Οι ιδιοκτήτες {LF}του ποδοσφαίρου

Σε ποιον ανήκει το ποδόσφαιρο; Πρόκειται για το ερώτημα της επικαιρότητας στη Γερμανία. Φίλαθλοι από κάθε γωνιά της χώρας δημιούργησαν μια συμμαχία υπό την ταμπέλα «Το Ποδόσφαιρό μας», με στόχο να ασκήσουν πιέσεις στην ομοσπονδία και τη λίγκα για να προωθήσουν την ατζέντα τους.

Ο τίτλος της συμμαχίας ενόχλησε τον ισχυρό άνδρα της Μπάγερν, Καρλ Χάιντς Ρουμενίγκε. Τον χαρακτήρισε αλαζονικό και πιθανόν να έχει δίκιο. Τους απάντησε πως το ποδόσφαιρο ανήκει σε όποιον παίζει, χωρίς να έχει σημασία το επίπεδό του. Υπενθύμισε δε στους φιλάθλους πως είναι μέρος του αθλήματος αλλά δεν τους ανήκει.

Μέχρι χθες το πρωί 2.300 φαν κλαμπ και 12.000 φίλοι του αθλήματος είχαν υπογράψει τη δήλωση πρωτοβουλίας. Σε ένα από τα αιτήματά τους απαιτούν να έχουν λόγο για τη διαχείριση των χρημάτων που προέρχονται από την τηλεόραση.

Σχεδόν παντού στον κόσμο οι φίλαθλοι πιστεύουν πως έχουν λόγο στον τρόπο λειτουργίας των ομάδων τους. Στα αιτήματα και τις πρωτοβουλίες τους πάντοτε τους διαφεύγει μια σημαντική λεπτομέρεια: οι σύλλογοι είναι επαγγελματικοί και λειτουργούν με κανόνες της αγοράς και όχι με το συναίσθημα.

Δεν υφίσταται ζήτημα συνδιαχείρισης όσα συνθήματα κι αν φωνάξουν, όσες απειλές κι αν εκτοξεύσουν, όση βία κι αν χρησιμοποιήσουν. Το περισσότερο που μπορούν να πετύχουν είναι να ωθήσουν στην έξοδο τον προπονητή και την ηγεσία του συλλόγου, μια εξέλιξη που όπως έχει αποδειχτεί τα μάλα και στα δικά μας ποδοσφαιρικά ύδατα, οδηγεί σε ναυάγια και τραγωδίες.

Η διαμαρτυρία είναι κατανοητή. Οι απαιτήσεις το ίδιο. Κανείς δεν θέλει να βλέπει την αγαπημένη του ομάδα να παραπαίει. Ομως κανείς δεν έχει το δικαίωμα να επιβάλει απόψεις, όταν μάλιστα δεν έχει βάλει ποτέ το χέρι στην τσέπη για να πληρωθούν χρέη και τρέχουσες υποχρεώσεις. Διαφορετικά, στην αργκό αυτό λέγεται «τσάμπα μαγκιές».