Μικροί και δύσκολοι περίπατοι

Οι μεγάλες παρεμβάσεις σε μια πόλη δεν είναι ποτέ απλώς και μόνο ζήτημα αισθητικής. Είναι ένα θέμα πολύπλευρο που έχει πάντοτε στο βάθος του και μια φιλοσοφία, είναι ένα πεδίο στο οποίο συναντιούνται ιδεολογίες, πολιτικές και κοινωνικές αντιλήψεις. Είναι θεμιτό, άρα, να δημιουργούνται γύρω από αυτές πολιτικές και επιστημονικές αντιπαραθέσεις. Στην Ελλάδα βέβαια η δημόσια αντιπαράθεση για τον «Μεγάλο Περίπατο» έχει υποβαθμιστεί στο πεδίο της καθημερινής κομματικής αντιπαράθεσης του διχασμού, στην οποία τον τόνο τον ορίζουν κυρίως τα τρολ του Twitter. Οταν η συζήτηση όμως υποβιβάζεται σε αυτό το επίπεδο, υποβιβάζονται ταυτοχρόνως τα επιχειρήματα όλων των πλευρών και, ακόμα περισσότερο, οι παρατηρήσεις των καλοπροαίρετων και τα προβλήματα των λιγότερο προνομιούχων. Ενα από αυτά, για το οποίο θα έπρεπε να μιλάμε περισσότερο, είναι το θέμα της προσβασιμότητας, για το οποίο οι άνθρωποι με αναπηρία διαμαρτύρονται χρόνια τώρα.

Ας το πούμε ευθέως: η Αθήνα, όπως και άλλες μεγαλουπόλεις, δεν είναι πολύ φιλική στον άνθρωπο που δεν είναι υγιής και αρτιμελής. Εχει προβλήματα υποδομών. Της λείπουν ράμπες (έχουν ευθύνη και διάφοροι δημόσιοι φορείς και ιδιώτες για τα κτίριά τους), υπάρχουν κακοτεχνίες στους οδηγούς τυφλών, τα πεζοδρόμιά της χρησιμεύουν για ασκήσεις ισορροπίας, δηλαδή για να παραπατάμε σαν να χορεύουμε ζεϊμπέκικο όσοι τυχεροί μάς έλαχε να έχουμε προβλήματα υγείας που δυσκολεύουν (επιτρέψτε μου τον α’ πληθυντικό, η προσωπική εμπειρία δεν χρειάζεται να κρύβεται). Επιπλέον είναι μια πολύ ζεστή πόλη, χωρίς σκιά στον δημόσιο χώρο στην οποία να μπορείς να καθίσεις – και, όχι, δεν αρκούν το Εθνικό Πάρκο, το Ζάππειο και οι καφετέριες, λείπουν σκιερά σημεία στα μέρη με κίνηση για όποιον χρειάζεται να ξαποστάσει.

Στην εποχή που η ευεξία είναι ιδεολογία αυτά καμιά φορά παραμερίζονται. Και, κακά τα ψέματα, για να μην τους αδικούμε όλους, ακόμα και οι πιο ευαίσθητοι από εμάς αν δεν μας τύχει να το ζήσουμε, ίσως δεν μπορούμε να αντιληφθούμε στο πραγματικό της μέγεθος τη λειτουργική αξία που έχουν το παγκάκι, η σκιά, το ίσωμα, η ράμπα. Αλλά μια πόλη δεν αρκεί να είναι όμορφη. Πρέπει να είναι και πρακτική, να είναι βιώσιμη. Ωστε ο «Μεγάλος Περίπατος» να επιτρέπει πρώτα από όλα αυτούς τους μικρούς καθημερινούς περιπάτους και να είναι συμπεριληπτικός για όλους.