Ο τίτλος που άναψε… φωτιές!

Οι αληθινοί φίλοι του μπάσκετ τη γνωρίζουν με το πραγματικό της όνομα: Μπασκόνια. Ορισμένοι έμαθαν την ύπαρξή της όταν έβλεπαν τους μαχητές της Ταουγκρές ή της Ταού Κεράμικα να αφήνουν την πατημασιά τους στην Ευρωλίγκα. Αργότερα ήρθε η Κάχα Λαμπροράλ. ‘H Kούτσα. Και τελικά εφέτος ξανά ως Μπασκόνια πανηγύρισε τον τίτλο στο ισπανικό πρωτάθλημα μπάσκετ για πρώτη φορά ύστερα από 10 χρόνια. Αυτή η ομάδα που μοιάζει να έχει… χίλια πρόσωπα (και ονόματα!) είναι σήμα κατατεθέν των Βάσκων. Οπως, καλή ώρα, η Αθλέτικ Μπιλμπάο. Αρνείται να χάσει, παλεύει έως το τέλος, αφήνει ώρες ώρες κατά μέρος το θέαμα και επιλέγει ένα πολεμικό στυλ παιχνιδιού που αρέσει στον κόσμο και ξεσηκώνει τους φανατικούς της οπαδούς. Είναι, όντως, ωραίο να βλέπουμε ξανά στον αφρό τέτοιες ομάδες στην Ισπανία, σαφώς με μπασκετική ιστορία, έστω και όχι με το ακριβοθώρητο πρόσωπο μιας Ρεάλ ή μιας Μπαρτσελόνα. Οι πανηγυρισμοί των οπαδών της ξεσήκωσαν τους πάντες. Εβαλαν φωτιές. Γιατί δεν είναι σύνηθες αυτό που συνέβη. Καταπατήθηκαν τα πρωτόκολλα για τον κορωνοϊό, αλλά δεν ένοιαζε – δυστυχώς – κανέναν από όλους όσοι είχαν στο μυαλό μόνο το επίτευγμα της Μπασκόνια.

Οπως άλλωστε συνέβη και πριν από λίγο καιρό με την κατάκτηση του Κυπέλλου από τη Νάπολι στην Ιταλία. Ο νότος γιόρτασε ένα τρόπαιο, ένιωσε πως το άξιζε και δεν είναι μακριά από την πραγματικότητα αυτή η προσέγγιση. Εστω και στα πέναλτι. Ολος ο κόσμος στάθηκε στον τρόπο που τα παιδιά του Γκατούζο έφτασαν στην κορυφή και ύψωσαν ένα Κύπελλο, το πρώτο στην εποχή πανδημίας.

Και μετά ήρθε η Λίβερπουλ. Τίτλος πρωταθλήματος μετά 30 χρόνια. Ισχύει το ήμουν νιος και γέρασα. Πόσοι και πόσοι είχαν λησμονήσει τι σημαίνει αυτή η επιτυχία για τους Κόκκινους. Και πόσοι ακόμη ένιωσαν να ξεπηδούν από μέσα τους συναισθήματα σχεδόν άγνωστα και μια χαρά ανείπωτη. Από αυτές που μόνον ο αθλητισμός μπορεί να προσφέρει. Τέτοιες που αντιλαμβάνεσαι ότι σε πετάνε ψηλά!

Τρεις ιστορίες για τρεις διακρίσεις αυτών των ημερών. Κάθε μια έχει τη δική της ιστορία. Σε όλες έπεσε ο φακός της δημοσιότητας. Ναι, μπορεί να μην ήταν όλες απρόσμενες, αλλά είχαν αυτό

το… κάτι που τις κάνει να μένουν στη μνήμη. Με τις τρεις αυτές ομάδες που έχουν το δικό τους κοινό που τις ακολουθεί πιστά, να ελπίζουν πως δεν θα αργήσουν πολύ να βιώσουν εκ νέου κάτι αντίστοιχο.