«…και τότε μόνος και τώρα μόνος»

Στις 9 Φεβρουαρίου 2015 ο νεοεκλεγείς πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, ανέβηκε στο βήμα της Βουλής των Ελλήνων για να αναγνώσει τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησής του και με συγκινησιακό φόρτο στη φωνή δήλωσε πως «είμαστε κάθε λέξη του Συντάγματος».

Πέρασαν πέντε χρόνια από τότε με πολλές εντάσεις, πολλές υποθέσεις, πολλά κενά και πολλές περίεργες αντιλήψεις περί θεσμών να ξεδιπλώνονται, τόσες πολλές που χρειάστηκε συχνά να ανατρέξουμε σε εκείνη τη δήλωσή του.

Τις τελευταίες μέρες όμως, ο πρώην πρωθυπουργός που ταύτισε, μεγαλειωδώς, τον εαυτό του με τον καταστατικό χάρτη του πολιτεύματός μας αναζητείται, με την ελπίδα να μας απαντήσει επιτέλους σε όλα αυτά τα ερωτήματα που γέννησε μια εβδομάδα που συγκλόνισε τον ΣΥΡΙΖΑ.

Από το προηγούμενο Σάββατο, η χώρα παρακολουθεί άναυδη τη μια καταπληκτική ιστορία να σκάει μετά την άλλη, ξεκινώντας από την αποκάλυψη, από την εφημερίδα «Παραπολιτικά», μιας έρευνας της ΕΥΠ για την ύπαρξη παρακρατικού κυκλώματος με την εμπλοκή αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ., δικηγόρων και πολιτών. Σύμφωνα με το δημοσίευμα όμως, η έρευνα αυτή, για κακή τύχη όσων επιμένουν στο αφήγημα της καθαρότητας και της ηθικής, «σκόνταψε» το 2017 στον τότε υπουργό Εθνικής Αμυνας και πολυαγαπημένο, ακόμη, συγκυβερνήτη του Αλέξη Τσίπρα, Πάνο Καμμένο και στη σύζυγό του, Ελενα Τζούλη.

Οι απομαγνητοφωνήσεις των συνομιλιών που περιλαμβάνονται στη δικογραφία που παρουσίασαν τα «Παραπολιτικά» εμφανίζουν το ισχυρό ζεύγος να δίνει εντολές και υποδείξεις για τη σύλληψη των στελεχών της εφημερίδας, να ασκεί πιέσεις και να συνομιλεί με απόστρατο αξιωματικό που ελεγχόταν για τις δραστηριότητές του. Ολα αυτά με την ΕΥΠ να καταγράφει, υπό τη διεύθυνση του διοικητή της, Γιάννη Ρουμπάτη, και την έγκριση και ενημέρωση του πολιτικού προϊσταμένου της, του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα.

ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ… Εχει περάσει μία εβδομάδα ακριβώς κι ο λαός δεν γνωρίζει ακόμη τι ακριβώς ενέργειες έκανε ο Αλέξης Τσίπρας πολιτικά όταν βρέθηκε να ενημερώνεται για τα καμώματα αυτά του συγκυβερνήτη του. Ούτε κανένα από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ έμοιαζε να συγκινείται ιδιαίτερα, αφού παρήλαυναν στα ΜΜΕ δηλώνοντας περήφανοι που οι συνακροάσεις αυτές της ΕΥΠ γίνονταν επί των ημερών τους. Οσο για την εμπλοκή Καμμένου; Ο Νίκος Φίλης απαθής τον παρέδωσε στην τύχη του λέγοντας πως «τον έκρινε ο λαός, ας τον κρίνει η Δικαιοσύνη», ενώ ο Πάνος Σκουρλέτης παρενέβη… γλωσσολογικώς: ο όρος «παρακράτος» αφορά τη Δεξιά, μας είπε, άρα το πρώτο συνθετικό του ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, το ΣΥΡΙΖΑ, απαλλάσσεται αυτομάτως λόγω αριστεροσύνης.

Την υπόθεση Καμμένου ο ΣΥΡΙΖΑ αυτή την εβδομάδα φάνηκε να την περνά πιο εύκολα, πιο «ανέμελα» από όσο θα περίμενε κανείς.

Βασίστηκε στο «ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς» που λίγα εικοσιτετράωρα μετά το βρήκανε μπροστά τους.

« – Ο Παπαγγελόπουλος εντάξει…

– Πώς τον διαβάζεις;

– Εχει τη δική του ατζέντα και αυτό το σημείο το δικό σου… μαθαίνω για ποιον είναι, αλλά το σημείο το δικό σου είναι που γίνεται το conflict… ότι με τη δική του ατζέντα κάμπτει την ατζέντα του μαγαζιού».

«Το μαγαζί», η «τύπισσα» η εισαγγελέας, που θα της πει ο υπουργός «τι πας να κάνεις, κοριτσάρα μου», τα «πολλά λεφτά» και το «outsourcing», οι «ατζέντες», ο Μίμης, ο Γιώργος, ο Γιάννης και ο «Μπίμπη» που δεν τον νοιάζει αν πουν και καμιά κουβέντα παραπάνω για την Παλαιστίνη αυτοί που φόραγαν την καφίγια ως αξεσουάρ.

ΟΙ… ΜΠΙΖΝΕΣ. Ολα αυτά τα όμορφα, φιλικά και οικεία, με τη δική τους γλώσσα, τη γλώσσα των «μπίζνες» της πιάτσας και πρωταγωνιστή τον Νίκο Παππά, μέγα πολέμιο της διαπλοκής μιας κυβέρνησης που το είχε συνήθειο να κατηγορεί τους πολιτικούς αντιπάλους της ότι παραέχουν φιλικές επαφές με επιχειρηματίες και περιέφεραν ως μαύρα κατάστιχα τις λίστες Λαγκάρντ και Φαλτσιανί.

Η αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ολίγον τι σχιζοφρενική. Από τη μια επικαλούνταν τη «realpolitik» και τις διμερείς μας σχέσεις με το Ισραήλ και από την άλλη έκαναν παραλληλισμούς με το «βρώμικο ’89», κάνοντας τους ανθρώπους που θυμούνται τα πρόσωπα της περιόδου εκείνης και πού βρίσκονται σήμερα μερικοί εξ αυτών να τρίβουν τα μάτια τους από έκπληξη. Ολα αυτά βέβαια χρησίμευαν σε ένα πράγμα: στο να κρύψουν το ότι δεν βρέθηκαν στελέχη με το πρόσωπο και το όνομά τους να στηρίξουν γενναία και πλήρως τον Παππά. Και το ότι ο Αλέξης Τσίπρας τον άφησε πίσω και περιόδευε ανέμελος στο Μεσολόγγι πίνοντας ρακές και χαζεύοντας τσιπούρες ιχθυοκαλλιέργειας.

ΤΑ ΒΟΣΚΟΤΟΠΙΑ. Ο Νίκος Παππάς, ο άνθρωπος που δεν απολογήθηκε ποτέ, ούτε για το Ινστιτούτο Φλωρεντίας και τα βοσκότοπια, ο άνθρωπος που μας έλεγε ότι πήγαινε με λίαρ τζετ στην Καραϊβική και στο Καράκας για να συζητήσει παρέα με δικηγόρους των offshore αν θα αγοράσουμε ζαρζαβατικά από τον Μαδούρο, αυτός ο άνθρωπος που καμιά εξήγηση δεν ένιωθε πως μας χρωστάει, βρέθηκε ξαφνικά αντιμέτωπος με όλους, μα πιο πολύ με ολόκληρη την εικόνα της πολιτικής του ύπαρξης.

Επί τρία εικοσιτετράωρα σχεδόν έδινε συνεντεύξεις και «εξηγήσεις». Με κάθε απάντησή του όμως, έμοιαζε να βουλιάζει όλο και περισσότερο σε αντιφάσεις και κενά. Η κατάληξη της εβδομάδας, με την ανακοίνωση του Νίκου Παππά που αναλαμβάνει την ευθύνη με γλώσσα στεγνή και υπηρεσιακή, τον κάνει να μοιάζει σχεδόν με τραγικό ήρωα που υπέγραψε δήλωση ενοχοποίησής του. Αν και, εδώ και που τα λέμε, η κατάσταση αυτή τη στιγμή δεν περιγράφεται σε τραγωδία, σε τραγούδι περιγράφεται, και μάλιστα λαϊκό: «και τότε μόνος και τώρα μόνος».