιλόπουλο. Τον Λίμα. Τον Μωραϊτέλη. Τον Δέδε. Τόσοι και τόσοι φόρεσαν την κυανέρυθρη. Την τίμησαν με τον ιδρώτα τους. Κάποιοι με το αίμα τους. Εβλεπες τα παιδιά του Πανιωνίου που καθηλώθηκαν στο χορτάρι του Περιστερίου το βράδυ του Σαββάτου και ένιωθες αμέσως ότι κάτι σοβαρό συμβαίνει. Δεν είναι απλό πράγμα ο υποβιβασμός του Πανιωνίου. Αλλά είναι βέβαιο ότι η ομάδα θα επανέλθει. Δεν πρόκειται για σύλλογο- φωτοβολίδα, από αυτούς που ξεφύτρωσαν τα χρόνια της κρίσης με αγορασμένο ΑΦΜ και στην πορεία εξαφανίστηκαν από τον χάρτη. Στη Νέα Σμύρνη πνέει άλλος αέρας. Ποιος όμως μπορεί να κατηγορήσει τον Χρήστο Δάρα ότι δεν έδωσε το άπαν των δυνάμεών του για να κρατηθεί ο Πανιώνιος; Πρόσφερε περισσότερα και από όσα ανέμεναν αρκετοί και μάλιστα σε πολλούς τομείς.

Τώρα είναι η δύσκολη στιγμή. Ομάδες που έπεσαν και κατρακύλησαν υπάρχουν αμέτρητες στο διάβα των χρόνων. Ο Πανιώνιος , ωστόσο, δεν ανήκει σε αυτό το κλαμπ. Διότι κοιτά πάντα προς τα ψηλά και όχι προς τα κάτω.