Μοιραίοι{CR}

Η λέξη παραπέμπει σε κάποιον ή κάτι που έπαιξε κάπου αποφασιστικό ρόλο. Αρνητικό, συνήθως, αν και όχι αναγκαστικά: μια μοιραία γυναίκα, ας πούμε, είναι εκείνη που ασκεί ακαταμάχητη γοητεία. Στην περίπτωση του Νίκου Παππά, πάντως, δεν υπάρχει αμφιβολία: ο ρόλος του στην αποδόμηση των υπολειμμάτων ενός κατ’ όνομα αριστερού κόμματος είναι και αποφασιστικός και ολέθριος.

Υπάρχουν όμως και μοιραίοι άνθρωποι που έχουν κατορθώσει να κρατήσουν αυτό τους το κατόρθωμα σχετικά κρυφό. Στο συναρπαστικό βιβλίο του πρέσβη ε.τ. Αριστείδη Αγαθοκλή με τίτλο «Το ταξίδι ενός έλληνα διπλωμάτη» (εκδ. Παπαζήση), διαβάζουμε για παράδειγμα πώς ο Πέτρος Μολυβιάτης, πρώην συνεργάτης του Κωνσταντίνου Καραμανλή και πρώην υπουργός Εξωτερικών, τίναξε στον αέρα την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας στα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό.

Ο Αγαθοκλής, που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη συμφωνία του Ελσίνκι, ήλπιζε ακόμη και μετά την απόρριψη του σχεδίου Ανάν από τους Ελληνοκύπριους ότι με αντάλλαγμα την πρόοδο των συνομιλιών για την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ ο Ερντογάν θα εμφανιζόταν θετικός στον διάλογο – με προοπτική πάντα τη Χάγη. Εκπληκτος διαπίστωσε έτσι το φθινόπωρο του 2004 ότι ο Μολυβιάτης είχε δώσει οδηγίες να κάνουν πίσω οι έλληνες διαπραγματευτές σε σχέση με το σημείο όπου είχαν φτάσει οι συνομιλίες επί Σημίτη. Και ότι στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο εκείνου του Δεκεμβρίου, πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών δεν ζήτησαν να επαναληφθεί το περιεχόμενο των Συμπερασμάτων του Ελσίνκι.

Την ίδια επισήμανση είχε κάνει και ο Κώστας Σημίτης με άρθρο του τον περασμένο Δεκέμβριο στα ΝΕΑ με τίτλο «Μια επιτυχία που δεν ολοκληρώθηκε». Εκείνος, βέβαια, ήταν υποψιασμένος. Οπως αποκαλύπτει ο Αλέξης Ηρακλείδης στο βιβλίο του «Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειος» (εκδ. Θεμέλιο), όταν η Νέα Δημοκρατία νίκησε στις εκλογές του Μαρτίου του 2004, ο Σημίτης θέλησε να εγχειρίσει τον φάκελο με τα μέχρι τότε πεπραγμένα των διερευνητικών επαφών στον Κώστα Καραμανλή. Ο νέος πρωθυπουργός και ο Μολυβιάτης αρνήθηκαν να τον παραλάβουν, λέγοντας ότι δεν τον χρειάζονται!

Εναν χρόνο νωρίτερα, ο τότε πρόεδρος της Κύπρου Τάσσος Παπαδόπουλος, ο Καραμανλής και ο Μολυβιάτης είχαν αρνηθεί στο Μπούργκενστοκ της Ελβετίας να ανταποκριθούν στο κάλεσμα του Κόφι Ανάν για μια τελευταία συζήτηση επί του σχεδίου του. Τροπολογίες έστειλαν μόνο οι Τούρκοι. Κι έτσι, γράφει ο Αγαθοκλής, ο Παπαδόπουλος ανέβηκε στο μπαλκόνι με κροκοδείλια δάκρυα και έσπρωξε τον κυπριακό λαό στο ΟΧΙ, του οποίου ήταν ο ίδιος αρχιτέκτονας.

Τις συνέπειες εκείνων των πράξεων τις πληρώνουμε ακόμα. Και η ευθύνη δεν επιρρίπτεται στον Μολυβιάτη, αλλά στον… Ροζάκη. Το μόνο καλό είναι πως η δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη ότι άνοιξαν οι δίαυλοι επικοινωνίας ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, και ότι ο ίδιος μπορεί πια να τηλεφωνήσει στον Ερντογάν, φανερώνει κάποια ρήγματα στο δόγμα της ακινησίας. Η σκιά του Πέτρου Μολυβιάτη ίσως να μην έχει καλύψει τα πάντα.