Το πολύ το Κύριε ελέησον…

Στην αρχή ενθουσιαστήκαμε. Μετά από τρεις μήνες χωρίς να κυλά η μπάλα στο χορτάρι μάς φάνηκε καταπληκτική η ιδέα του «κάθε μέρα ποδόσφαιρο». Στη συνέχεια προβληματιστήκαμε. Από εκεί που παρακολουθούσαμε την μπάλα, τελικά τη χάσαμε. Και στο τέλος βαρεθήκαμε. Με παιχνίδια στις 11 το βράδυ, κάθε μέρα, το ποδόσφαιρο έχασε το νόημά του.

Τα τηλεοπτικά δίκτυα που κινούν τα γρανάζια του παγκόσμιου ποδοσφαίρου μέσω των δισεκατομμυρίων που δίνουν για τα τηλεοπτικά δικαιώματα, προσπαθούν να βγάλουν τα σπασμένα της τρίμηνης ακινησίας.

Ουσιαστικά είναι αυτά που πίεσαν για την «ιδέα» των επικεφαλής των λιγκών σε Ισπανία, Ιταλία και Αγγλία για το «κάθε μέρα ποδόσφαιρο».

Ποιος κάθεται όμως να βλέπει κάθε βράδυ 22 παίκτες να κυνηγούν μια μπάλα;

Χωρίς να το αντιληφθούν οι εγκέφαλοι του ποδοσφαιρικού μάρκετινγκ τρόχισαν το ενδιαφέρον των φιλάθλων που ήταν τεράστιο τις πρώτες ημέρες μετά την επανεκκίνηση.

Οσο ανταγωνιστικό κι αν είναι το πρωτάθλημα, όσο καλοί κι αν είναι οι παίκτες που συμμετέχουν, οι φίλοι του αθλήματος δεν μπορούν να ακολουθήσουν τον ρυθμό των αγώνων γιατί στη ζωή τους δεν υπάρχει μόνο το ποδόσφαιρο.

Μία από τις λίγες διεξόδους διαφυγής από την καθημερινότητα κατάφεραν να τη μετατρέψουν σε συνήθεια και να την προσθέσουν στην τεράστια λίστα της ρουτίνας μας.

Το ποδόσφαιρο έχασε το χτυποκάρδι της αναμονής. Την αγωνία του πρώτου ραντεβού με το κορίτσι. Μετατράπηκε σε καθημερινή συνάντηση με τους παλιόφιλους που ανακυκλώνουν τις κουβέντες τους και ξέρεις από πριν τις αντιδράσεις τους. Ποιος θα γελάσει πρώτος με το αστείο, ποιος θα το πάρει προσωπικά και ποιος θα καθυστερήσει να αντιδράσει.

Οι Γερμανοί δεν ήταν ανόητοι που προτίμησαν να ακολουθήσουν το γνωστό μοτίβο του Σαββατοκύριακου με κάποιες εξαιρέσεις τις Παρασκευές και τις Δευτέρες.

Ούτε ο ήλιος δεν μπορεί να υπερβεί το μέτρο, κατά τον Ηράκλειτο. Οχι το ποδόσφαιρο. Και εν τέλει το πολύ το Κύριε ελέησον…