«Ενδυμα περιπάτου»

Οντως θυμάμαι, αρχές ’60 θα ‘ταν; Τέλος ’50; Πάντως υπήρχε «ένδυμα περιπάτου». Οπως επίσης και «ένδυμα κοκτέιλ». Αλλα χρόνια, άλλα ήθη, άλλα έθιμα. Δεν διαθέτω βέβαια ούτε του κοκτέιλ ούτε του περιπάτου. Ετσι όπως ήμουνα, με τα ρούχα της πρόβας, είπαμε με τον συνεργάτη μου να κάνουμε έναν περίπατο, τον μικρό περίπατο, όχι τον μεγάλο, στη νυχτερινή Αθήνα.

Να κατηφορίσουμε κατά Ομόνοια μεριά να δούμε την πλατεία με τα καινούργια της. Η Πανεπιστημίου ένα εργοτάξιο και μισό. Εγχρωμοι κώνοι οριοθετούσαν κάτι το ακατάληπτο προς το παρόν. Φορτηγά, εργάτες του Δήμου, φωνές, ένας γερανός τραβούσε με δύναμη να ξεριζώσει ένα στέγαστρο από μια στάση. Αδύνατον.

Πείσμα το στέγαστρο να δεις. Δεν το ‘θελε με τίποτα να κουνηθεί από τη θέση του. Εκεί, ριζωμένο μπροστά στο Κοτοπούλη Ρεξ. Ακούνητο. Μέχρι που βαρεθήκαμε τ’ αφήσαμε μισοξεχαρβαλωμένο και προχωρήσαμε προς την πλατεία.

Ναι. Ωραία, δεν λέω. Απ’ αυτό το έκτρωμα που ήτανε, πολύ καλύτερο. Με το γκαζόν του περιποιημένο, το σιντριβάνι του ν’ αλλάζει σχήματα στους πίδακες με τα όλα του.

Οχι. Χρώματα δεν είχε, ούτε μουσικές να χορεύουν τα νερά ανάλογα με τον ρυθμό. Το φυλάνε, λέει, για γιορτές και σχόλες το χορευτικό.

Το γυρίσαμε γύρω γύρω, να δούμε το υδάτινο αυτό θέαμα απ’ όλες τις μεριές, κι ύστερα σταθήκαμε στο γλυπτό του Ζογγολόπουλου που επιτέλους πήρε ζωή, τόσα χρόνια έστεκε εκεί μπάστακας ένα ικρίωμα σαν όρθια διαμελισμένα ποδήλατα.

Ο δημιουργός του είχε δίκιο. Ηθελε νερό και φως να το ζωντανέψει. Να του δώσει υπόσταση. Παρότι δεν ήταν φωτισμένο, με το νερό να πέφτει και να το κάνει να κινείται αργά, βγάζοντας μια μεταλλική φωνή σαν το κλάμα ενός πλάσματος άλλου κόσμου, σε μαγνήτιζε.

Αφήνοντας το βλέμμα σου για κάποια ώρα, σιγά σιγά βλέπεις να στάζει, σταγόνα σταγόνα κι ύστερα να κυλάει με φόρα το νερό σαν μια κλεψύδρα που αντί να μετράει τον χρόνο, τον διαστέλλει.

Λίγο λες και θα τον εξαφανίσει.

Τώρα όσο για την πλατεία, αυτή καθαυτή, δεν είναι κάτι καινούργιο, ούτε παλιό. Είναι κάτι αναποφάσιστο. Κάτι μεταξύ. Κάτι που θυμίζει κι όμως πάλι όχι. Ας είναι.

Ολα καλά. Μόνο που, παρ’ όλο που ο δήμαρχος διατείνεται πως την παρέδωσε στους Αθηναίους, ο μόνος Αθηναίος ήμουν εγώ, κι ο συνεργάτης μου, αν κι οι δυο στην επαρχία γεννημένοι.

Ολος ο χώρος γεμάτος ανθρώπους από άλλα μέρη, άλλες γλώσσες, άλλους καημούς. Ησυχοι άνθρωποι, λιγομίλητοι, όμως όλοι μ’ ένα βλέμμα όλο απόγνωση και προσμονή. Ετσι όπως τους έβλεπα καθισμένους γύρω γύρω, σκυφτούς, απελπισμένους, σαν σε μεγάλο πένθος, βάρυνα κι εγώ. Σαν να πενθούσαμε όλοι μαζί σε μια υφήλιο γλώσσα. Δεν ξέρω αν έχει καλύτερη τύχη ο Μεγάλος Περίπατος που ετοιμάζεται, αλλά χλωμό το βλέπω. Δεν είναι ότι δεν έχουμε πια «ένδυμα περιπάτου», είναι γιατί όλοι μας είμαστε σαν να μην την αγαπάμε αυτή την πόλη. Τις καθημερινές τρέχουμε σαν τους τρελούς να προλάβουμε το άπιαστο και τα Σαββατοκύριακα όπου φύγει φύγει.

Ωραίος ο περίπατος.

Ποιος όμως θα τον περπατήσει;