Μόνο η οργή δεν φτάνει

«Είναι ένα παραλυτικό συναίσθημα. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτε γι’ αυτό». Σκέφτηκα πολλές φορές το τελευταίο διάστημα αυτή τη φράση της Τόνι Μόρισον για την οργή. Υπήρχαν πολλοί λόγοι για να είναι οργισμένος κανείς. Η βίαιη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ, ο τρόπος που μεταχειρίζεται η αστυνομία τους μαύρους εδώ στη Βρετανία και η άρνηση αυτής της πραγματικότητας, τα υψηλά ποσοστά θανάτων των μαύρων από τον Covid 19. Oπως πολλοί άλλοι όμως βρέθηκα στη δυσάρεστη θέση να πρέπει να απολογούμαι γι’ αυτήν την οργή σε ανθρώπους που δεν το καταλαβαίνουν.

Η δίκαιη οργή έχει θέση στη ζωή μας – είναι ένα καθαρτικό και ανακουφιστικό συναίσθημα. Δεν φτάνει όμως για να αλλάξει ο κόσμος. Δεν είναι καθόλου σωστό ασφαλώς. Αντίθετα, πρόκειται για μια διπλή αδικία. Οχι μόνο δεν μπορούν οι άνθρωποι που υφίστανται τον ρατσισμό να μοιραστούν την οργή τους, αλλά επιπλέον θα πρέπει να εξηγήσουν και να πείσουν πως αυτή η οργή είναι δίκαιη.

Διανύουμε μια δύσκολη περίοδο στον αγώνα για τη φυλετική ισότητα. Ασφαλώς εδώ στη Βρετανία έχει σημειωθεί πρόοδος σε σχέση με 50 χρόνια πριν. Υπάρχει όμως ένας κόσμος που θέλει να φέρει από τις ΗΠΑ και να ρίξει σε αυτή εδώ τη χώρα τον σπόρο των «πολιτισμικών πολέμων» και να απαξιώσει εκείνους που μάχονται κατά του ρατσισμού. Την ίδια ώρα αυξάνονται τα εγκλήματα ρατσιστικού μίσους, ενώ είναι από πέντε έως εννέα φορές πιο πιθανό να σταματήσει για έλεγχο η αστυνομία έναν μαύρο από έναν λευκό.

Εμείς τι πρέπει να κάνουμε σε ένα τέτοιο εχθρικό περιβάλλον; Να προσπαθήσουμε, όσο απίστευτα μεγάλη και αν μοιάζει η προσπάθεια, να διοχετεύσουμε τη δίκαιη οργή μας σε έναν παραγωγικό διάλογο και να εμπνευστούμε από αυτούς που κατάφεραν να το κάνουν. Ο τρόπος που διεκδίκησαν το δικαίωμά τους στον γάμο οι ομοφυλόφιλοι στις ΗΠΑ είναι ένα λαμπρό παράδειγμα.